Άλκης Αλκαίος: Ουμ Χαράμ (694 μ.Χ. Το Τραγούδι των Βεδουίνων)

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Μάριος Τόκας
1η εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος
Δίσκος: Εντελβάις (1999)



Στης Ανατολής τα μέρη,
με ταξίδεψε ένα αστέρι,
μια Αυγουστιάτικη βραδιά,
στην πιο όμορφη σαβάνα,
να γυρέψω τη νιρβάνα
σε μιας κόρης τη ματιά
Βεδουΐνοι σε μια ράμπα,
με μονόχορδη ραμπάμπα,
ιστορούν την Ουμ Χαράμ·
ανηψιά λεν' του Προφήτη,
που 'μοιαζε του Αποσπερίτη
και τραγούδαγε γλυκά

Λέιλα λέιλ γιαλέιλι,
αγκαλιά η νύχτα θέλει
Μ' ό,τι αισθάνομαι βαδίζω,
δε θυμάμαι, δεν ελπίζω
Λέιλα λέιλ γιαλέιλι,
αγκαλιά η νύχτα θέλει,
όσο κι όπου θα με πάνε
οι καρδιές που αγαπάνε

Μια σαββατογεννημένη
στη σκηνή της με πηγαίνει
και στη γη πια δεν πατώ
Πορφυρό της τάζω αμάξι
χίλια δώρα από μετάξι
και τον όρκο της ζητώ
Στης αγάπης τα μυστήρια
πάψε να ζητάς πειστήρια,
μ' απαντά η Ουμ Χαράμ,
στο Βασίλειο της Ερήμου
μ' άλλα μάτια δες, ψυχή μου,
τι 'ναι πλούτος και χαρά

Λέιλα λέιλ γιαλέιλι,
αγκαλιά η νύχτα θέλει
Μ' ό,τι αισθάνομαι βαδίζω,
δε θυμάμαι, δεν ελπίζω
Λέιλα λέιλ γιαλέιλι,
αγκαλιά η νύχτα θέλει,
όσο κι όπου θα με πάνε
οι καρδιές που αγαπάνε

Λέιλα λέιλ γιαλέιλι,
αγκαλιά η νύχτα θέλει
Μ' ό,τι αισθάνομαι βαδίζω,
δε θυμάμαι, δεν ελπίζω
Λέιλα λέιλ γιαλέιλι,
αγκαλιά η νύχτα θέλει,
όσο κι όπου θα με πάνε
οι καρδιές που αγαπάνε

Άλκης Αλκαίος: Κιφ

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Μάριος Τόκας
1η εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος
Δίσκος: Εντελβάις (1999)

Τα σύνορα που πέρασα δεν είχανε φρουρό

μόνο λίγα γεράκια διψασμένα
Στα γόνατά μου αράξανε ζητώντας μου νερό
και πώς να τα χορτάσω τα καημένα;

Σε πολιτεία βρέθηκα που 'ψαχνα για καιρό,
στου ονείρου μου τον χάρτη τον κρυμμένο
Πάω να την ψηλαφίσω τρέχω να τη χαρώ
κι αυτή με προσπερνάει με βλέμμα ξένο

Στην αγορά ζωήλατα και ξωτικά πουλιά
και κράχτες που σωσίβια διαλαλούνε
αγόρασα από ένα σε δυο γυμνά παιδιά
κι εκείνα ζαρωμένα μ' απαντούνε:

"Οι δοκιμές μας γέρασαν νωρίς στον κόσμο αυτό
κι αν τόσο θες να κάνεις μια αβαρία,
δώσε μας λίγο πράσινο Κιφ Μαροκινό
και θα στο ξεπληρώσει η Ιστορία".

Στο πάρκο ένας μπατίρης μου ζάλιζε τ’ αυτιά
πως ήσουν τράπουλα σημαδεμένη
Στους τέσσερις ανέμους σκορπίσαν τα χαρτιά
Πού να σε ψάξω χώρα μου χαμένη;

Στον ώμο το δισάκι μου σε σας ξαναγυρνώ,
φωτιά, νερό, αέρα μου και χώμα
Δε βγαίνουνε τα όνειρα σε πλειστηριασμό
Δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα

Μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης - Μάριος Τόκας: «Θεογεννήτωρ Μαρία»

Κείμενα του Αγιορείτη μοναχού - αναγνωρισμένου υμνογράφου της Ορθοδόξου Εκκλησίας Γεράσιμου Μικραγιαννανίτη
Μουσική: Μάριος Τόκας
Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς & Κώστας Χατζηχριστοδούλου
Έτος: 1998

1. Τον Υπερούσιον Θεόν – Μανώλης Μητσιάς
2. Υψίστου Μήτηρ – Κώστας Χατζηχριστοδούλου – Μανώλης Μητσιάς
3. Φέρουσα – Μανώλης Μητσιάς
4. Θαύμα – Κώστας Χατζηχριστοδούλου
5. Η Θεόν Τετοκυία – Μανώλης Μητσιάς
6. Τις Μη Μακαρίσει Σε – Κώστας Χατζηχριστοδούλου
7. Η Θεόν Απορρήτως Κυοφορήσασα – Κώστας Χατζηχριστοδούλου
8. Δεδοξασμένη Μαριάμ – Μανώλης Μητσιάς
9. Τα Ουράνια Υμνεί Σε – Μανώλης Μητσιάς
10. Εργοις Του Σκότους Εδουλώθην – Κώστας Χατζηχριστοδούλου
11. Θεοτόκε Αειπάρθενε – Κώστας Χατζηχριστοδούλου
12. Θεογεννήτωρ Μαρία – Μανώλης Μητσιάς

Το παραπάνω βίντεο προέρχεται από τη συναυλία που δόθηκε στον εσωτερικό χώρο του καθεδρικού ναού του Αγίου Μαρτίνου στη Μπρατισλάβα.

«Ο Μάριος Τόκας πάντα στηριγμένος στις ρίζες της μουσικής μας παράδοσης, πάντα εκτιμώντας και αναγνωρίζοντας το έργο των συναδέλφων του μουσικών, προηγούμενων και σύγχρονων, δημιούργησε και δημιουργεί έργα γνήσια ελληνικά. Οι μελωδίες του, έχουν κάτι από τον ουρανό, τη θάλασσα, τον ίδιο το βράχο του Άθω.»
Μίκης Θεοδωράκης

«Το "Θεογεννήτωρ Μαρία" το θεωρώ την κορυφαία στιγμή της πορείας μου.»
«Ανακάλυψα τις μελωδίες που ήταν κρυμμένες πίσω από τους στίχους, συνειδητοποίησα τη δύναμη του λόγου και βέβαια τα μηνύματα. Κι αν θέλετε, νιώθω πως και σ’αυτή την περίπτωση τραγούδια έγραψα. Η επαφή μου με τον χώρο της σκήτης της Μικράς Αγίας Άννας του Αγίου Όρους που έζησε και δημιούργησε ο υμνογράφος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, ένα τοπίο μοναξιάς, μαγείας, με την θάλασσα να απλώνεται κάτω από την απόκρημνη χαράδρα, η συγκλονιστική επαφή με τόμους χειρογράφων, η θεία μυρωδιά και λειτουργία στο μικροσκοπικό εκκλησάκι της Σκήτης, όλα αυτά τα στοιχεία που με έστελναν συνεχώς ένα βήμα μπροστά στη μελοποίηση.
»Τις στιγμές της σύνθεσης όλα κυλούσαν με μια μαγεία και σιγουριά σε σημείο που να μην προλαβαίνω να καταγράψω στο πεντάγραμμο τη μια μελωδία και ερχόταν η άλλη. Αυθόρμητο και ορθολογικό δεν έχουν αυτόνομη ισχύ την ώρα της δημιουργίας
»Η ρίζα είναι μεγάλη υπόθεση. Δεν τρέφει μόνον, δημιουργεί.»
Μάριος Τόκας

Πηγή: http://mariostokas.gr/