خیام (Ομάρ Καγιάμ): [Μια και πηγαίνει ο δρόμος μας προς το νεκροταφείο...]

Για μένα που των μυστικών ανοιγοκλείει η θύρα
Όμοια και λύπη και χαρά μαζί τα δυο τα επήρα
Μια και στον κόσμο αυτόν εδώ όλα ένα τέλος θάχουν,
Πάμε παιδιά στο καπηλειό να φέρουμε μια γύρα

***

Το δυνατότερο κρασί που ο χρόνος έχει φτάσει,
Όλοι μας γύρω επίναμε σε χωματένιο τάσι,
Κι ήπιαμε μια φορά…και δύο. Μα ύστερα ένας ένας
Σιωπηλά μας ξέφυγε να πάει…να ησυχάσει.

***

Μια και πηγαίνει ο δρόμος μας προς το νεκροταφείο
Δίχως αγάπη και κρασί ειν’ η ζωή φορτίο.
Φιλόσοφε, πες μας λοιπόν, τι σκέπτεσαι για τούτα;
Το κέρδος ποιο να ξέρουμε του κόσμου το βιβλίο;


Πηγή

خیام (Ομάρ Καγιάμ): Με το φεγγάρι πιες

Ποίηση: خیام (Ομάρ Καγιάμ)
Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
1η εκτέλεση: Γιώργος Μιχαήλ
Δίσκος: Αγία Νοσταλγία (1993)




Αφού κανείς μας δεν μπορεί το αύριο να τ' ορίζει,
γλέντα τη δόλια σου καρδιά, που αγάπη βασανίζει
Με το φεγγάρι πιες κρασί, γιατί κι αυτό το αστέρι
αύριο θα ψάχνει να μας βρει, μ' άδικα θα γυρίζει.

خیام (Ομάρ Καγιάμ): Τρία ρουμπαγιάτ

Ποίηση: خیام (Ομάρ Καγιάμ)
Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
1η εκτέλεση: Γιώργος Μιχαήλ
Δίσκος: Αγία Νοσταλγία (1993)

Σήκω και δώσε μου κρασί, τα λόγια είναι χαμένα,
απόψε το χειλάκι σου θα 'ναι το παν για μένα
κι όσο για τα ταξίματα και για τα κρίματά μου,
τα βλέπω σαν τα κατσαρά μαλλιά σου μπερδεμένα

Για κείνα που δεν έκανα και που 'χω καμωμένα,
αν έχω τη ζωή σωστά είτε στραβά παρμένα,
αυτό θα 'ν' το μαράζι μου... Κρασί, λοιπόν - ποιος ξέρει
μη βγαίνει τούτ' η αναπνοή στερνή φορά από μένα

Όταν θελήσει η μοίρα μου τον κόσμο αυτό ν' αφήσω
και κάθ' ελπίδα για ζωή απ' την καρδιά μου σβήσω,
μια κούπα από τη στάχτη μου να φτιάξετε, συντρόφοι,
σαν θα γεμίζει με κρασί, μπορεί να ξαναζήσω