Θα μπορούσε να συμβεί σε κάποιον, κοιτάζοντας την πορεία της ζωής του, να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι όλες οι βαθύτερες δεσμεύσεις που τον κατέβαλλαν προέρχονταν από ανθρώπους που ο «καταστροφικός χαρακτήρας» τους ήταν αναγνωρίσιμος από όλους. Κάποια μέρα, πιθανόν κατά τύχη, το γεγονός αυτό θα γινόταν εξόφθαλμο – και όσο μεγαλύτερο το σοκ που τον συντάραζε τόσο μεγαλύτερες και οι πιθανότητες να εκθέσει το τι εστί καταστροφικός χαρακτήρας.
Ο καταστροφικός χαρακτήρας ξέρει μόνο ένα σύνθημα: άνοιγμα χώρου· μόνο μια δραστηριότητα: τη φυγή. Η ανάγκη του για καθαρό αέρα και ελεύθερο χώρο είναι πιο ισχυρή από κάθε μίσος.
Ο καταστροφικός χαρακτήρας είναι νέος και εύθυμος. Διότι η καταστροφή ανανεώνει, καθώς διώχνει από πάνω μας τα σημάδια που αφήνει ο χρόνος· και χαροποιεί, καθώς η φυγή τού καταστροφέα σημαίνει την πλήρη ελαχιστοποίηση, αν όχι την εκμηδένιση της ίδιας του της κατάστασης. Σε τέτοιες απολλώνιες εικόνες καταστροφής οδηγεί προπάντων η συνειδητοποίηση της φοβερής απλότητας που αποκτά ο κόσμος όταν αποδεικνύει πως αξίζει να καταστραφεί. Αυτή είναι η μακριά δέσμη που αγκαλιάζει αρμονικά κάθε υπάρχον. Είναι ένα βλέμμα που χαρίζει στον καταστροφικό χαρακτήρα σκηνές βαθύτατης αρμονίας.
Ο καταστροφικός χαρακτήρας είναι πάντοτε φρέσκος στην εργασία. Η φύση είναι εκείνη που δίνει το ρυθμό, έστω και έμμεσα: γιατί πρέπει να την προφταίνει. Ειδάλλως θα αναλάβει η ίδια το έργο της καταστροφής.
Ο καταστροφικός χαρακτήρας δεν έχει κάποιο πρότυπο. Οι ανάγκες του είναι λίγες, αλλά λιγότερο από όλα έχει ανάγκη να ξέρει τι θα αντικαταστήσει ό,τι καταστράφηκε. Αρκεί, έστω και για μια στιγμή, ο κενός χώρος, ο τόπος όπου βρισκόταν το πράγμα ή ζούσε το θύμα. Θα βρει κάποιον που θα του χρησιμεύσει, αλλά χωρίς να τον καταλάβει.
