Δημήτρης Καρύδης: Μικρό προσευχητάριο (X)

X

Παναγία Πυργοδέσποινα Νοικοκυρά μου
Φρόντιζε το σπίτι μου.
Θέλει ο Άδης να με πάρει δικό του
στήνει παγίδες από χαλκό και σίδερο
πτηνά που καίγονται στον ουρανό.
Ανώνυμο σκυλί ο φόβος
σκίρτησε μέσα μου νωρίς και το νερό κύλησε
στα σπλάχνα μου αγριεμένο
για να κρατήσει το χρόνο
στα σπήλαια.
Μόνον ο τοίχος γνώρισε το κύμα των ωρών να κρημνίζεται
και μία φωνή έσκισε τον ουρανό καθώς
τα λουλούδια ανεώχθησαν
και οι ρίζες τους έφεραν πάνω
το σώμα μου μισολιωμένο.

Δημήτρης Καρύδης: Η αίθουσα των λεόντων

[Ο Δημήτρης Καρύδης φωτογραφημένος από τον Ευριπίδη Κλεόπα]

μνήμη Νίκου Καρούζου

Τώρα σταυρώνεις τα λινά χεράκι σου στο στήθος.

Κρέμασες το σάκκο στα δόντια του χάροντα.

Πάλι εμείς με το αρχαίο φτέρωμα

θηράματα των φθόγγων

Κρεμόμαστε απ' την κοιλιά της νύχτας

Χρόνος κι έρωτας δεν κοστίζουν δωρεάν κομματιάζουν

Εγγίζοντες κόκκινα περπατάμε στα νερά της σιωπής

Ανοίγουμε δρόμο στον ουρανό

για να κρατάς την Αττική

την εκκλησιά της ύαινας

Ήδη σε άλλους εμφυλίους μαίνονται οι λέξεις

Μ' ένα κλαδί χαράζεις την ομίχλη

που διασχίζουν τα κυπαρίσσια

οι σκύλοι και οι πεταλούδες

καθώς ελάφι βαστάζεις τη λευκότητα

εραστής γαλήνιος κήπων που φλογίζονται λογής θεότητες

Ο θάνατος απ' τη ζωή δεν έχει απόσταση

και άνθος κάθε έριδας τα όνειρα ακόμα.

Δημήτρης Καρύδης: [Μόνος...]

[Ο Δημήτρης Καρύδης φωτογραφημένος από τον Ευριπίδη Κλεόπα]

Μόνος όπως τότε όπως συμβαίνει στον ύπνο
με τις λέξεις πριν και μετά, φως και σκοτάδι
όπως όταν χωρίζεται από τη δαίμονα σιωπή
και κάτι παράξενα τυφλές σαρκώδεις απολήξεις
της ύλης πειράγματα θες της όρασης κραιπάλη
ζητούν να σε τραβήξουν στους ήχους τους πανθέστιους καλοφαγάδες
σε μακρυμάλληδες μελανορημονούντες ουρανούς ανέγγικτους
βιάζονται νε σε στήσουν με τρόπο που κι εσύ να εκλιπαρείς
σε τέτοιαν ηλικία μια κάποια εύνοια

Όπως όταν χάνονται ή εμφανίζονται τα έντομα
και αχρηστεύονται τα ορυχεία
όπως όταν καταπίνουμε σάλιο και τροφές κινώντας
μηχανικά τα βιδωτά ποδάρια μας
ή ανοιγοκλείνοντας τ' αβυσσαλέο μάτι που 'χει όνειρα αφρισμένα
δοκιμάζουμε μιαν άλλη μηχανή υπάρξεως

Δημήτρης Σ. Καρύδης: Ατίθασο πρωί Τετάρτης 2013

Τα υελώδη χέρια μου ο πυρετός τα παίρνει.
(Ν’ απαλλαγώ απ’ τα τρισύλλαβα δεσμά της τονικότητας
με τετρασύλλαβα της αποξένωσης).
Ο έρωτας ήταν ανέκαθεν μία μορφή γλωσσικής ασυδοσίας
κι εγώ δεν τόχω σε τίποτα να τραγουδήσω:
Βλέπω να χάνονται οι σκιές που ζήσαν στο ημίφως
βλέπω να σβήνονται οι φωνές που δάγκωναν το στήθος
χαίρετε ουρανοί και χαίρετε σταγόνες
χαίρετε μέρες του καϋμού και του δρυμού ελάφια
χαίρετε άνθη του κρημνού και χαίρετε γαλάζια
χαίρετε λίμνες, χαίρετε ποτάμια.

Πηγή