Ερρίκος Μπελιές: Οι αποφύσεις της σιωπής

Εξαίσια ώρα χωρίς παρεκτροπές κακές
μιας θερινής βραδιάς γεμάτης έντομα εξοχικά
μακρυά απ' τους ριψάσπιδες και τους θεόθεν δολερούς.
Όσο πείσμα και να 'χουμε δεν τους σηκώνουμε τους νεκρούς μας
-τους ακριμάτιστους αθώους διδακτικούς πανέμορφους νεκρούς-
γιατί η ζέστη η απλωσιά το εξαίσιο χαλάρωμα
μας έχουν κάνει πάλι φιλομειδείς σίγουρους για τη μόνη αλήθεια
-τη Μέλλουσα- έτοιμους ν' αγνοήσουμε
ως και τον πρώτο μαύρο κύκλο κάτω από τα μάτια.


ΔΙΑΥΛΟΙ (1980)

Ερρίκος Μπελιές: Πάλι τα κρίματα της θάλασσας

Ώρα ωραίου βραδυνού τοπίου στην παραλία
φαιά σκαριά που σαλαγάει ο δυνατός αέρας
αλέκιαστη ώρα όλο καταφάσεις.
Λέγαμε: - Τα κοντραμπάντα γίνονται τη νύχτα στην ακτή
κι αυτό μας ηρεμούσε παραπάνω - η ηρεμία της παρανομίας:
όχι να κάνεις κάτι μα να το βλέπεις ασφαλής θεατής
να βάζεις τον εαυτό σου σε θέση επικίνδυνη
μόνο με το μυαλό γιατί πού θάρρος για πράξεις -.
Αν υπήρχε ένα κορμί που να μην τα θέλει όλα δικά του.
Καιρός για νεκροσάβανα λοιπόν ή για μελτέμια;


ΔΙΑΥΛΟΙ (1980)

Ερρίκος Μπελιές: Σημάδια που δε χρειάζονται

Χαμήλωσε το φως               

Κοιμήσου επιτέλους              

(Βραδυνή κουβέντα, καλοκαίρι σε νησί)

Απ' όλα κείνα που κάποτε θα πρέπει να ξεχάσω
γιατί δε γίνεται ν' αποτυπώνουμε τα πάντα
θέλω να ονοματίσω οχτώ άχραντες εσπέρες του Ιουλίου
ίσως από ανάγκη να ελέγχω αδιάκοπα τα πάντα
ως και τ' αξιοσέβαστα τα αιώνια
που γίνονται θάνατος και ομορφιά μαζί
στις ύστατες φωτοσκιάσεις της μέρας εκείνης
της ειδικής που τα βιώσαμε προσωρινά.
Έρχεται η νύχτα εξεγείρονται όλα τ' απτά
ή ίσως εκείνα που θα ήθελα ενδόμυχα
να ξεκουράσω την αυγή μου και τη γεύση μου
τούτο το καλοκαίρι πέφτει σταγόνα - σταγόνα
στο ποτήρι μου και το απολυμαίνει
πενθώντας μ' όλη του την ψυχή
συνειδητά και χωρίς ούτε ένα διάλειμμα
για παληές αδικαίωτες ώρες.


ΔΙΑΥΛΟΙ (1980)

Ερρίκος Μπελιές: Στις φωλιές των φιδιών

Την ώρα που ξυπνάν τα νεύρα των βουνών
η νύχτα σχηματοποιείται για να συντηρήσει
την ομορφιά της μέρας κι έπειτα ρίχνει
τον πόνο χάμω ανάσκελα για να μετρήσει:
μικρή η συγκομιδή της εντέλειας
και άλλοτε ποτέ η ενοχή τόσο βαμμένη
κόκκινη ματωμένη μία στίλβουσα πληγή
νύχτα θεόγυμνη με ασημιά μαλλιά
μασχάλες και εφήβαιο μάγισσα νύχτα
ένα τεράστιο πηγάδι που γρυλλίζει
και απειλεί τη μέρα καταπρόσωπα
στίβοντας τα βουνά στα δυο της δάκτυλα
τεράστια βδέλλα κορμί όλο στόμα. Και φόβος.

Την άλλη μέρα οι πληγιασμένοι
πετούν τα χέρια τ' άντερα τις κύστες τους
ενάντια στο κυανωπό στερέωμα.
Σπένδουν και μυκτηρίζουμε ανώφελα.


ΟΙ ΔΙΑΥΛΟΙ (1980)

Ερρίκος Μπελιές

Ερρίκος Μπελιές: Επιμελής αναγνώστης

Μαύρα ρυάκια κάτω από τα μάτια του
κόκκινοι βολβοί ερεθισμένοι απ’ τη μελέτη
κι όμως δεν του άρεσαν – λέει – τα βιβλία .
΄Ισως γιατί όλα αυτά που οι άλλοι γράφαν
μπαίνουν μέσα του τον ζύμωναν τον αλλοιώναν
του πιάναν όλο το μυαλό αφήνοντας απόξω
τα εντελώς δικά του – ένα σωστό παράπονο
ένα ακράγγισμα από χέρι αγαπημένο
ένα βαρύ κρίμα μία μικρή χαρά – που πέθαιναν
χωρίς να πάρει είδηση κανένας  σαν τα ψάρια .

Ερρίκος Μπελιές: Δαίμονας

Γραμμές και μέλη άνθρώπων που φεύγουν
σαν ξεντυθούμε τους ιδιοκτήτες τους.
Τους λέγαμε: – Μην ψηλαφιέσαι θα χαθείς
κάπου πιο μέσα ή κάπου πιο έξω
μια μικρή φλέβα κλαψουρίζει φιμωμένη
- ίσως και νά ‘ ναι η θελημένη σου γονυκλισία -
υπόδικη της ολομέλειας των πόθων σου.
Γιατί καθένας μας κι ένας μικρός ανίδεος δολοφόνος .

«Ω, φυλαχτείτε, άρχοντά μου από τη ζήλια!»

Τετρακόσια χρόνια

από την εκδημία

του William Shakespeare

Ιάγος: Ω, φυλαχτείτε, άρχοντά μου από τη ζήλια! Αυτή τη λάμια με τα φαρμακερά μάτια που βασανίζει τη σάρκα που τη θρέφει. Ο απατημένος ζει μακάριος, άμα τη μοίρα του αποδέχεται και διόλου δεν αγαπάει εκείνη που τον ντροπιάζει. Όμως, τι κόλαση περνάει αυτός που λατρεύει ενώ αμφιβάλλει, υποψιάζεται, ενώ με πάθος αγαπάει"

(Πράξη Ι, σκηνή ΙΙΙ, ).

Δυσδαιμόνα: Σκότωσέ με αύριο, άσε με να ζήσω απόψε.

Οθέλος: Όχι, κι αν τολμήσεις να φέρεις αντίσταση...

Δυσδαιμόνα: Μισή ώρα μόνο χάρισέ μου.

Οθέλος: Τώρα πια δεν παίρνει ούτε λεπτό αναβολή.

Δυσδαιμόνα: Μια προσευχή να πω.

Οθέλος: Πολύ αργά!

(Πράξη V, σκηνή II)

Η μετάφραση των αποσπασμάτων ακήκει στον προσφάτως αποδημήσαντα Ερρίκο Μπελιέ.

Πηγή