Λίνα Νικολακοπούλου

Λίνα Νικολακοπούλου: Μωρό

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Νίκος Αντύπας
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη
Δίσκος: Σαν ηφαίστειο που ξυπνά (1997)

Ένα μωρό, μωρό παιδί, χρόνια
έχει κρυφτεί στο σώμα μου
Τρώει μπογιές, καρδιές, φωτιές, χιόνια
και την κολόνια μου

Μέρα νύχτα κλαίει,
δε με θες μου λέει,
τρέχει στην μπανιέρα γυμνό,
λούζει τα μαλλιά μου,
πλένει τα φιλιά μου,
βγάζει απ’ την ψυχή μου καπνό

Ένα μωρό, μωρό παιδί, χρόνια
έχει κλειδιά απ’ το σπίτι μου
Κάνει ζημιές, βρωμιές, χαρές, ψώνια
κάτω απ’ τη μύτη μου

Χρόνια μ’ αρρωσταίνει,
χρόνια μου γελά,
μου 'χες πει θα ζούμε καλά,
μούρη μου σπασμένη,
ρούχα μου απαλά,
σου 'χα πει θα ζούμε καλά

Ένα μωρό, μωρό παιδί, φως μου,
για να με δεις το χτένισα
κι αν μ’ αγαπάς,
καιρό, καιρό δώσ’ μου,
δώρο στο γέννησα

Χρόνια ερωτευμένο,
παραμυθιασμένο,
μ’ ένα μυαλουδάκι γερό,
που όταν λέει πεθαίνω,
τρέχω του μαθαίνω
τι θα πει μωρό μου
Μπορώ

Λίνα Νικολακοπούλου

Λίνα Νικολακοπούλου: Τα Καρέλια

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Νίκος Αντύπας
1η εκτέλεση: Χάρις Αλεξίου
Δίσκος: Δι' ευχών (1992)


Κάπνιζες Καρέλια στη σκάλα,
σήμερα θυμήθηκα κι άλλα:
να σ' ενοχλεί που 'χα γίνει σκιά σου,
τότε που η δική μου ευτυχία
ήταν η δικιά σου δυστυχία
κι απ' το ριγμένο μαντήλι
που 'χα στα μαλλιά
Με έπνιγαν, αγάπη μου, οι φίλοι,
φίλοι απ’ τη δουλειά,
με έκριναν παλιά τα δυο σου χείλη

Θυμάμαι
τίποτα δεν άξιζε να πάμε,
τίποτα απ' τα πράγματα που τώρα
με έκανε η ζωή να μπορώ
να τα λέω για δώρα

Θυμάσαι
-ώρα σου καλή, όπου και να 'σαι-
τίποτα δεν βρήκαμε ν' αξίζει,
κι άφησε τη μνήμη ο καιρός
να το συνεχίζει...

Θυμάμαι...

Το άσπρο κεντημένο σεντόνι
έγινε πανί για τη σκόνη
κι από τον καινούριο καθρέφτη,
που 'χω φέρει εδώ,
θα έβλεπες τον ήλιο να πέφτει,
όπως βλέπω εγώ
το παλιό μου εγώ
να λέει στο φταίχτη

Θυμάμαι
τίποτα δεν άξιζε να πάμε,
τίποτα απ' τα πράγματα που τώρα
με έκανε η ζωή να μπορώ
να τα λέω για δώρα

Θυμάσαι
-ώρα σου καλή, όπου και να 'σαι-
τίποτα δεν βρήκαμε ν' αξίζει,
κι άφησε τη μνήμη ο καιρός
να το συνεχίζει...

Θυμάσαι... Θυμάσαι...