Ὁμήρου Ἰλιάς: Ω (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Ω-

---

-Ω-	λῦτο δ᾽ ἀγών, λαοὶ δὲ θοὰς ἐπὶ νῆας ἕκαστοι ἐσκίδναντ᾽ ἰέναι. τοὶ μὲν δόρποιο μέδοντο ὕπνου τε γλυκεροῦ ταρπήμεναι· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς κλαῖε φίλου ἑτάρου μεμνημένος, οὐδέ μιν ὕπνος	Λύθηκε η σύναξη· στα γρήγορα καράβια του τ᾿ ασκέρι πίσω γυρνάει σκορπώντας, κι όλοι τους το δείπνο να χαρούνε και το γλυκό τον ύπνο εγνοιάζουνταν. Μόνο ο Αχιλλέας θρηνούσε το σύντροφο του αναθυμάμενος, κι ουδέ καθόλου ο γύπνος ο παντοδαμαστής τον έπιανε, μον᾿ γύρναε δώθε κείθε, αναθιβάνοντας του Πάτροκλου την αντριγιά, τη νιότη, τα όσα κι οι δυο μαζί αντραγάθησαν, τα όσα μαζί ετραβήξαν μέσα σε τόσα αντροπαλέματα και κύματα αγριεμένα. Τούτα στο νου του εκλωθογύριζε κι αστέρευτα θρηνούσε,
5	ᾕρει πανδαμάτωρ, ἀλλ᾽ ἐστρέφετ᾽ ἔνθα καὶ ἔνθα Πατρόκλου ποθέων ἀνδροτῆτά τε καὶ μένος ἠΰ, ἠδ᾽ ὁπόσα τολύπευσε σὺν αὐτῷ καὶ πάθεν ἄλγεα ἀνδρῶν τε πτολέμους ἀλεγεινά τε κύματα πείρων· τῶν μιμνησκόμενος θαλερὸν κατὰ δάκρυον εἶβεν,

Ὁμήρου Ἰλιάς: Ψ (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Ψ-

---

-Ψ-

ὣς οἳ μὲν στενάχοντο κατὰ πτόλιν· αὐτὰρ Ἀχαιοὶ ἐπεὶ δὴ νῆάς τε καὶ Ἑλλήσποντον ἵκοντο, οἳ μὲν ἄρ᾽ ἐσκίδναντο ἑὴν ἐπὶ νῆα ἕκαστος, Μυρμιδόνας δ᾽ οὐκ εἴα ἀποσκίδνασθαι Ἀχιλλεύς,

Έτσι στο κάστρο ετούτοι εμύρουνταν κι από την άλλη οι Αργίτες, σύντας πια φτάσαν στον Ελλήσποντο και στα καράβια γύρω, οι άλλοι σκόρπισαν στα καράβια τους· οι Μυρμιδόνες μόνο δεν ήθελε ο Αχιλλέας ο αντρόκαρδος να σκορπιστούν ακόμα, κι έτσι μιλάει στους πολεμόχαρους συντρόφους του γυρνώντας: « Γοργαλογάδες Μυρμιδόνες μου, σύντροφοι μπιστεμένοι, κάτω απ᾿ τ᾿ αμάξια τα μονόνυχα να μην ξεζέψουμε άτια, μόνο ας θρηνήσουμε τον Πάτροκλο, με αλόγατα κι αμάξια ζυγώνοντας τον τι όσοι πέθαναν άλλη δε λάχαν χάρη.

Ὁμήρου Ἰλιάς: Χ (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Χ-

---

-Χ-	ὣς οἳ μὲν κατὰ ἄστυ πεφυζότες ἠΰτε νεβροὶ ἱδρῶ ἀπεψύχοντο πίον τ᾽ ἀκέοντό τε δίψαν κεκλιμένοι καλῇσιν ἐπάλξεσιν· αὐτὰρ Ἀχαιοὶ τείχεος ἆσσον ἴσαν σάκε᾽ ὤμοισι κλίναντες.	Έτσι φευγάτοι αυτοί ως λαφόπουλα στο κάστρο μέσα τώρα τον ίδρο τους στέγνωναν, κι έπιναν νερό να ξεδιψάσουν, στα ώρια μπροστήθια απάνω γέρνοντας. Κι οι Δαναοί ακουμπώντας στους ώμους τα σκουτάρια εζύγωναν κοντά στο καστροτείχι. Όμως τον Έχτορα τον κάρφωσε το μαύρο ριζικό του να μείνει εκεί, στην Τροία κατάμπροστα, στο Ζερβοπόρτι δίπλα. Και στου Πηλέα το γιο γυρίζοντας φωνάζει τότε ο Φοίβος: «Γιε του Πηλέα, γιατί με γρήγορα με κυνηγάς ποδάρια, θνητός εσύ θεόν αθάνατο; Δεν το 'νιωσες ακόμα
5	Ἕκτορα δ᾽ αὐτοῦ μεῖναι ὀλοιὴ μοῖρα πέδησεν Ἰλίου προπάροιθε πυλάων τε Σκαιάων. αὐτὰρ Πηλείωνα προσηύδα Φοῖβος Ἀπόλλων· τίπτέ με Πηλέος υἱὲ ποσὶν ταχέεσσι διώκεις αὐτὸς θνητὸς ἐὼν θεὸν ἄμβροτον; οὐδέ νύ πώ με
10	ἔγνως ὡς θεός εἰμι, σὺ δ᾽ ἀσπερχὲς μενεαίνεις. ἦ νύ τοι οὔ τι μέλει Τρώων πόνος, οὓς ἐφόβησας, οἳ δή τοι εἰς ἄστυ ἄλεν, σὺ δὲ δεῦρο λιάσθης. οὐ μέν με κτενέεις, ἐπεὶ οὔ τοι μόρσιμός εἰμι. τὸν δὲ μέγ᾽ ὀχθήσας προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·	πως είμαι εγώ θεός, μον᾿ άπαυτα ξοπίσω μου φρενιάζεις; Τους Τρώες να πολεμάς δε γνοιάζεσαι, που ως τώρα κυνηγούσες και πια τρυπώξαν μες στο κάστρο τους, μον᾿ ξεστρατίζεις δώθε; Να με σκοτώσεις δεν το δύνεσαι, τι εγώ θνητός δεν είμαι!» Τότε ο Αχιλλέας ο φτεροπόδαρος του κάνει μανιασμένος:

Ὁμήρου Ἰλιάς: Φ (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Φ-

---

-Φ-

ἀλλ᾽ ὅτε δὴ πόρον ἷξον ἐϋρρεῖος ποταμοῖο Ξάνθου δινήεντος, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς, ἔνθα διατμήξας τοὺς μὲν πεδίον δὲ δίωκε πρὸς πόλιν, ᾗ περ Ἀχαιοὶ ἀτυζόμενοι φοβέοντο

Μα σύντας φτάσαν στου ωριορέματου του ποταμού το διάβα, στου Σκάμαντρου του πολυστρόβιλου, που είχεν ο Δίας γεννήσει, στα δυο τους κόβει, κι άλλους έριχνε στον κάμπο, κυνηγώντας κατά το κάστρο, εκεί που τρέμοντας οι Αργίτες χτες ακόμα τρέχαν να φύγουν μπρος στον Έχτορα τον άψεγο που ελύσσα' εκεί τρεχάτοι τώρα εχύνουνταν᾿ κι η Ήρα αντισκόβοντάς τους πυκνή καταχνιά ομπρός τους άπλωνε᾿ κι οι άλλοι μισοί τους πάλε στο ασημοστρόβιλο στριμώχνουνταν βαθιόρεμο ποτάμι. Κει μέσα ρίχτηκαν με πάταχο, και βούιξε το άγριο ρέμα,

Ὁμήρου Ἰλιάς: Υ (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Υ-

---

-Υ-	ὣς οἳ μὲν παρὰ νηυσὶ κορωνίσι θωρήσσοντο ἀμφὶ σὲ Πηλέος υἱὲ μάχης ἀκόρητον Ἀχαιοί, Τρῶες δ᾽ αὖθ᾽ ἑτέρωθεν ἐπὶ θρωσμῷ πεδίοιο· Ζεὺς δὲ Θέμιστα κέλευσε θεοὺς ἀγορὴν δὲ καλέσσαι	Έτσι οι Αχαιοί στα δρεπανόγυρτα καράβια ολόγυρα σου, γιε του Πηλέα, για μάχη αχόρταγοι, με βιάση αρματώνονταν, κι από την άλλη οι Τρώες αντίκρα τους, στο στήθωμα του κάμπου. Κι απ᾿ την κορφή του πολυφάραγγου του Ολύμπου ο Δίας προστάζει τη Θέμη, τους θεούς σε σύναξη να κράξει ευτύς· κι εκείνη τρέχει παντού, στου Δία προστάζοντας να δράμουν το παλάτι. Κανένας ποταμός δεν έλειψε (μον᾿ ο Ωκεανός δεν ήρθε), καμιά νεράιδα, απ᾿ όσες χαίρουνται τα δάση τα πανώρια, των ποταμών τα κεφαλόβρυσα και τα χλωρά λιβάδια.
5	κρατὸς ἀπ᾽ Οὐλύμποιο πολυπτύχου· ἣ δ᾽ ἄρα πάντῃ φοιτήσασα κέλευσε Διὸς πρὸς δῶμα νέεσθαι. οὔτέ τις οὖν ποταμῶν ἀπέην νόσφ᾽ Ὠκεανοῖο, οὔτ᾽ ἄρα νυμφάων αἵ τ᾽ ἄλσεα καλὰ νέμονται καὶ πηγὰς ποταμῶν καὶ πίσεα ποιήεντα.

Ὁμήρου Ἰλιάς: Τ (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Τ-

---

-Τ-	Ἠὼς μὲν κροκόπεπλος ἀπ᾽ Ὠκεανοῖο ῥοάων ὄρνυθ᾽, ἵν᾽ ἀθανάτοισι φόως φέροι ἠδὲ βροτοῖσιν· ἣ δ᾽ ἐς νῆας ἵκανε θεοῦ πάρα δῶρα φέρουσα. εὗρε δὲ Πατρόκλῳ περικείμενον ὃν φίλον υἱὸν	Η Αυγή η κροκοψιαντούσα επρόβαινε μεσ᾿ απ᾿ το μέγα ρέμα του Ωκεανού, το φως σε αθάνατους και σε θνητούς να φέρει· κι έφτανε εκείνη στα πλεούμενα με του θεού τα δώρα. Κι ήβρε πεσμένο απά στον Πάτροκλο τον ακριβό το γιο της να κλαίει πικρά, και πλήθος σύντροφοι τρογύρα μαζεμένοι θρηνούσαν κι η Θεά η τρισεύγενη πήγε, κοντά του έστάθη, το χέρι του 'σφίξε, τον έκραξε κι αυτά του λέει τα λόγια: « Παιδί μου, αυτόν ας τον αφήσουμε, κι ας καίγεται η καρδιά μας, να κοίτεται, έτσι αφού το θέλησαν οι αθάνατοι να πέσει.
5	κλαίοντα λιγέως· πολέες δ᾽ ἀμφ᾽ αὐτὸν ἑταῖροι μύρονθ᾽· ἣ δ᾽ ἐν τοῖσι παρίστατο δῖα θεάων, ἔν τ᾽ ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τ᾽ ἔφατ᾽ ἔκ τ᾽ ὀνόμαζε· τέκνον ἐμὸν τοῦτον μὲν ἐάσομεν ἀχνύμενοί περ κεῖσθαι, ἐπεὶ δὴ πρῶτα θεῶν ἰότητι δαμάσθη·

Ὁμήρου Ἰλιάς: Σ (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Σ-

---

-Σ-	ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρὸς αἰθομένοιο, Ἀντίλοχος δ᾽ Ἀχιλῆϊ πόδας ταχὺς ἄγγελος ἦλθε. τὸν δ᾽ εὗρε προπάροιθε νεῶν ὀρθοκραιράων τὰ φρονέοντ᾽ ἀνὰ θυμὸν ἃ δὴ τετελεσμένα ἦεν·	Έτσι εκεί πέρα ετούτοι επάλευαν σα φλόγα λαμπαδούσα' κι έφτασε ο Αντίλοχος μαντάτορας στον Αχιλλέα τρεχάτος, και τόνε βρήκε στα ορθοκέρατα καράβια ομπρός να στέκει και ν᾿ αναδεύει μες στα φρένα του τα που 'χαν γίνει κιόλα' κι έτσι βαριόθυμος μουρμούριζε στην πέρφανη καρδιά του: « Αλί μου εμένα, οι μακρομάλληδες τι τώρα πάλε Αργίτες δειλιάζουν, κι απ᾿ τον κάμπο φεύγοντας δρομούν προς τα καράβια; Όσα οι θεοί κακά μου εγράφανε μη βγουν αλήθεια τώρα, ως κάποτε μου εξήγα η μάνα μου και μου 'πε, θα 'ρθει μέρα,
5	ὀχθήσας δ᾽ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν· ὤ μοι ἐγώ, τί τ᾽ ἄρ᾽ αὖτε κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ νηυσὶν ἔπι κλονέονται ἀτυζόμενοι πεδίοιο; μὴ δή μοι τελέσωσι θεοὶ κακὰ κήδεα θυμῷ, ὥς ποτέ μοι μήτηρ διεπέφραδε καί μοι ἔειπε

Ὁμήρου Ἰλιάς: Ρ (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Ρ-

---

-Ρ-

οὐδ᾽ ἔλαθ᾽ Ἀτρέος υἱὸν ἀρηΐφιλον Μενέλαον Πάτροκλος Τρώεσσι δαμεὶς ἐν δηϊοτῆτι. βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ, ἀμφὶ δ᾽ ἄρ᾽ αὐτῷ βαῖν᾽ ὥς τις περὶ πόρτακι μήτηρ

Ωστόσο τη ματιά δεν ξέφυγε του γαύρου γιου του Ατρέα Μενέλαου, πως οι Τρώες τον Πάτροκλο στον πόλεμο σκότωσαν. Γοργά περνάει μεσ᾿ απ᾿ τους πρόμαχους με αστραποβόλο κράνος, κι εστάθη πλάι του, στο μοσκάρι της πρωτόγεννη όπως μάνα στέκεται δίπλα μουκανίζοντας, πριν άμαθη από γέννα' όμοια ο ξανθός Μενέλαος στάθηκε στον Πάτροκλο αποδίπλα' μπροστά τ᾿ ολόκυκλο σκουτάρι του και το κοντάρι εκράτα, λύσσα γεμάτος, όποιον θα 'βγαινε μπροστά του να σκοτώσει. Μα ουδέ κι ο κονταράς παράτησε του Πάνθου υγιός να φύγει

Ὁμήρου Ἰλιάς: Π (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Π-

---

-Π-

ὣς οἳ μὲν περὶ νηὸς ἐϋσσέλμοιο μάχοντο· Πάτροκλος δ᾽ Ἀχιλῆϊ παρίστατο ποιμένι λαῶν δάκρυα θερμὰ χέων ὥς τε κρήνη μελάνυδρος, ἥ τε κατ᾽ αἰγίλιπος πέτρης δνοφερὸν χέει ὕδωρ.

Έτσι χτυπιούνταν στ᾿ ωριοκούβερτο καράβι γύρα ετούτοι, κι ωστόσο ο Πάτροκλος εσίμωσε τον Αχιλλέα κι εστάθη, δάκρυα ζεστά απ᾿ τα μάτια χύνοντας, σα μαύρη νερομάνα, που απ᾿ αψηλό γκρεμό ξεχύνουνται τα σκοτεινά νερά της. Κι όπως τον είδε, ο φτεροπόδαρος τον πόνεσε Αχιλλέας, και κράζοντας τον με ανεμάρπαστα του συντυχαίνει λόγια: « Γιατί είσαι δακρυσμένος, Πάτροκλε, σαν άπλερη παιδούλα, που τρέχει δίπλα από τη μάνα της και της γυρεύει αγκάλη, και πίσω την τραβάει, κι ας βιάζεται, κρατώντας τη απ᾿ το ρούχο,

Ὁμήρου Ἰλιάς: Ο (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Ο-

---

-Ο-	αὐτὰρ ἐπεὶ διά τε σκόλοπας καὶ τάφρον ἔβησαν φεύγοντες, πολλοὶ δὲ δάμεν Δαναῶν ὑπὸ χερσίν, οἳ μὲν δὴ παρ᾽ ὄχεσφιν ἐρητύοντο μένοντες χλωροὶ ὑπαὶ δείους πεφοβημένοι· ἔγρετο δὲ Ζεὺς	Μα τα παλούκια πια σα διάβηκαν και το χαντάκι πέρα μες στο φευγιό τους—κι απ᾿ τ᾿ Αργίτικα τα χέρια πλήθιοι έπεφταν— κει που 'χαν στήσει πρίν τ᾿ αμάξια τους στάθηκαν και πρόσμεναν χλωμοί απ᾿ το φόβο εκείνοι τρέμοντας. Κι ο Δίας ξυπνάει στην ώρα δίπλα στην Ήρα τη χρυσόθρονη, πα στην κορφή της Ίδας. Πετάχτη ορθός ευτύς κι αντίκρισε τους Τρώες και τους Αργίτες, εκείνοι να τσακίζουν τρέμοντας, κι οι Δαναοί ξοπίσω να τους χτυπούν, κι ο ρήγας δίπλα τους να στέκει Ποσειδώνας. Κι είδε τον Έχτορα που εκοίτουνταν στον κάμπο, απ᾿ τους συντρόφους
5	Ἴδης ἐν κορυφῇσι παρὰ χρυσοθρόνου Ἥρης, στῆ δ᾽ ἄρ᾽ ἀναΐξας, ἴδε δὲ Τρῶας καὶ Ἀχαιοὺς τοὺς μὲν ὀρινομένους, τοὺς δὲ κλονέοντας ὄπισθεν Ἀργείους, μετὰ δέ σφι Ποσειδάωνα ἄνακτα· Ἕκτορα δ᾽ ἐν πεδίῳ ἴδε κείμενον, ἀμφὶ δ᾽ ἑταῖροι

Ὁμήρου Ἰλιάς: Ξ (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Ξ-

---

-Ξ-	Νέστορα δ᾽ οὐκ ἔλαθεν ἰαχὴ πίνοντά περ ἔμπης, ἀλλ᾽ Ἀσκληπιάδην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· φράζεο δῖε Μαχᾶον ὅπως ἔσται τάδε ἔργα· μείζων δὴ παρὰ νηυσὶ βοὴ θαλερῶν αἰζηῶν.	Ωστόσο ο Νέστορας, κι ας έπινε, γρικάει τα χουγιαχτά τους, και στου Ασκληπιού το γιο ανεμάρπαστα γυρνάει και κρένει λόγια: «Αρχοντικέ Μαχάονα, λόγιασε πού θα μας βγάλουν τούτα! Δίπλα στα πλοία των αντρειωμένων μας ο τάραχος πληθαίνει' μα κάθου εσύ εδώ πέρα κι ήσυχος κρασί φλογάτο πίνε, ως η Εκαμήδη η καλοπλέξουδη νερό να σου ζεστάνει, για να σε λούσει από τα γαίματα, κι εγώ σε κάποιο ωστόσο θ᾿ ανέβω ξάγναντο, και γρήγορα τι γίνεται θα μάθω.» Είπε, και πήρε το καλόφτιαστο σκουτάρι, που κοιτόταν
5	ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν πῖνε καθήμενος αἴθοπα οἶνον εἰς ὅ κε θερμὰ λοετρὰ ἐϋπλόκαμος Ἑκαμήδη θερμήνῃ καὶ λούσῃ ἄπο βρότον αἱματόεντα· αὐτὰρ ἐγὼν ἐλθὼν τάχα εἴσομαι ἐς περιωπήν. ὣς εἰπὼν σάκος εἷλε τετυγμένον υἷος ἑοῖο

Ὁμήρου Ἰλιάς: Ν (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Ν-

---

-Ν-	Ζεὺς δ᾽ ἐπεὶ οὖν Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα νηυσὶ πέλασσε, τοὺς μὲν ἔα παρὰ τῇσι πόνον τ᾽ ἐχέμεν καὶ ὀϊζὺν νωλεμέως, αὐτὸς δὲ πάλιν τρέπεν ὄσσε φαεινὼ νόσφιν ἐφ᾽ ἱπποπόλων Θρῃκῶν καθορώμενος αἶαν	Τους Τρώες ωστόσο και τον Έχτορα σα σίμωσε στα πλοία πια ο Δίας, εκεί τους απαράτησε, να 'χουν καημούς και μόχτους δίχως σωμό, κι αυτός τα μάτια του τ᾿ αστραφτερά γυρίζει πέρα μακριά, στις χώρες που έμεναν οι αλογοθρόφοι Θράκες κι οι Φοραδαρμεχτάδες, οι άψεγοι γαλατοφάγοι, κι οι Άβιοι, που απ᾿ όλους πιο το δίκιο αγάπησαν, κι οι ατρόμητοι Μυσιώτες. Στην Τροία καθόλου πια δε γύριζε τ᾿ αστραφτερά του μάτια, τι δε φαντάζουνταν, αθάνατος κανείς ν᾿ αποκοτήσει να 'ρθει και στους Αργίτες βόηθηση για και στους Τρώες να δώσει.
5	Μυσῶν τ᾽ ἀγχεμάχων καὶ ἀγαυῶν ἱππημολγῶν γλακτοφάγων Ἀβίων τε δικαιοτάτων ἀνθρώπων. ἐς Τροίην δ᾽ οὐ πάμπαν ἔτι τρέπεν ὄσσε φαεινώ· οὐ γὰρ ὅ γ᾽ ἀθανάτων τινα ἔλπετο ὃν κατὰ θυμὸν ἐλθόντ᾽ ἢ Τρώεσσιν ἀρηξέμεν ἢ Δαναοῖσιν.

Ὁμήρου Ἰλιάς: Μ (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Μ-

---

-Μ-	ὣς ὃ μὲν ἐν κλισίῃσι Μενοιτίου ἄλκιμος υἱὸς ἰᾶτ᾽ Εὐρύπυλον βεβλημένον· οἳ δὲ μάχοντο Ἀργεῖοι καὶ Τρῶες ὁμιλαδόν· οὐδ᾽ ἄρ᾽ ἔμελλε τάφρος ἔτι σχήσειν Δαναῶν καὶ τεῖχος ὕπερθεν	Το λαβωμένον έτσι Ευρύπυλο γιατροκομούσε τότε μες στο καλύβι του ο αντροδύναμος γιος του Μενοίτιου᾿ ωστόσο Τρώες κι Αχαιοί σωρός εμάχουνταν, κι ελπίδα πια δεν ήταν να κρατηθεί πολύ το Αργίτικο χαντάκι κι από πάνω το μέγα καστροτείχι πού 'χτισαν για τα καράβια, γύρω χαντάκι ανοίγοντας᾿ τι ξέχασαν τρανές θυσίες να σφάξουν, για να φυλάξουν τα καράβια τους και τα πολλά τους κούρσα, που έκλεινε κείνο εντός του. Το 'χτισαν, μα δίχως να συγκλίνουν οι αθάνατοι, γι᾿ αυτό κι αγκρέμιστο καιρό πολύ δε στάθη.
5	εὐρύ, τὸ ποιήσαντο νεῶν ὕπερ, ἀμφὶ δὲ τάφρον ἤλασαν· οὐδὲ θεοῖσι δόσαν κλειτὰς ἑκατόμβας· ὄφρά σφιν νῆάς τε θοὰς καὶ ληΐδα πολλὴν ἐντὸς ἔχον ῥύοιτο· θεῶν δ᾽ ἀέκητι τέτυκτο ἀθανάτων· τὸ καὶ οὔ τι πολὺν χρόνον ἔμπεδον ἦεν.

Ὁμήρου Ἰλιάς: Λ (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Λ-

---

-Λ-

ἠὼς δ᾽ ἐκ λεχέων παρ᾽ ἀγαυοῦ Τιθωνοῖο ὄρνυθ᾽, ἵν᾽ ἀθανάτοισι φόως φέροι ἠδὲ βροτοῖσι· Ζεὺς δ᾽ Ἔριδα προΐαλλε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν ἀργαλέην, πολέμοιο τέρας μετὰ χερσὶν ἔχουσαν.

Κι ασκώθη τότε απ᾿ του τρισεύγενου του Τιθωνού την κλίνη η Αυγή, το φως και στους αθάνατους και στους θνητούς να φέρει' και την Αμάχη ο Δίας στ᾿ Αργίτικα γοργά καράβια στέλνει, την άγρια, να κρατάει στα χέρια της φριχτό πολέμου σκιάχτρο. Πα στου Οδυσσέα το μαύρο, απλόχωρο καράβι πάει και στέκει, που ήταν στη μέση, για ν᾿ ακούγεται ζερβά δεξιά η φωνή της, και δώθε, ως τα καλύβια του Αίαντα, του γιου του Τελαμώνα, και κείθε, ως του Αχιλλέα᾿ τι τ᾿ άρμενα τα 'χαν στις δυο τις άκρες σερμένα ετούτοι, χεροδύναμοι και παλικάρια ως ήταν.

Ὁμήρου Ἰλιάς: Κ (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Κ-

---

-Κ-	ἄλλοι μὲν παρὰ νηυσὶν ἀριστῆες Παναχαιῶν εὗδον παννύχιοι μαλακῷ δεδμημένοι ὕπνῳ· ἀλλ᾽ οὐκ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶν ὕπνος ἔχε γλυκερὸς πολλὰ φρεσὶν ὁρμαίνοντα.	Των Αχαιών οι επίλοιποι άρχοντες στα πλοία τους πλάι κοιμόνταν ολονυχτίς, στου γύπνου τις γλυκές παραδομένοι αγκάλες· το γιο του Ατρέα τον Αγαμέμνονα τον πρωταφέντη ωστόσο ύπνος γλυκός στιγμή δεν έπιανε, τι έγνοιες πολλές τον δέρναν. Της Ήρας πώς της ωριοπλέξουδης το ταίρι ξάφνου αστράφτει, τρανή νεροποντή συντάζοντας να ρίξει για χαλάζι για και χιονιά, σαν κουκουλώνουνται με χιόνι τα χωράφια, για και φριχτό μηνώντας πόλεμο, που τρώει και δε χορταίνει' όμοια στα στήθια του ο Αγαμέμνονας συχνά πυκνά εβογγούσε
5	ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἂν ἀστράπτῃ πόσις Ἥρης ἠϋκόμοιο τεύχων ἢ πολὺν ὄμβρον ἀθέσφατον ἠὲ χάλαζαν ἢ νιφετόν, ὅτε πέρ τε χιὼν ἐπάλυνεν ἀρούρας, ἠέ ποθι πτολέμοιο μέγα στόμα πευκεδανοῖο, ὣς πυκίν᾽ ἐν στήθεσσιν ἀνεστενάχιζ᾽ Ἀγαμέμνων

Ὁμήρου Ἰλιάς: Ι (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Ι-

---

-Ι-

ὣς οἱ μὲν Τρῶες φυλακὰς ἔχον· αὐτὰρ Ἀχαιοὺς θεσπεσίη ἔχε φύζα φόβου κρυόεντος ἑταίρη, πένθεϊ δ᾽ ἀτλήτῳ βεβολήατο πάντες ἄριστοι. ὡς δ᾽ ἄνεμοι δύο πόντον ὀρίνετον ἰχθυόεντα

Έτσι τη νύχτα οι Τρώες εφύλαγαν μα τους Αργίτες τρόμος κρατούσε ανείπωτος, ο σύντροφος της παγερής φευγάλας, κι αβάσταχτος καημός εβάραινε τους πολεμάρχους όλους. Μαζί δυο άνεμοι πώς ξεσήκωσαν φυσώντας απ᾿ τη Θράκη, πονέντες και βοριάς, το πέλαγο το ψαροθρόφο, ξάφνου χιμώντας πάνω του, και γρήγορα μαυρίζοντας το κύμα πυργώθη, και σωρός στοιβάχτηκαν στο ακρόγιαλο τα φύκια' παρόμοια κι η καρδιά σπαράζουνταν στων Αχαιών τα στήθη. Κι ωστόσο ο γιος του Ατρέα με ολόβαρη καρδιά απ᾿ την πλήθια πίκρα

Ὁμήρου Ἰλιάς: Θ (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Θ-

---

-Θ-	Ἠὼς μὲν κροκόπεπλος ἐκίδνατο πᾶσαν ἐπ᾽ αἶαν, Ζεὺς δὲ θεῶν ἀγορὴν ποιήσατο τερπικέραυνος ἀκροτάτῃ κορυφῇ πολυδειράδος Οὐλύμποιο· αὐτὸς δέ σφ᾽ ἀγόρευε, θεοὶ δ᾽ ὑπὸ πάντες ἄκουον·	Στην πάσα γης απάνω απλώνουνταν η Αυγή η κροκομαντούσα, κι έκραξε ό Δίας ο κεραυνόχαρος τους αθανάτους όλους να᾿ ρθούν στου Ολύμπου του πολύκορφου την πιο αψηλή τη ράχη, κι ατός του αναμεσό τους μίλησε, κι όλοι οι θεοί γρικούσαν: «Όσοι θεοί που ζουν στον Όλυμπο κι όσες θεές, γρικήστε, το τι η καρδιά στα στήθη μέσα μου με σπρώχνει να μιλήσω: αρσενικός θεός κανένας σας και θηλυκός κανένας μην αψηφήσει λέω το λόγο μου, μόνο συγκλίνετε όλοι σε ό,τι θα πω, μιαν ώρα αρχύτερα τούτη η δουλειά να γένει.
5	κέκλυτέ μευ πάντές τε θεοὶ πᾶσαί τε θέαιναι, ὄφρ᾽ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει. μήτέ τις οὖν θήλεια θεὸς τό γε μήτέ τις ἄρσην πειράτω διακέρσαι ἐμὸν ἔπος, ἀλλ᾽ ἅμα πάντες αἰνεῖτ᾽, ὄφρα τάχιστα τελευτήσω τάδε ἔργα.

Ὁμήρου Ἰλιάς: Η (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Η-

---

-Η-

ὣς εἰπὼν πυλέων ἐξέσσυτο φαίδιμος Ἕκτωρ, τῷ δ᾽ ἅμ᾽ Ἀλέξανδρος κί᾽ ἀδελφεός· ἐν δ᾽ ἄρα θυμῷ ἀμφότεροι μέμασαν πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι. ὡς δὲ θεὸς ναύτῃσιν ἐελδομένοισιν ἔδωκεν

Αυτά είπε ο ξακουσμένος Έχτορας, κι από τις πόρτες βγαίνει' μαζί κι ο Αλέξαντρος το αδέρφι του τραβούσε, και βαθιά τους κι οι δυο λαχτάριζαν στον πόλεμο και στη σφαγή να μπούνε. Κι όπως οι ναύτες, πια που απόκαμαν τα τορνευτά κουπιά τους στο πέλαο να χτυπούν, κι ο κάματος τους έλυσε τα γόνα, ποθούν αγέρα πρίμο, κι άξαφνα κάποιος θεός τον στέλνει' όμοια κι οι δυο τους τότε φάνηκαν στους Τρώες που τους ποθούσαν. Του ρήγα Αρήθοου τότε σκότωσεν ο ένας το γιο, που ζούσε στην Άρνη και Μενέσθιος κράζουνταν ο Αρήθοος ο απελάτης

Ὁμήρου Ἰλιάς: Ζ (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Ζ-

---

-Ζ-

Τρώων δ᾽ οἰώθη καὶ Ἀχαιῶν φύλοπις αἰνή· πολλὰ δ᾽ ἄρ᾽ ἔνθα καὶ ἔνθ᾽ ἴθυσε μάχη πεδίοιο ἀλλήλων ἰθυνομένων χαλκήρεα δοῦρα μεσσηγὺς Σιμόεντος ἰδὲ Ξάνθοιο ῥοάων.

Έτσι απόμειναν πια στον πόλεμο μονάχοι οι Τρώες κι οι Αργίτες, κι άπλωσε η μάχη ακόμα πιότερο μια δώθε και μια κείθε στον κάμπο, ανάμεσα στου Σκάμαντρου και στου Σιμόη το ρέμα, ο ένας στον άλλο απάνω ως έριχναν με τα χαλκά κοντάρια. Ο τελαμώνιος Αίας πρωτόσπασε, των Αχαιών ο πύργος, των Τρωών τη φάλαγγα και χάρισε το φως στους συντρόφους του, τον πιο αντρειωμένο πετυχαίνοντας μες στους Θρακιώτες όλους, . το γιο του Ευσώρου, τον Ακάμαντα τον αντρειανό, το μέγα. Πρώτος του χτύπησε το κέρατο στο αλογουρίσιο κράνος'

Ὁμήρου Ἰλιάς: Ε (Ἀπόδοση Ν. Καζαντζάκη - Ἰ.Θ. Κακριδῆ)

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ -Ε-

---

-Ε-	ἔνθ᾿ αὖ Τυδεί̈δῃ Διομήδεϊ Παλλὰς Ἀθήνη δῶκε μένος καὶ θάρσος, ἵν᾿ ἔκδηλος μετὰ πᾶσιν Ἀργείοισι γένοιτο ἰδὲ κλέος ἐσθλὸν ἄροιτο: δαῖέ οἱ ἐκ κόρυθός τε καὶ ἀσπίδος ἀκάματον πῦρ	Τότε η Αθηνά στον πολεμόχαρο Διομήδη, του Τυδέα το γιο, καρδιά και δύναμη έδωκε, μες στους Αργίτες όλους να ξεχωρίσει και περίλαμπρο να γίνει τ᾿ όνομά του. Κι άναβε αδάμαστη απ᾿ το κράνος του φωτιά κι απ᾿ το σκουτάρι, ίδια με τ᾿ άστρο του χινόπωρου, λουσμένο από το ρέμα του Ωκεανού ως προβάλλει, ανάφεγγη φωτοβολή σκορπώντας. Τέτοια η θεά απ᾿ τους ώμους του άναβε κι απ᾿ το κεφάλι φλόγα, κι εκεί στη μέση, στο συντάραχο τον σπρώχνει του πολέμου. Κάποιος εζούσε πλούσιος κι άψεγος μέσα στους Τρώες, ο Δάρης,
5	ἀστέρ᾿ ὀπωρινῷ ἐναλίγκιον, ὅς τε μάλιστα λαμπρὸν παμφαίνῃσι λελουμένος ὠκεανοῖο: τοῖόν οἱ πῦρ δαῖεν ἀπὸ κρατός τε καὶ ὤμων, ὦρσε δέ μιν κατὰ μέσσον ὅθι πλεῖστοι κλονέοντο. ἦν δέ τις ἐν Τρώεσσι Δάρης ἀφνειὸς ἀμύμων