Μ.Ι. Δεσύλλας: [Η κάθε στιγμή]

Η κάθε στιγμή
μάς φέρνει πιο κοντά στο Θάνατο,
σε μια περιοχή
που την κατοικούν αγάλματα,
σκουριασμένες πανοπλίες,
πετρωμένες καρδιές.


ΠΟΙΗΣΗ (1973)
(Πρώτη δημοσίευση: περιοδικό Πρόσπερος, φυλλ. 8, 1953, σελ. 270)

Μ.Ι. Δεσύλλας: [Σ' αυτό το δρόμο με τα κλειστά παράθυρα]

Σ' αυτό το δρόμο με τα κλειστά παράθυρα
κατοικεί η μυρουδιά της φτώχειας.
Έσπασεν η χορδή του πιάνου
κι έμεινεν ημιτελής η συμφωνία της ομίχλης.
Κανείς δεν ήρθε ν' αποχαιρετήσει
αυτούς που έφυγαν μέσα στη νύχτα
γιατί δεν είχαν πού να σταθούν.

Όλα είναι νεκρά -
και ο θόρυβος
και το πλακόστρωτο
κι αυτή η τελευταία φωνή
που ακούστηκεν από το τέταρτο πάτωμα ενός σπιτιού
καθώς προσπαθούσε ν' ανεβεί στα σύννεφα.


ΠΟΙΗΣΗ (1973)
(Πρώτη δημοσίευση: περιοδικό Πρόσπερος, φυλλ. 8, 1953, σελ. 270)

Μ.Ι. Δεσύλλας: Ένα παιδί μιλεί

Ένα παιδί μιλεί για τα ερείπια -
έχει στην άκρη του ματιού μια σπίθα
και τη μυρουδιά του ζεστού ψωμιού
που έχει γίνει ανάμνηση:
«Εκεί κοντά στο παράθυρο
μάς πήραν ένα βράδυ
το πρώτο γαρίφαλο,
δεν έμεινε τίποτε
που να θυμίζει την παρουσία του
- αυτό το ξύλο ήτανε στο περβάζι.
Τώρα η μητέρα έχει γίνει αστέρι
και μας κοιτάζει από τον ουρανό.
Θα φτιάξω ένα σπαθί
σαν κι αυτό που κρατούσε ο Αη-Γιώργης
στο εικονοστάσι,
ένα σπαθί κι ένα Σταυρό
ό,τι μας έμεινε
από το τελευταίο φέρετρο
που βγήκε από το σπίτι μας.»
Ένα παιδί που δεν έχει ηλικία
ένα παιδί που έχει την ηλικία όλου του κόσμου
μιλεί για τα ερείπια.


ΠΟΙΗΣΗ (1973)
(Πρώτη δημοσίευση: περιοδικό Πρόσπερος, φυλλ. 1, 1949, σελ. 22)

Μ.Ι. Δεσύλλας: Αναδυομένη

Γυμνή
σαν την αλήθεια των καιρών
όρθωσες τα ράμφη
του στήθους σου
στην αιωνιότητα
του απείρου.

Μια λάμψη
έσκισε
τη μήτρα των βυθών
και αλαβάστρινη
ντύθηκες
την αίγλη του πόνου.


ΠΟΙΗΣΗ (1973)
(Πρώτη δημοσίευση: περιοδικό Πρόσπερος, φυλλ. 1, 1949, σελ. 19)