Vasílis Pandís: May Day

The First of May, the grey skin of a snake
Shed deep in the gardens of Mon Repos,
Near the paths where the thrushes sing –

Over there, hidden in the balmy undergrowth,
The naked snake
Lies in wait for me.

Translation, Jim Potts

corfublues.blogspot.com

Η Αλεξία Αθανασίου απαγγέλλει Βασίλη Πανδή

Χάσμα βαθύ

[...]

ΙΙΙ

Εκ βαθέων εκέκραξα
και η φωνή εγύρισε,
γκρεμοτσακίστηκε
στα ίδια σπλάχνα βάθη –

ώσπου
χάσμα βαθύ
άνοιξε μέσα μου η γλώσσα
και το χάσμα πέταξε λουλούδι
κι έσκασεν η πλάκα μες στην υψηλήν ανθοφορία
κι άνθισεν η άκρια της ψυχής μου

Βασίλης Πανδής: Αστρακερή

[Φωτογραφία εξωφύλλου: Bernadette Mergaerts]

Αστρακερή,
γυναίκα ερημόχαρη
που δεν εγγίζει ο χρόνος,

Αστρακερή,
όλο ευγένεια και πικροσύνη
στη θριαμβική ταπεινοσύνη,

Αστρακερή,
μες στα ρηχά σου τα νερά
αργοπεθαίνει
ο λαβωτής,
το καλοκαίρι


ΧΑΣΜΑ ΒΑΘΥ (2018)

Βασίλης Πανδής: Καρδάκι

Μνήμη H.D.

Στην Αλεξία Αθανασίου και τον Αλέξανδρο Αηδώνη

Πέλαγο δάσος κοιμώμενο,
ίσα για λίγο εξύπνησες
και τα κύματα τα κωνοφόρα σου έφερες
ν’ αρμυρογλύψουν τα καλάμια,
τ’ αντιστύλια αυτής της βλάστησης,
της άγριας, της εκδικητικής τής ερωμένης·

κι απέναντι,
απάνω στα βουνά,
να κάθεται η ομίχλη

Πρώτη δημοσίευση: Ποιείν

Leonard Cohen: Ο δρόμος για τη Λάρισα

Ήμουν χαμένος
όταν σ’ αντάμωσα στο δρόμο
για τη Λάρισα
στην ευθεία ανάμεσο των κέδρων

Έλεγες
πως ήμουν άνθρωπος των δρόμων
και μ’ αγάπησες ως τέτοιον άνθρωπο
Δεν ήμουν τέτοιος άνθρωπος

Ήμουν χαμένος
όταν σ’ αντάμωσα στο δρόμο
για τη Λάρισα

Μετάφραση: Βασίλης Πανδής

1η δημοσίευση: Φράκταλ

Jack Kerouac: [Ήχος της σιγής]

Ήχος της σιγής -
οι μόνες οδηγίες
που θε να λάβεις

Μετάφραση: Βασίλης Πανδής

Πρώτη δημοσίευση: Ποιείν

Jack Kerouac: [Στο δάσος πήγα]

Στο δάσος πήγα,
να διαλογιστώ - όμως,
πολύ το κρύο

Μετάφραση: Βασίλης Πανδής

Πρώτη δημοσίευση: Ποιείν

Jack Kerouac: [μόνος]

Μόνος, σε ρούχα
παλιά, βυζαίνω κρασί,
φεγγαρόλουστος

Μετάφραση: Βασίλης Πανδής

Πρώτη δημοσίευση: Ποιείν

Allen Ginsberg: Τραγούδι

Το βάρος του κόσμου
είναι η αγάπη
Υπό το άχθος
της μοναξιάς,
υπό το άχθος
της δυστυχίας

το βάρος,
το βάρος που κουβαλούμε
είν’ η αγάπη

Ποιος θα τ’ αρνηθεί;
Στα όνειρ’
αγγίζει
το κορμί,
στη σκέψη
χτίζει
ένα θαύμα,
στη φαντασία
τυραγνιέται
ώσπου να γεννηθεί
στ’ ανθρώπινα τα μέτρα—

κοιτάζει έξω απ’ την καρδιά
φλεγόμενη από αγνότητα—
γιατί το άχθος της ζωής
είν’ η αγάπη,
μα το βάρος κουβαλούμ’
εξαντλημένοι
κι έτσι πρέπει ν’ αναπαυτούμε
στης αγάπης την αγκάλη
τελικά,
πρέπει ν’ αναπαυτούμε στην αγκάλη
της αγάπης

Καμία ανάπαυση
δίχως αγάπη,
κανένας ύπνος
δίχως όνειρα
αγάπης—
ήσυχος ή τρελαμένος
και αγγελοπαρμένος
ή μηχανόφιλος,
η ύστατη ευχή
είν’ η αγάπη
—δεν πικραίνει,
δεν αρνιέται,
δε μπορεί να κρατηθεί
απαρνημένη·

ο βάρος είν’ πολύ μεγάλο

 —πρέπει να δοθεί
δίχως την προσμονή ανταμοιβής
όπως η σκέψη
δίνεται
στη μοναξιά
μες σ’ όλη την τελειότητα
της πλησμονής της

Και τα ζεστά κορμιά
φωτοβολούν αντάμα
στο σκοτάδι,
το χέρι κινείται
στο κέντρο
της σάρκας,
το δέρμα τρέμει
στη χαρά
και η ψυχή χαροποιά
‘ρχεται στο μάτι—

ναι, ναι,
αυτό είναι
που ήθελα,
που πάντα ήθελα,
που πάντα ήθελα,
να επιστρέψω
στο κορμί
όπου γεννήθηκα

Μετάφραση Βασίλης Πανδής

Πρώτη δημοσίευση: Φράκταλ

Allen Ginsberg: Γραμμένο στ’ όνειρό μου απ’ τον Ου.Κ. Ουίλιαμς

«Καθώς
βαστάς

μία κοινή
Αλήθεια

Κοινώς γνωστή
ως πόθος

Καμί’ ανάγκη
να τον

μασκαρέψεις
ως ομορφιά

Καμί’ ανάγκη
να στρεβλώσεις

ό,τι δεν είναι
συμβατικό

ώστε να γίνει
κατανοητό

Διάλεξε
τη μύτη σου

τα μάτια τα αυτιά
τη γλώσσα

φύλο και
μυαλό

για να τα δείξεις
στον κόσμο

Παίξ’ τα
όλα για όλα

στην
ακρίβειά σου

Άκου
τον εαυτό σου

μίλα
στον εαυτό σου

και θα το κάνουν επίσης
κι οι άλλοι

ευτυχείς
ανακουφισμένοι

απ’ το βάρος—
τη δική τους

σκέψη
και πένθος

Ό,τι αρχίνησε
ως πόθος

θα καταλήξει
ως κάτι σοφότερο»



Μπαοντίνγκ, Κίνα
23 Νοεμβρίου 1984

Μετάφραση: Βασίλης Πανδής

Πρώτη δημοσίευση: Φράκταλ

Μιχαήλ Ψελλός: Πρὸς ἀναίσθητον Λοίδορον

Πρὸς ἀναίσθητον Λοίδορον

Καὶ βάτραχοι φωνάζουσιν, ἀλλ᾿ ἐκ τελμάτων.
Καὶ κῦνες ὑλακτοῦσι, ἀλλ᾿ μακρόθεν,
καὶ κάνθαροι παίζουσιν, ἀλλ᾿ ἐν κοπρίαις,
οὐκοῦν, τί καινόν, εἰ λαλούσιο οἱ λίθοι.
Μικρὸν παραλλάττοντες ἀδρῶν βατράχων.


***


Κι οι κάρλακες φωνάζουν, αλλά μες απ' τα λασπόνερα
Κι οι σκύλοι αλυχτάν, αλλά μακριάθε
Και τα σκαθάρια παίζουν, αλλά μες στα κοπρολύματα
Λοιπόν, πού 'ναι το νέο, αν μιλάν κι οι πέτρες;
Εξάλλου και με τους χοντροκαρλάκους λίγα μοιάζουν να 'χουν να χωρίσουν

Απόδοση στα νέα ελληνικά:

Βασίλης Πανδής

Βασίλης Πανδής: Αιφνίδιος επίλογος

Από δυστοπία σε δυστοπία·
ανακύκλωση ερμιάς

λένε πάλι
μαύρες τυχαιότητες εισέτι
και τ” ουρανού μία φτυσιά
ειμάστεν” όλοι

δρομομανής
και λιμώττων για σκώμμα

επίδεσμοι ενύπνια σελιλόιντ
αιμορραγεί το υποσυνείδητο
κι απόψε


1η δημοσίευση: http://fractalart.gr/

Βασίλης Πανδής: Ύμνος

Ι
Γυμνός ως νεκρός
λερός στις αποικίες των ερώτων

πολιτείες διαστήματα
ασύγγνωστες στο χρόνο
φυγόκεντρες
διαστελλόμενες στα μάκρη

ΙΙ
Πρωτοχρονιές αθανασίες
οπού κουβαλώ στους ώμους
υποχρεώσεις κι υποχρεώσεις -

π α ρ α κ α λ ώ  μ η ν  ε γ γ ί ζ ε τ ε

 και είν” εγγύς ο νέος χρόνος

ΙΙΙ
Ο μέγας μορμυρισμός
σχηματοποιώντας τη θλίψη του
μέρα μεσημέρι των αιώνων
κάρφος

IV
Αγρύπνια επιταχτική που μ” έθρεψες
μονόφθαλμο στους τυφλούς
στο πρώτο χιόνι
στο μαράζι

V
Ξερολίθαρο κι ανεμία
κρατώντας ο νους μου

εκλώσαε τς αμάραντες φωταύγειες
σε κάποιου στόματος τα χάη
νέκυς η μαύρη αναμονή

VI
Η σ υ χ ί α – μην ξυπνήσει το άφατο
και μας πλακώσει και μείνει
η μαγιά μας και γεννήσει άλλα τέρατα
καινούργια οπτικά μου νεύρα

VII
Θα στραφούν εναντίον μου και
τα στερνά ανεμομαζώματα,
πρι να παγώσω ακόμα

VIII
Όμως, τώρα που έβαψα
τα δάχτυλα με το αίμα μου,
πιες λίγο και ιστόρησε —
αυτός ο ύπνος
με ξατρέχει

IX
Όχι σπλαχνιά μήτε και θάλπος —
μην ξεχωρίζουν οι φωνές

X
Πάντα σε ξεγελάει το μαύρο


1η δημοσίευση: http://fractalart.gr/

Βασίλης Πανδής: Οι Ελληνίδες Παναγιές

Οι Ελληνίδες Παναγιές
δε θα μπορούσανε
να “ταν μαρμάρινες —
μον” γύφτισσες,
ξετσίπωτες,
τρελές των δρόμων,
που αποκόψαν το παιδί
νωρίς απ” το βυζί,
να τρέχουν στα μνημούρια
και ν” ανάβουνε καντήλια

Νυχτερίδες, στριγγλοπούλια
χαμηλά οπού πετάν,
κι εγώ —μήτε και μπαλαμός μήτε και γύφτος,
παρά ένα θηλαστικό μ” ανησυχίες—
να τις ακλουθάω με το βλέμμα

1η δημοσίευση: http://fractalart.gr/

Jack Kerouac: Δώδεκα χαϊκού (Μετάφραση-επίμετρο: Βασίλης Πανδής)

***

Πουλιά τραγουδούν
μέσα στα σκοτάδια - είν’
βροχερή αυγή

***

Ένα λουλούδι
στο χείλος του γκρεμού, στο
φαράγγι γνέφει

***

Τα λουλούδια να
σημαδεύουν λοξά τον
ευθύ θάνατο

***

Όνειρο θεού -
δεν είναι παρά ένα
απλό όνειρο

***

Άνθρωπος θνήσκει -
λιμανιού τα φώτα σε
ήρεμα νερά

***

Παγωμένο μες
στων πουλιών το λουτήρα
το φύλλο πλέει

***

Τι να σκεφτώ; - στη
διαμαντένια σούτρα, η
πίπα μου σβηστή

***

Κατεβαίνοντας
το δρόμο με το σκύλο -
λιωμένο φίδι

***

Μόνος, σε ρούχα
παλιά, βυζαίνω κρασί,
φεγγαρόλουστος

***

Άντρες, γυναίκες
μιλούν κάτωθε κενού
του αιωνίου

***

Στο δάσος πήγα ,
να διαλογιστώ - όμως,
πολύ το κρύο

***

Ήχος της σιγής -
οι μόνες οδηγίες
που θε να λάβεις

`

************************************************************


Επίμετρο

Ο Jack Kerouac (1922-1969), Αμερικανός λογοτέχνης, αποτελεί εμβληματική μορφή της Beat γενιάς, καθώς και ονοματοδότης της. Παρόλο που είναι δημοφιλής κυρίως για τα μυθιστορήματά του, αξιόλογο είναι και το ποιητικό του έργο. Τα ποιήματά του είναι ένα κράμα τζαζ πρόζας και βουδισμού, απόηχος της τυραγνίας της σαμσάρας και της λιτότητας της καθημερινής ζωής.
Επηρεασμένος από την ανατολική φιλοσοφία, ο Kerouac έγραψε μεγάλο αριθμό haiku στο γνώριμο ποιητικό του ύφος. Πλέον, κυκλοφορεί το «Book of Haikus», μια επιλογή από τα περίπου χίλια δημοσιευμένα και αδημοσίευτα haiku, τα οποία ο Kerouac είχε σκορπίσει σε ηχογραφήσεις, σημειωματάρια, ημερολόγια, αλλά και στα βιβλία του.
Ας μην ξεχνάμε πως ο Ανδρέας Εμπειρίκος θα υμνωδεί εις τους αιώνες: «Ανοίξτε τα παράθυρα, ανοίξτε τις ψυχές – ο Kerouac διαβαίνει Μουσηγέτης, Διόνυσος μαζί και Απόλλωνας μεσ’ στο στενό του παντελόνι»!


1η δημοσίευση: www.poiein.gr

[Ανθρώπινο είναι...]

Ανθρώπινο είναι ό,τι πιο βλακώδες κι ό,τι πιο ιδιοφυές· το τίποτα που έγινε κάτι· αυτό που υψώνεται, για να πέσει· ό,τι στο χνότο σου ταιριάζει· το εν εξελίξει ποίημα· ό,τι υπακούει στην ηδονή και την οδύνη.

Βασίλης Πανδής


1η δημοσίευση: ανθρώπινο, τεύχος 2, Ιούνιος 2016

Βασίλης Πανδής: Τα χαϊκού του φθινοπώρου

Ανεμόβροχο·
σμάρι τα περιστέρια
πάνε, πετούνε



Έρημες, καθώς
όμορφες, βουνοκορφές
του φθινοπώρου



Είν” ο δρόμος της
βροχής αλλοτινό της
ομορφιάς αγγειό



Ετούτη η γης
διψασμένη· πνιχτό το
φως απάνω της



Σκίζει τις φλέβες
η δροσιά, γιομίζει το
λιβάδι θάμπος



Δέρας ομίχλης·
απλώνονται μέσα μου
χάσματα μακρά



Της στέρεψης η
χάρη δε μας δόθηκε·
σπλάχνα, υετοί



Μουσκέψανε τα
χρόνια, εσκούριασαν τα
μάτια της ψυχής



Αγάλι” αγάλια
ντύνεται το πέλαγο
μαύρ” η ψυχή μου



Αλλ” άστραψεν ο
μέγας φόβος κι όλο και
κάτι φώτισε



Αντιφάρμακο
βρόχινο, το νηπενθές,
έμβολο βρόντου



Πα στο θαμπό το
τζάμι αστράφτει στερνή
η μαρμαρυγή



1η δημοσίευση: fractalart.gr

Βασίλης Πανδής: [Και είπεν ο ποιητής...]

Και είπεν ο ποιητής:
Κ ι  α  σ ο υ  μ ι λ ώ  μ ε  β ε β α ι ό τ η τ ε ς,
ε ί ν α ι  γ ι α  ν α  τ ι ς  ξ ε φ ο ρ τ ω θ ώ
α π ”  τ ο  κ α β ο ύ κ ι  μ ο υ


1η δημοσίευση: fractalart.gr

Βασίλης Πανδής: [Τώρα, που κατάλαβα...]

Τώρα, που κατάλαβα
τι κάθαρμα είσαι κι εσύ,
τώρα, μπορώ
να σ” αγαπήσω


1η δημοσίευση: fractalart.gr

Βασίλης Πανδής: [Στη ζητιανιά του έρωτα...]

Στη ζητιανιά του έρωτα,
δεν έχει σημασία,
αν μπαίνεις καθαρός ή λασπωμένος

Στη ζητιανιά του έρωτα,
μόνο το χέρι σου απλωμένο
μετράει


1η δημοσίευση: fractalart.gr