Πριν αρχίσω να δημοσιεύω βιβλία, έγραφα αφιερώσεις μόνο στα βιβλία που αγόραζα για να τα δωρίσω σε ανθρώπους που γνώριζα. Όπου, μια μέρα, βρέθηκα ξαφνικά να υπογράφω βιβλία για ανθρώπους που τα είχαν αγοράσει οι ίδιοι, ανθρώπους που δεν τους είχα ξαναδεί. Τι μπορείς να γράψεις πάνω στο βιβλίο ενός εντελώς αγνώστου, κάποιου που μπορεί να είναι οτιδήποτε ή οποιοσδήποτε, από κατά συρροήν δολοφόνος μέχρι ο Δίκαιος των Εθνών; «Φιλικά», αγγίζει τα όρια του ψεύδους, «Με θαυμασμό», δεν στέκει, «Θερμές ευχές», ακούγεται πολύ πατερναλιστικό και «Ελπίζω να ευχαριστηθείτε το βιβλίο μου!» στάζει γλείψιμο από το πρώτο γράμμα έως το τελικό θαυμαστικό. Έτσι, ακριβώς δεκαοκτώ χρόνια πριν, την παραμονή της πρώτης μου συμμετοχής ως συγγραφέα στην Εβδομάδα Βιβλίου, δημιούργησα το δικό μου είδος αφιέρωσης: την πλασματική αφιέρωση. Αφού τα ίδια τα βιβλία είναι καθαρή φαντασία, γιατί θα 'πρεπε οι αφιερώσεις να είναι αληθινές;
«Στον Ντάνυ, που μου έσωσε τη ζωή στην κοιλάδα Μπεκάα. Χωρίς τον αιμοστατικό επίδεσμο σου, τώρα δεν θα υπήρχαμε ούτε εγώ ούτε αυτό το βιβλίο».
«Στον Μίκυ. Τηλεφώνησε η μάνα σου. Της το 'κλεισα στα μούτρα. Μην τολμήσεις να εμφανιστείς ξανά μπροστά μου».
