Παρασκευή 21 Ιουνίου 2019

Λορέντζος Μαβίλης: Εἰς τὴ Μίννα




Τί μὲ γνοιάζει πῶς εἶναι κελνερίνα
Ἂν μ’ ὅλη τὴν καρδιά της μ’ ἀγαπάει,
Ἂν τὰ στήθη της ἄσπρα εἶναι σὰν κρίνα,
Ἂν σὰν τὰ Χερουβὶμ χαμογελάει;
Σὰν ὁ τυφλὸς ποὺ ξάφν’ οὐράνι’ ἀχτίνα
Τὸ μαῦρο σκότος γύρω του σκορπάει,
Ὅμοια κ’ ἐγὼ θαμπόνομαι ἀπὸ κεῖνα
Τὰ δυό της μαῦρα μάτια ἂν μέ τυράῃ.
Ἄμε χάσου ξερὴ Φιλολογία,
Γριὰ φτιασιδωμένη, ἄσχημη, κρύα,
Ποῦ ὡς τώρα τὸ μυαλό μου ἔχεις τυφλώσῃ.
Τὴν Ἐμορφιὰ τὴν κλασικὴ σπουδάζω
Ὅταν γλυκὰ τὴ Μίννα μου ἀγκαλιάζω,
Ὅταν ἡ Μίννα ἕνα φιλὶ μοῦ δώσῃ.

23 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1884

Λορέντζος Μαβίλης: Ἔρως καὶ θάνατος




Μὲ ἐκοίταξε ἕνα σούρουπο τὸ Μάη,
Τὸ μοσκοβολισμένο Μάη τὸ μῆνα,
Καὶ ἡ ματιά της γιὰ πάντα μοῦ ἐπρομήνα
Εὐτυχία, ποῦ τὸ οὐδέν δὲν πεθυμάει
Μὰ ὁ πόθος δὲ χορταίνει ὅσο κι’ ἂ φάῃ,
Μές τὴν καρδιά μου μπήγεται σὰ σφῆνα·
Σὰ διψασμένη λυόνεται ἀλαφίνα
Ἡ ψυχὴ ὅση γλύκα κι’ ἂ ρουφάῃ.
Μάγο, ἀνέσπερο φέγγος τοῦ θανάτου,
Ἐσύ, ναί, μὲ γλυκιὰ παρηγορία
Πραΰνεις καθενὸς τὰ βάσανά του.
Μές ἀπ’ τὴν ἀλαβάστρινην ὑδρία
Ὅ,τι κι’ ἂν τάζῃς δίνεις· ἀφανίζεις
Τὴν πεθυμιά, τοὺς ὕπνους αἰωνίζεις.

ΦΕΒΡ. ΜΑΡΤ. 96

Λορέντζος Μαβίλης: Ἰάκωβος Πολυλᾶς




Στὴν κορφὴ τῆς ζωῆς, ὅπου ροδίζει
Τῆς Λευτεριᾶς ἀμόλευτος ἀγέρας
Καὶ σὰν ἦχος ἀθάνατης φλογέρας
Ἡ ποίηση, ἀηδόνι θεῖο, καλοκαρδίζει,
Ἄσκωσες διαμαντένιο μετερίζι
Καὶ στὴ μέση, ὀμορφιᾶς θάμα καὶ τέρας,
Ναό τῆς Μεγαλόψυχης Μητέρας
Ἔστησες ποῦ σὰν ἥλιος πορφυρίζει.
Ποτέ στ’ ἀραχνιασμένο βάραθρ’, ὅπου
Μὲς τὴ μούχλα καὶ μὲς τὴ φαρμακίλα
Ὀχὲς κλωσσοῦν οἱ κάκητες τ’ ἀθρώπου,
Ποτὲ δὲν ἐκατέβηκες· κ’ ἐκύλα
Ἡ φωνή σου βροντὴ κ’ ἔκαιε σὰ φλόγα
τοὺς πονηρούς,—μὰ τοὺς καλοὺς εὐλόγα.

ΟΧΤ. 96

Ιάκωβος Πολυλάς: Μια πρώτη αγάπη




Απάνω εις την γλυκειά θωριά σου εκείνη
μαγευτική χλωμάδα είναι χυμένη,
στα φρύδια και στα χείλ' είναι γραμμένη
αγνή της παρθενιάς ταπεινοσύνη.

Ο στοχασμός την κεφαλή σου κλίνει
και η ψυχή σου με σε μονάχα κραίνει,
και αν σηκώσεις τα μάτι' αυτού προβαίνει
αγγέλου αγάπη και ουρανού γαλήνη.

Αν περπατείς, το μάτι ερωτεμένο
εις όλα τα γλυκά κινήματά σου,
της ψυχής το γλυκόγελο γνωρίζει,

και αν στα χείλη φωνή στείλ' η καρδιά σου,
δροσιά παρηγοριάς αυτή ραντίζει
μέσα σε κάθε στήθος πονεμένο.

Ιάκωβος Πολυλάς: Βακχικό




Τώρα που αποτρυγήσαμε
ας λάμψει κι ας βροντήσει,
ας βρέξει κι ας χιονίσει
που δεν με μέλλει πλιο.

Σε λίγες μέρες κλέφτικα
και πάλι θα γυρίσω,
τη νύχτα να μεθύσω
με το κρασί το νιο.

Ω μαγικές κανάτες μου
εμπρός ετοιμασθείτε,
σε λίγο να δεχθείτε
τ' αφράτο το κρασί.

Και μη μου το βαφτίσετε
ταβερναρέοι, παιδιά μου,
αφήστε στην κοιλιά μου
τουρκόπουλο να μπει.

Να μου δροσίσει άδολο
και νιόπιαστο απ' το μπότη
το λάρυγγα, το σκότι
το νου και την καρδιά.

Και τώρα που το νιόκρασο
μες στα σκαφόνια αφρίζει,
αν βρέχει κι αν χιονίζει
δεν δίνω ένα παρά.

Ο Χρήστος Τσάγκας διαβάζει Διονύσιο Σολωμό






Δευτέρα 17 Ιουνίου 2019

e.e cummings: who knows if the moon’s




who knows if the moon’s
a baloon,coming out of a keen city
in the sky—filled with pretty people?
(and if you and i should

get into it,if they
should take me and take you into their baloon,
why then
we’d go up higher with all the pretty people

than houses and steeples and clouds:
go sailing
away and away sailing into a keen
city which nobody’s ever visited,where

always
            it’s
                   Spring)and everyone’s
in love and flowers pick themselves

e.e. cummings: silently if, out of not knowable




silently if, out of not knowable
night’s utmost nothing, wanders a little guess
(only which is this world) more of my life does
not leap than with the mystery your smile

sings or if (spiraling as luminous
they climb oblivion)voices who are dreams,
less into heaven certainly earth swims
than each my deeper death becomes your kiss

losing through you what seemed myself;i find
selves unimaginably mine;beyond
sorrow’s own joys and hoping’s very fears

yours is the light by which my spirit’s born:
yours is the darkness of my soul’s return
–you are my sun,my moon,and all my stars


Παρασκευή 14 Ιουνίου 2019

Jack Kerouac: 204th Chorus




What's been buried in the grave?
Dust.
Perfect dust?
Perfect dust in time.
Time.
Time is dust.
Time's not dust
Time's already happened
immemorially
The pearl of the gods
the agonizer of Wests
The ball in the bubble
void
Time -
Dont worry bout time.

What's been buried inside me
for sure?
The substance of my own father's
empty light
Derived from time working
on dirt
And clay bones.
Buddha's River.

Jack Kerouac: 231st Chorus




Dead and don’t know it,
Living and do.

The living have a dead idea.

A person is a living ice;
after dear, a dead idea.

The idea of living is the same
as the idea of death.

The dead have a living idea –
Dead, it aint my fault
I was only an idea –

Respected penitence in a shack
dedicated to the study of Origin -

The good Buddha-material
is not a sin-cloth -
Cloth of Light -
Beings alive indicatte death
by their jaunty work
Just as the dead indicate the living
by their silence
When rock becomes air
I will be there.

Allen Ginsberg: Kaddish (IV)





O mother
what have I left out
O mother
what have I forgotten
O mother
farewell
with a long black shoe
farewell
with Communist Party and a broken stocking
farewell
with six dark hairs on the wen of your breast
farewell
with your old dress and a long black beard around the vagina
farewell
with your sagging belly
with your fear of Hitler
with your mouth of bad short stories
with your fingers of rotten mandolins
with your arms of fat Paterson porches
with your belly of strikes and smokestacks
with your chin of Trotsky and the Spanish War
with your voice singing for the decaying overbroken workers
with your nose of bad lay with your nose of the smell of the pickles of Newark
with your eyes
with your eyes of Russia
with your eyes of no money
with your eyes of false China
with your eyes of Aunt Elanor
with your eyes of starving India
with your eyes pissing in the park
with your eyes of America taking a fall
with your eyes of your failure at the piano
with your eyes of your relatives in California
with your eyes of Ma Rainey dying in an aumbulance
with your eyes of Czechoslovakia attacked by robots
with your eyes going to painting class at night in the Bronx
with your eyes of the killer Grandma you see on the horizon from the Fire-Escape
with your eyes running naked out of the apartment screaming into the hall
with your eyes being led away by policemen to an aumbulance
with your eyes strapped down on the operating table
with your eyes with the pancreas removed
with your eyes of appendix operation
with your eyes of abortion
with your eyes of ovaries removed
with your eyes of shock
with your eyes of lobotomy
with your eyes of divorce
with your eyes of stroke
with your eyes alone
with your eyes
with your eyes
with your Death full of Flowers

Παρασκευή 7 Ιουνίου 2019

Μάνος Ελευθερίου: Ενδείξεις των παλαιών ημερών




Σε είδαν ντυμένη τα ξυράφια σου οι άγγελοι
και μου το είπαν

λησμονημένη ακόμη κι απ’ τα καρφιά της πόρτας σου

μαθήτρια της ραπτικής ν’ αποστηθίζεις τα εγκόσμια
να προπονείσαι στον θάνατο μες στα χρυσάνθεμα

και μου είπαν πως ήσουν υψηλή όπως ένα βουνό
μες τις χαράδρες ανάμεσα και τους γκρεμούς απ’ τα πένθη

κι εμένα, λέει, με είδαν με ματωμένα γόνατα
ντυμένον ευζωνάκι
να κρατώ μια χάρτινη σημαιούλα
και ν’ απαγγέλλω Κωστή Παλαμά.


ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ (1997)




Ορέστης Αλεξάκης: Έκπληξη




Κι έτσι, ακουμπώντας στο προσκέφαλό σου
στης ρέμβης σου το λίκνισμα αφημένος
μπήκα μέσα στο ίδιο τ’ όνειρό σου
είδα το φως σου
κι ό,τι
μέσα στο φως σου ανθίζει

τη φοβερή απροσδόκητη ομορφιά σου
την κλειδωμένη ερμητικά στο σώμα

– σαν καταθαμπωμένος τυμβωρύχος


Η ΛΑΜΨΗ (1983)

Ορέστης Αλεξάκης: Αφύπνιση




Μέσα σε φως και μνήμη κατοικώ

πώς λησμονήθηκα λοιπόν
στο σώμα;


Η ΛΑΜΨΗ (1983)

Ορέστης Αλεξάκης: Επιδίωξη




Σαν όστρακο σε υποθαλάσσιο βράχο

που μέσ' απ' το κλεισμένο κέλυφός του
ακούει θρόους φυκιών νερών ψιθύρους

έτσι κι εγώ
κλεισμένος στο σαρκίο
ν'ακούω τον χρόνο ατάραχος
να ρέει


Η ΛΑΜΨΗ (1983)

William Butler Yeats: Adam's Curse




We sat together at one summer’s end,
That beautiful mild woman, your close friend, 
And you and I, and talked of poetry.
I said, ‘A line will take us hours maybe;
Yet if it does not seem a moment’s thought, 
Our stitching and unstitching has been naught. 
Better go down upon your marrow-bones 
And scrub a kitchen pavement, or break stones 
Like an old pauper, in all kinds of weather; 
For to articulate sweet sounds together
Is to work harder than all these, and yet 
Be thought an idler by the noisy set
Of bankers, schoolmasters, and clergymen 
The martyrs call the world.’
                                          And thereupon
That beautiful mild woman for whose sake 
There’s many a one shall find out all heartache 
On finding that her voice is sweet and low 
Replied, ‘To be born woman is to know—
Although they do not talk of it at school—
That we must labour to be beautiful.’
I said, ‘It’s certain there is no fine thing 
Since Adam’s fall but needs much labouring.
There have been lovers who thought love should be 
So much compounded of high courtesy 
That they would sigh and quote with learned looks 
Precedents out of beautiful old books; 
Yet now it seems an idle trade enough.’

We sat grown quiet at the name of love; 
We saw the last embers of daylight die, 
And in the trembling blue-green of the sky 
A moon, worn as if it had been a shell 
Washed by time’s waters as they rose and fell 
About the stars and broke in days and years.

I had a thought for no one’s but your ears: 
That you were beautiful, and that I strove 
To love you in the old high way of love;
That it had all seemed happy, and yet we’d grown 
As weary-hearted as that hollow moon.

Πέμπτη 6 Ιουνίου 2019

Διομήδης Βλάχος: Notturno




Τι μεταμεσονύχτιος θρίαμβος κι αυτός!
Πώς ράγιζαν οι πλάκες
απʼ τον αντίλαλο του φεγγαριού
πώς έτρεμε ως το κόκκαλο
ολόγυμνη η πλατεία
κʼ υστέρα πώς η πόλη
αποτραβήχτηκε στην κώχη της
κι από κει μέσα παραμόνευε
μʼ όλες της τις πληγές ορθάνοιχτες.

Και ξαφνικά νʼ ακούγεται
βουή τεκτονικού σεισμού
τα σπίτια να τινάζονται στον ουρανό
κʼ οι σπόνδυλοι των άστρων
να κατρακυλούν στη θάλασσα.

Νύχτα ατέλειωτο βάραθρο
λεπίδι της αγρύπνιας μου ασημένιο.


ΦΑΝΟΣ ΘΥΕΛΛΗΣ (1991)

Διομήδης Βλάχος: Κατάσαρκα




Πώς να μεταφέρω
αυτή την ασήκωτη λωρίδα ουρανού
ως την έξοδο
και πώς σε ώρες προγραφής
να μην ενδώσει η γύμνια μου
παραδομένη του τροχού,
της άπνοιας, της συναίνεσης
αφού όλα τα ξερίζωσες;
Αν είχα την εφτάψυχη θάλασσα
τα ζαφείρια της πρωινής δροσιάς
την σφραγίδα με τον μινωικό πάνθηρα
τώρα σε ιερουργίες σφαγείων
ακόμα και τ' αποδημητικά
τα χέρια μου
τον κλονισμένο ύπνο μου
κάτι από αυτά που με το χώμα
με κρατούν δεμένο αν είχα.

Δεν μένει παρά να φορέσω
τη σιγή κατάσαρκα
έτσι που υψίσυχνος κατάντησα
και εν εκστάσει ν' αποπλεύσω
μετάσταση
προς κάθε πρόσβαση της μέρας
που κρατά στα χέρια της
τον λύχνο της ψυχής μου.


ΦΑΝΟΣ ΘΥΕΛΛΗΣ (1991)

Μάνος Ελευθερίου: Ακτινογραφία θώρακος




Στον Άδη πάνε οι φίλοι μας μονάχοι
και τα κρυφά τους πένθη αιμορραγούν.
Το στόμα τους μυρίζει μοσχοκάρφι,
κουράστηκαν μυστήρια να εξηγούν.
Ανυπεράσπιστοι, μοιραίοι θεατρίνοι,
με τα μαλλιά λουσμένα μπριγιαντίνη.

Η νύχτα έχει καρφίτσες και βελόνες,
καρφιά και δηλητήρια και σχοινιά.
Ποιός γάμος μυστικός, ποιοί αρραβώνες
θα γίνουν μες τους κήπους του φονιά;
Ο κόσμος μονοσύλλαβος και τρέμει,
ευνούχος τρομαγμένος στο χαρέμι.

Μες στο μυαλό μας καίει ένα ρουμπίνι,
σπασμένο δάκρυ κόκκινου κραγιόν.
Κι όλα θυμίζουν μια δικαιοσύνη
και τον καπνό, που θα ’ρθουν, γυναικών.
Ποιός δίνει στη ζωή του προθεσμίες,
σαν ασκητής χωρίς επιθυμίες;

Ξεφεύγεις κάθε βράδυ απ’ τις βιτρίνες
μιας επαρχίας πάντα, μαγαζιού.
Και ντύνεσαι λαμέ και οργαντίνες
και τραγουδάς τραγούδια του συρμού.
Δεν είσαι εσύ. Μην παίζεις, μην πειράζεις.
Στην αμαρτία το αίμα σου μην τάζεις.

Φόρεμα πράσινο. Στο πλάι πιέτες,
τακούνια καμωμένα από φελλό.
Τι σου ’μαθαν οι σκόρπιες οι κουβέντες;
Ποιό σκηνικό θυμάσαι απατηλό;
Απ’ όλα αυτά τι σου ’μεινε στη μνήμη;
Μες στ’ άστρα της αρρώστιας, ποιό αγρίμι;

Εργόχειρο παλιού φυλακισμένου,
σταυρός φτιαγμένος μ’ άχυρα χρυσά.
Το αίμα ευλογεί του σκοτωμένου
κι ο θυμωμένος Άγγελος λυσσά.
Τι πρόλαβες, τι ξέρεις από κείνα;
Πουκάμισα ριγέ, χασές, ποπλίνα.

Μες στις παλιές κρυφές φωτογραφίες,
κυλάει φρικτός ο θρήνος ημερών.
Σκιές και φως. Σαν ακτινογραφίες,
του θώρακος, της πλάτης, των φτερών.
Δίπλα σου πάντα οι άγιοι στρατηλάτες
πενθούν για τις δικές μας αυταπάτες.

Στον Άδη πάνε οι φίλοι κι άλλοι φίλοι
μονάχοι, ανυπεράσπιστοι, βουβοί.
Με τη φωνή κλεισμένη σε κοχύλι
την ύστατη να βρούνε αμοιβή.
Εκεί που βρίσκουν όλα θεραπεία.
Στο πέραν. Στο ποτέ. Στην ουτοπία.


Η ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ (2003)






Έκτωρ Κακναβάτος: Χρονικό του σχίσματος




Υπάρχει ένας διαλογισμός μέσα στο χέρι μου
είναι ο κελευστής Παρμενίων.
Η αχρωματική του πιθανότητα κατάλοιπο ναυπηγείου
ανάγεται στα εύφλεκτα
καταπώς η μάνητα του Αχιλλέα μπολιάζει τις οξυές.
Το αντικείμενο αυτό διχάζεται, η ζάλη του
είναι κλείδωση του αγέρα
όταν ξεσέρνει πίσω του τις μπαμπακιές
κ' η αφαίρεση οξύνεται στα έσχατα.
Τότες, μόνο το θάμπος μπορεί να ισορροπεί
κι ας ονομάζει ο καθένας τύχη όλα τα ύδατα
κι ας ματάγινε αντηλιά το χέρι μου αποξαρχής
κι ας κακοφόρμησε ύστερα που κατάπεσε αλάτι
κι ας ξεράθηκε.

Σ' αυτές τις γειτονιές άγιοι δίχως σαντάλια
ψέλνανε το credere εκαίγονταν στις φρυκτωρίες
όπως αστραφτερά ποδήλατα που ανηφορίζουνε
τις ειδούς του Μάρτη.

Πώς το σκοτάδι τότες μ' ένα μόνο κύτταρο
αντιδρούσε σ' όλες τις αντινομίες;
Η κίνηση αυτή ξανέκαθεν είναι ο ιδεατός Μπράουν
που αναπτύσσεται με ιδιόμελα με στιχηρά και άλλα
τέτοια ησυχάρια καταπώς χειρομάντης τις,
Σωτήρης το επίκλην, χρίεται προκαρδινάλιος
καθότι αρσενοκοίτης·

ώρα πολλή με δαύτον κοιταζόμαστε στα μάτια
ώσπου απ' τη μασχάλη του βγαίνει κουρνιαχτός
σαν από φουρνέλο,
σμπρώχνει την ψυχοπερίπτωσή του καταπάνω μου
αισθάνομαι που το μεσονύχτι μου γίνεται χίλιες
μικρές αράχνες,

τότες πια θαρρετά καταμεσί της aula
σαν από γεωτρύπανο
ο ανατατικός στυλίτης Ισαάκιος δηλώνει ότι ποτές
δεν παραδέχεται να υπάρχει η νήσος Αστυπάλαια,
εξόν ο διχασμός της.


ΟΔΟΣ ΛΑΙΣΤΡΥΓΟΝΩΝ (1978)

Έκτωρ Κακναβάτος: Μονόδρομος




Μένω εδώ βυθός της ασβεστόπετρας η ελατόριζα
και περιμένω, λυσσάει η θάλασσα ελικοφόρα
στο πλάι η γενιά μου θέρος χιλιότρυπο
ο ήλιος μπαίνει από τις τρύπες βγαίνει σπρώχνοντας
τις μέλισσες, οι κάννες όλο και σκουριάζουν
μένω εδώ και περιμένοντας,
αυτή 'ναι η λεπτομέρειά μου.


ΟΔΟΣ ΛΑΙΣΤΡΥΓΟΝΩΝ (1978)

Έκτωρ Κακναβάτος: Συναρμολόγηση πυρπολικού




Η Σαμοθράκη, φώναξα, ο τράχηλος των εφήβων.
Έγινε λάμψη,
σε λίγο μάζευα τα κόκκαλά μου.
Οι δυτικοί γορίλες σκόρπισαν στις φυτείες
ν' αγραυλούνε έμπροσθεν του τάφου.
Άστους θα τα ξαναπούμε.


ΟΔΟΣ ΛΑΙΣΤΡΥΓΟΝΩΝ (1978)



Έκτωρ Κακναβάτος: Το άλφα ως τυραννοκτόνος




Τη διάβαση με κόκκινο.
Ούρλιαζαν που πήγαινες να βρεις το πρόσωπό σου
τάχατες άσε καταμέρος τ' ακρωτήρια.
Είτανε λέει της γραφής που κατάματα σε κοίταζε
το φίδι
ή που το ταβάνι πήρε να πέφτει κατεπάνω σου.
Ο τόπος ηλεκτραρνητικός με υπογένειο
γέμιζε σκουριά συφοριασμένες λέξεις
ο Θουκυδίδης άσαρκος όπως η μετάληψη
περιστρεφότανε με τ' άλλα τιμαλφή ως άτρακτος
ή ως φέγγος των αλόγων,
το γεγονός θεωρήθηκε ηλιοστάσιον.

Τρεις η ώρα του μεσονυχτιού σταματήσανε όλα.
Μόνον ο μαύρος κόκκορας
που τονε μακελέψαμε σαν ρίχναμε θεμέλια
ζητούσε πίσω το κεφάλι του.
Τότες δείχνοντας κατά τα Ζαγόρια
ξέσπασες σε λυγμούς.


ΟΔΟΣ ΛΑΙΣΤΡΥΓΟΝΩΝ (1978)

Έκτωρ Κακναβάτος: Διέλευση αστεροειδούς




Ιησού, ταξίδι μου σε κουπέ της τρίτης.
Ταγαράκι τρίχινο κλουβί με καναρίνι
κάμπια στη φούχτα σου το ροκανίδι από κεδρόξυλο
ζάχαρη στα τσίνορα η Γαλιλαία, κάντιο·
σαν φτάσαμε στο Λιανοκλάδι
και συ με τους χαζούς στο θάμασμα
αρκούδα γύφτος ντέφι, εγώ αλλού
περιστέρι ατέλειωτο να ψάχνω στο πλευρό μου
την πληγή σου.

Χριστέ μου οι δυο μας το ίδιο πετσί
χράμι κουβέρτα αντίσκηνο,
χώστο καλά στο νου σου,
τις νύχτες σταυροπόδι καπνίζομε στριφτό
γυμνάζομε γυναίκες στα μιντέρια
ακούμε γύφτισσες να μελετούν τη μοίρα μας
δρόμοι της φούχτας πέρα ως τα δάχτυλα
γραμμές τ' ανέμου αγρύπνια,
με κλεφτοφάναρο ο εκκωφαντικός χαφιές
έψαχνε τ' όνειρό σου Μονεμβασιά απόμακρη
αγδίκιωτο φραγκόσυκο γυμνό ίδιο λιοπύρι,
στην Αίγινα δεν πήγες,
το μπόι σου ίσαμ' ένα δέντρο ούτε που το μέτρησες
τους ευσεβείς δεν τους χαστούκισες
είταν δικοί σου·
όλη τη νύχτα ψάχνω το πλευρό μου
τι να 'γινε η πληγή σου εκείνη της δικαιοσύνης.

ΟΔΟΣ ΛΑΙΣΤΡΥΓΟΝΩΝ (1978)


Τρίτη 4 Ιουνίου 2019

torrin a. greathouse: Phlebotomy, as Told by the Blood




Consider these parallel histories: An emperor once declared war on the sea, sent his men drowning toward victory, & the Red Sea is named for the dead algae blooming within it. Can you tell me the difference? Maybe I too am red for all the slaughter carried within me, bastard child of water, lake swelled with rotting fish. What are you searching for when you drag me from you? Your vein a riverbed dredged of impossible children. Cells tested for the echo of your mother’s name. Once you were carried in your mother, her belly a lake. If the child before you & all those after sunk, are you the blood or the water? A boat or the first unfinished wolf, wrenching itself from the sea? A bridge too carries bodies & the water carries it. Does this make the bridge a mother or a child? Your mother once told you that if she gave you life she could take it back. Does this make her the bridge or its necklace of nooses? The river or its surface tension? Liquor is lighter than water & so is gasoline. Both burn. Both stained-glass a surface in the sun. Common language says we drown in liquor, perhaps this means your mother is a lake beneath another’s surface. What does that make me? A bridge or a glass? Your mother’s mother? Sometimes I worry that you’ve forgotten me. Dry & sober as a boat. Your survival a matter of surface tension. Maybe you believe that you are the bridge, suspended above all your dead. Don’t forget, everything erodes. A canyon is just a river’s bastard child. Bruise deep in the dirt. All of man’s inventions topple, each bridge’s arches bullied down to cliché rust. Another history blooming the water red.