Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δήμος Μούτσης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δήμος Μούτσης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 24 Ιουλίου 2018

Μάνος Ελευθερίου: Άλλος για Χίο τράβηξε




Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Δήμος Μούτσης
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος
Δίσκος: Άγιος Φεβρουάριος (1972)


Στα καλντερίμια συζητούν
ως το πρωί γειτόνοι,
μα σκοτεινιάζει ο καιρός
και στις καρδιές νυχτώνει

Άλλος για Χίο τράβηξε, πήγε
κι άλλος για Μυτιλήνη
κι άλλος στης Σύρας τα στενά
αίμα και δάκρυα πίνει

Σε πανηγύρι και γιορτή
απ’ την Αγιά Μαρκέλλα,
σ’ αγόρασα χρυσή κλώστη
και κόκκινη κορδέλα

Μάνος Ελευθερίου: Ο χάρος βγήκε παγανιά



Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Δήμος Μούτσης
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος
Δίσκος: Άγιος Φεβρουάριος (1972)



Ο χάρος βγήκε, βγήκε παγανιά
μεσ’ στη δική μου γειτονιά
κι από τον πολύ συλλογισμό
έχασε το λογαριασμό

Κι από μια πόρτα χαμηλή
κι από μια σκοτεινή αυλή
βγήκε κλεφτά, κλεφτά ο σιδεράς,
ο σιδεράς και του είπε λόγια της χαράς
Ο χάρος βγήκε, βγήκε παγανιά
μεσ’ στη δική μου γειτονιά

Ο χάρος βγήκε, βγήκε παγανιά
και θέρισε μια γειτονιά
κι έγινε μαύρος ουρανός
κι ανεμοζάλη και καπνός

Δευτέρα 4 Μαΐου 2015

Βαρβάρα Τσιμπούλη: Σαν λυγαριά σε φύτεψα




Στίχοι: Βαρβάρα Τσιμπούλη
Μουσική: Δήμος Μούτσης
1η εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού
Δίσκος: Συνοικισμός Α' (1972)





Σαν λυγαριά σε φύτεψα
στην πόρτα της καρδιάς μου
Σε πότισα, σ' ανάστησα,
να δεις τον ουρανό

Δως μου απ' τα χέρια σου νερό,
να πιω, να ξεδιψάσω
και στρώσε μου στον ίσκιο σου,
να γείρω, να πλαγιάσω.

Στον ήλιο σε σεργιάνισα,
σου 'δειξα το φεγγάρι
και στο λαιμό σου κρέμασα
της Παναγιάς σταυρό

Κυριακή 26 Απριλίου 2015

Δευτέρα 20 Απριλίου 2015

Δήμος Μούτσης: Το όνειρο



Στίχοι: Δήμος Μούτσης
Μουσική: Δήμος Μούτσης
1η εκτέλεση: Δήμος Μούτσης
Δίσκος: Να! (1987)



Βρέθηκα σε κύκλο σκοτεινό στ’ όνειρο που είδα χθες το βράδυ
κι ήμουνα απ’ τη μια του κύκλου εγώ κι εγώ από την άλλη
κι ήμουνα απ’ τη μια του κύκλου εγώ ήμουνα εγώ κι από την άλλη
έτοιμος να μου αποκριθώ και να ρωτήσω πάλι
κι ύστερα χάθηκα μακριά, χάθηκα σε ολάνθιστα περιβόλια,
παρέα με τους δερβίσηδες γύρω από τη φωτιά, χορεύοντας και τραγουδώντας
έιβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας, έιβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας.

Κι είδα ένα παιδί, μικρό παιδί που έπαιζε και μου `ριχνε στα ζάρια
το ύστερο του πόθου μου φιλί, τα πρώτα παιδικά μου χάδια
κι εκεί εκείνη τη στιγμή άκουγα να τραγουδάνε εντός μου,
ο ύπνος με το θάνατο μαζί, τραγούδια του ερωτός μου
κι ύστερα πάλι ξαφνικά, χάθηκα σε ολάνθιστα περιβόλια,
παρέα με τους δερβίσηδες γύρω από τη φωτιά, χορεύοντας και τραγουδώντας
έιβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας.

Κι είδα τις ελπίδες μας σκιές, βάδιζαν αμίλητα εμπρός μου,
σύμβολα, σημεία και μυστικές μορφές αυτού του μάταιου κόσμου
και είκοσι αιώνες σκοτεινοί έφταναν στο τέλος τους πια τώρα
κι από `ναν κόσμο σ’ άλλονε τελικά, εμείς, περνάμε, λέει, ώρα την ώρα
κι ύστερα πάλι ξαφνικά, χάθηκα σε ολάνθιστα περιβόλια,
παρέα με τους δερβίσηδες γύρω από τη φωτιά, χορεύοντας και τραγουδώντας
έιβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας, έιβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας.

Βρέθηκα σε κύκλο σκοτεινό στ’ όνειρο που είδα χθες το βράδυ
κι ήμουνα απ’ τη μια του κύκλου εγώ κι εγώ από την άλλη
πες μου τι είν’ αυτά που βλέπω εδώ, πρόφτασα να πω στον εαυτό μου,
μη μιλάς μον’ κοίτα και πέρνα λέει αυτός και βγήκα από τ’ όνειρό μου.

Δήμος Μούτσης: Να!



Στίχοι: Δήμος Μούτσης
Μουσική: Δήμος Μούτσης
1η εκτέλεση: Δήμος Μούτσης
Δίσκος: Να! (1987)




Ιδού λοιπόν η εποχή των συμπλεγμάτων.
Ο απέναντι με ακούει με απορία και μετά,
«Να κι αν είναι κι αν δεν είναι» μου απαντά.
«Να, να, να!...»
Ιδού λοιπόν η εποχή των συμπλεγμάτων.
Είναι τα οράματα που λείπουν
«διότι», «δεν» και τα λοιπά,
είν’ ο φόβος, όχι τίποτα σπουδαίο φυσικά,
μα που μας κάνει ξαφνικά,
για ό,τι υπάρχει ένα γύρω να μη δίνουμε μια
και «Να, να, να!...»

Για τα παιδία που περιμένουν κι ελπίζουν
νύχτα μέρα με παυσίπονα και ηρεμιστικά,
μήπως έχουμε κάτι να πούμε; Ε, όχι δα!
Εμείς «Να, να, να!...»
Για τους φαντάρους που ονειρεύονται τις νύχτες
κι έναν ύπνο ανεξύπνητο κοιμούνται στη σκοπιά,
μήπως έχουμε κάτι να πούμε; Ε, όχι δα!
Εμείς «Να, να, να!...»

Κάθε φορά που η ζωή μας ακριβαίνει.
Τι περίεργη λιτότης! Δύο μέτρα, δύο σταθμά.
«Η Ελλάδα μας πληγώνει»*. Ε, καλά!
Εμείς «Να, να, να!...»
Εμένα πάντως η Ελλάδα με μουντζώνει,
όμως εσένα πονηρούλη σε πληρώνει τελικά,
μου αγοράζεις ένα ύφος ακριβά ή φτηνά
και «Να, να, να!...»

Αυτοκράτορας σκοτώνει τη μαμά του – λέει –
διαγράφονται οι λέξεις Άγιος – Μέγας και τα λοιπά.
Ιστορίες θα λέμε τώρα; Ε, όχι δα!
Εμείς «Να, να, να!...»
Τετρακόσια χρόνια φάγαμε τους Τούρκους.
Συνηθίσαμε και τρώμε και τους Έλληνες μετά.
Τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια. Ε, καλά!
Εμείς «Να, να, να!...»

Όλα αλλάζουν, ξαναλλάζουν κι αλαλάζουν.
Ένας κόσμος σαν κοπάδι αλαφιασμένο τριγυρνά.
Οι κερκίδες τι σημαίνουν; Ε, καλά.
Εμείς «Να, να, να!...»
«Το μυαλό μου είναι σε φάση να σαλτάρει».
Τουτ’ η φράση μου `χει μείνει από τα Νέα Ελληνικά.
«Πολυτέλειες» θα μου πείτε. Ε, καλά!
Εμείς «Να, να, να!...»

Ιδού λοιπόν η εποχή των συμπλεγμάτων.
Ο απέναντι με ακούει, με κυττάζει και μετά
«Πόση αλήθεια κρύβει τουτ’ η ιστορία μου απαντά».
Κι εκεί τελείως ξαφνικά,
Μου θυμίζει κάτι λόγια κάτι λόγια γνωστά –
ωραία κι αληθινά.
«Το λουλουδάκι αυτό δεν ήταν για μας.
Το κόψαμε, το φάγαμε και το φτύσαμε μετά»**.
αλλά για τέτοια θα λέμε τώρα; Ε, όχι δα!
Εμείς «Να, να, να!...»


Δήμος Μούτσης: Παίξε, Μάρκο, το μπουζούκι σου για μένα




Στίχοι: Δήμος Μούτσης
Μουσική: Δήμος Μούτσης
1η εκτέλεση: Δήμος Μούτσης
Δίσκος: Να! (1987)




Παίξε, Μάρκο, το μπουζούκι σου για μένα,
παίξε τραγούδια όμορφα κι ωραία ταιριασμένα

Κάθε πενιά και σήμαντρο της ερημίας,
κάθε σου λόγος ζωγραφιά της προσωπικής σου αγωνίας.

Παίξε Μάρκο στο μπουζούκι τα γλυκά σου,
σκοπούς παλιοκαιρίτικους με τα νοήματά σου.

Και όχι σ’ αυτά τα υπόγεια τα Σοσιαλκοντισμένα,
μ’ αυτά τα κουλτουριάρικα, παράξενα παιδάκια γερασμένα.

Παίξε Μάρκο στο μπουζούκι σου και πες μου
ποιά μάγια μου `χουν κάνει κι εμένα οι αγαπητικές μου.

Αχ! κι εκείνα τα ματόκλαδά σου λάμπουν κάπου μισόν αιώνα,
στα μουσικά μου ερείπια όμοια Δωρική κολώνα.

Παίξε, Μάρκο, στο μπουζούκι τα γλυκά σου,
σκοπούς παλιοκαιρίτικους με τα νοήματά σου.

Κυριακή 15 Μαρτίου 2015

Μάνος Ελευθερίου: Στη Σμύρνη και στο Αϊβαλί



Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Δήμος Μούτσης
1η εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος
Φωνητικά: Πετρή Σαλπέα
Δίσκος: Άγιος Φεβρουάριος (1972)



Στη Σμύρνη και στo Αϊβαλί
και σ' όλη την Ανατολή
δεν είχε τύχη ν' ακουστεί τέτοιο κακό,
τέτοιο κακό και να γραφτεί

Είδα μαχαίρι και φωτιά
κι είδα παλάτια και γυφτιά,
μα πολιτείες και χωριά
να ξεψυχούν, πρώτη φορά

Είδα κι αγάπες και ντροπές,
να σβήνουνε σαν αστραπές
Είδα και ανθρώπους δίχως νου κι άλλους να κλαιν',
κι άλλους να κλαιν' και να πονούν

Είδα μαχαίρι και φωτιά
κι είδα παλάτια και γυφτιά,
μα πολιτείες και χωριά
να ξεψυχούν, πρώτη φορά

Στη Σμύρνη και στο Αϊβαλί
και σ' όλη την Ανατολή...

Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2014

Μάνος Ελευθερίου: Στους μπαξέδες (Εις μνήμην)



Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Δήμος Μούτσης
1η εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού
Δίσκος: Στροφές (1973)


Στους μπαξέδες και στους ταρσανάδες
ήρθες να μου κόψεις μια ζωή
κι ο βοριάς που ματώνει στις Κυκλάδες
μ’ άλλα λόγια φτώχεια και κρασί.

Σε μια θάλασσα μαλαματένια
στολισμένος μάγκας και νταής
ήρθες να, αχ, να μου πεις κρυφά και μένα
τον καημό της Φραγκοσυριανής.

Θα σου στήσω στις γωνιές καρτέρι,
ξόβεργα σ’ αυλές κι ανηφοριές
για να μάθεις, αχ, βρε μαύρο περιστέρι
να μη δίνεις άλλες συμφορές.


*: Οι στίχοι του τραγουδιού αυτού γράφτηκαν απ' το Μάνο Ελευθερίου εις μνήμην του μεγάλου Μάρκου Βαμβακάρη, την ημέρα του θανάτου του τελευταίου.

Πέμπτη 14 Αυγούστου 2014

Γιῶργος Σεφέρης: Εἶναι παλιὸ τὸ λιμάνι



Θ´

Εἶναι παλιὸ τὸ λιμάνι, δὲν μπορῶ πιὰ νὰ περιμένω
οὔτε τὸ φίλο ποὺ ἔφυγε στὸ νησὶ μὲ τὰ πεῦκα
οὔτε τὸ φίλο ποὺ ἔφυγε στὸ νησὶ μὲ τὰ πλατάνια
οὔτε τὸ φίλο ποὺ ἔφυγε γιὰ τ᾿ ἀνοιχτά.
Χαϊδεύω τὰ σκουριασμένα κανόνια, χαϊδεύω τὰ κουπιὰ
νὰ ζωντανέψει τὸ κορμί μου καὶ ν᾿ ἀποφασίσει.
Τὰ καραβόπανα δίνουν μόνο τὴ μυρωδιὰ
τοῦ ἁλατιοῦ τῆς ἄλλης τρικυμίας.

Ἂν τὸ θέλησα νὰ μείνω μόνος, γύρεψα
τὴ μοναξιά, δὲ γύρεψα μία τέτοια ἀπαντοχή,
τὸ κομμάτιασμα τῆς ψυχῆς μου στὸν ὁρίζοντα,
αὐτὲς τὶς γραμμές, αὐτὰ τὰ χρώματα, αὐτὴ τὴ σιγή.

Τ᾿ ἄστρα τῆς νύχτας μὲ γυρίζουν στὴν προσδοκία
τοῦ Ὀδυσσέα γιὰ τοὺς νεκροὺς μὲς στ᾿ ἀσφοδίλια.
Μὲς στ᾿ ἀσφοδίλια σὰν ἀράξαμε ἐδῶ-πέρα θέλαμε νὰ βροῦμε
τὴ λαγκαδιὰ ποὺ εἶδε τὸν Ἅδωνι λαβωμένο.


«ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ»
(«Γιῶργος Σεφέρης, Ποιήματα», Ἴκαρος, 1989)


Πηγή


Το παραπάνω ποίημα του Γιώργου Σεφέρη έχει μελοποιηθεί από το Δήμο Μούτση («Τετραλογία», 1975). Ακούστε το από τη Βίκυ Μοσχολιού: