Χριστόφορος Λιοντάκης: Φρουτομανής

Απ' τον Άγνωστο φωτογραφίζει
Το κτίριο της Mobil Oil
Φράση πρώτη: Είμαι αμερικάνα
Φράση δεύτερη: Είμαι φρουτομανής
Το μήλο γίνεται στο στόμα της νταμάρι
Με κηλίδες κόκκινες
Στολίζει τα μαλλιά της με κεράσια
Κρυφοκοιτάζει τον τσολιά
Ο συνοδός της τρίβει τα χέρια στις τσέπες
- I would like to know
Why this square
Is called Constitution square?
Ντρέπομαι να μιλήσω για τον Μακρυγιάννη

Πλατεία γεμάτη θάματα
Πλατεία γεμάτη προφυλαχτικά.


ΥΠΟΓΕΙΟ ΓΚΑΡΑΖ (1978)

Χριστόφορος Λιοντάκης: Μονόλογος σ' ένα παγκάκι

Διαβάζω εφημερίδες ξένες
Πίνω κόκα-κόλα και σουέπς
Έχω δυο τζην και δυο λακόστ
Κυρίες Δεσποινίδες και Κύριοι
Με φλερτάρουν
Η ατζέντα μου γεμάτη διευθύνσεις
Περνώ τις νύχτες σε ξενοδοχεία
Και διαμερίσματα αθηναϊκά
Στέλνω κάρτες στο εξωτερικό
Την Ακρόπολη τον Αντίνοο και Κούρους
Μου στέλνουν Μιχαήλ Άγγελο προσκλήσεις και πορνό
Το καλοκαίρι συνήθως πηγαίνω στα νησιά
Το χειμώνα προτιμώ τα σινεμά

Πλατεία γεμάτη θάματα
Πλατεία γεμάτη προφυλαχτικά.


ΥΠΟΓΕΙΟ ΓΚΑΡΑΖ (1978)

Χριστόφορος Λιοντάκης: Εστιατόριο

Μοιάζει τόπο προσκυνήματος
Στη θεότητα της καθημερινής μας ανόρθωσης
Τόπος χλοερός για φυτά και ζώα
Κάποτε και για τον άνθρωπο
Οι φωνές μπερδεύονται με τις
Κραυγές από τα θνησιμαία των ζώων
Κι οι σπαραγμοί των ψαριών
Κάνουν τα χείλη να τρέμουν
Χέρια τρυφερά
Πετσοκόβουν τρυφερά κρέατα τρυφερά
Τα χέρια ανήκουν σε μια κυρία
Η κυρία ανήκει στην εταιρία προστασίας ζώων
Πιο πέρα ο κύριος
Με πιρούνι και μαχαίρι
Εκσπλαχνίζει ένα κοτόπουλο
Σ' ερωτεύεται με τα μάτια
Καθώς καθαρίζει τα δόντια του
Φτύνει διακριτικά
Και φεύγοντας αφήνει
Το τηλέφωνο στο τραπέζι σου
Το εστιατόριο είναι η νεκρή φύση της ζούγκλας.


ΥΠΟΓΕΙΟ ΓΚΑΡΑΖ (1978)

Χριστόφορος Λιοντάκης: Περίπατος

Ντύνεται με τον τρόπο του οπιομανή
Το τζην κρύβει την ποίηση του θανάτου
Περπατά βλέπει τον ίσκιο του να
Θρυμματίζεται
Συμμορίες σκυλιά με
Τη φρίκη τρυφερή στο τρίχωμά τους
-Όπως οι φυσαλίδες στη γκαζόζα-
Η ατμόσφαιρα ελαστική
Τον πηγαίνει όπου δεν θέλει
Μπαίνει στο κουρείο
Στον καθρέφτη είναι καλοκαίρι
Βγαίνει χαϊδεύει το δέρμα του απαλό
Κανένα δεν μπορεί να ξεγελάσει
Πηγαίνει incognito στο μουσείο
Ανεβαίνει στην ταράτσα
Ο ουρανός έχει ένα πρόσωπο εμετού
Η πόλη εκπέμπει σπασμούς
Σίγουρα η μέρα δε γλιτώνει.


ΥΠΟΓΕΙΟ ΓΚΑΡΑΖ (1978)