Charles Bukowski: Three Oranges (Τρία πορτοκάλια)

first time my father overheard me listening to
this bit of music he asked me,
"what is it?"
"it's called Love For Three Oranges,"
I informed him.
"boy," he said, "that's getting it
cheap."
he meant sex.
listening to it
I always imagined three oranges
sitting there,
you know how orange they can
get,
so mightily orange.
maybe Prokofiev had meant
what my father
thought.
if so, I preferred it the
other way
the most horrible thing
I could think of
was part of me being
what ejaculated out of the
end of his
stupid penis.
I will never forgive him
for that,
his trick that I am stuck
with,
I find no nobility in
parenthood.
I say kill the Father
before he makes more
such as
I.


***


Την πρώτη φορά που ο πατέρας μ' είδε ν' ακούω
τούτη τη μουσική, μ' ερώτησε:
Τι είν' αυτό;
Λέγεται Έρωτας για τρία πορτοκάλια,
τον ενημέρωσα
Παιδί μου, είπε, αυτό καταντάει
σκέτη φτήνια -
εννοούσε το σεξ
Ακούγοντάς το,
πάντα φανταζόμουν τρία πορτοκάλια
να κάθοντ' εκεί πέρα
(και ξέρεις πόσο πορτοκαλιά μπορούνε
να φανούν,
πόσο φοβερά πορτοκαλιά)
Ίσως ο Προκόφιεφ να εννοούσε
ό,τι κι ο πατέρας μου
σκεφτόταν...
Αλλά κι αν τα πράγματα ήταν έτσι, εγώ θα προτιμούσα
να μην ήταν
Το χειρότερο πράγμα
που μπορούσα να σκεφτώ
ήταν ένα μέρος μου
να εκσπερματώνεται απ' την
άκρη του
ηλίθιου πέους του
Δεν θα τον συγχωρήσω ποτέ
γι' αυτό,
για το κόλπο με τ' οποίο
μ' έδεσε,
να μη βρίσκω καμιά αρχοντιά
στην πατρότητα
Λέω, σκοτώστε τον πατέρα
πριν να κάνει κι άλλα
σαν
κι εμένα

Απόδοση στα ελληνικά:

Βασίλης Πανδής

Charles Bukowski: [I sit here drunk now...] (Κάθομ' εδώ, μεθυσμένος τώρα...)

Σαν σήμερα το 1994 έφυγε απ' τη ζωή ο Charles Bukowski.

I sit here
drunk now.
I am
a series of
small victories
and large defeats
and I am as
amazed
as any other
that
I have gotten
from there to
here
without committing murder
or being
murdered;
without
having ended up in the
madhouse.

as I drink alone
again tonight
my soul despite all the past
agony
thanks all the gods
who were not
there
for me
then.


***


Κάθομ' εδώ,
μεθυσμένος τώρα
Είμαι
μια σειρά
από μικρές νίκες
και μεγάλες ήττες
κι είμαι τόσο
κατάπληκτος
όσο άλλος κανείς,
που
έχω
φτάσει
ως εδώ
δίχως κανέναν να 'χω σκοτώσει
ή να 'χω
σκοτωθεί,
δίχως
να 'χω καταλήξει
στο τρελάδικο

Όσο πίνω μονάχος
και πάλι απόψε,
η ψυχή μου, παρά την αγωνία,
που πέρασε πια,
ευχαριστεί όλους τους θεούς,
που δεν ήταν
εκεί
για μένα
τότε

Απόδοση στα ελληνικά:

Βασίλης Πανδής

Charles Bukowski: I'm in love (Ειμ' ερωτευμένη)

she's young, she said,
but look at me,
I have pretty ankles,
and look at my wrists, I have pretty
wrists
o my god,
I thought it was all working,
and now it's her again,
every time she phones you go crazy,
you told me it was over
you told me it was finished,
listen, I've lived long enough to become a
good woman,
why do you need a bad woman?
you need to be tortured, don't you?
you think life is rotten if somebody treats you
rotten it all fits,
doesn't it?
tell me, is that it? do you want to be treated like a
piece of shit?
and my son, my son was going to meet you.
I told my son
and I dropped all my lovers.
I stood up in a cafe and screamed
I'M IN LOVE,
and now you've made a fool of me. . .
I'm sorry, I said, I'm really sorry.
hold me, she said, will you please hold me?
I've never been in one of these things before, I said,
these triangles. . .
she got up and lit a cigarette, she was trembling all
over.she paced up and down,wild and crazy.she had
a small body.her arms were thin,very thin and when
she screamed and started beating me I held her
wrists and then I got it through the eyes:hatred,
centuries deep and true.I was wrong and graceless and
sick.all the things I had learned had been wasted.
there was no creature living as foul as I
and all my poems were
false.


***


Είναι νέα, είπε...
Αλλά κοίτα κι εμένα:
είναι φίνοι οι αστράγαλοί μου·
κοίτα και τους καρπούς μου! Έχω όμορφους
καρπούς
Ω Θεέ μου,
νόμιζα ότι όλα πηγαίναν πρίμα
και τώρα να τηνε πάλι
Κάθε φορά που τηλεφωνεί, τρελαίνεσαι·
μου 'πες ότι όλα τελειώσαν,
μου 'πες ότι όλα ξοφλήσαν...
Άκου· έχω ζήσει αρκετά, ώστε να 'χω γίνει μια
καλή γυναίκα·
τι τη θέλεις την κακιά γυναίκα;
Σ' αρέσει να τυραννιέσαι, έτσι;
Νομίζεις ότι η ζωή είναι για πέταμα, όταν κάποιος σε φροντίζει·
σαπισμένα, όλα μπαίνουν στη σειρά τους·
έτσι δεν είναι;
Πες μου! Έτσι είναι; Θες να σε πετάνε σα
στημένη λεμονόκουπα;
Κι ο γιος μου, κι γιος μου που ήτανε να σε γνωρίσει...
Τα 'πα όλα τού γιου μου
και παράτησα όλους τους εραστές μου να ξεροσταλιάζουν·
εμπρός στην καφετέρια έκατσα κι εφώναξα σαν αύριο να μην υπήρχε:
ΕΙΜΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ!
Και τώρα; Και τώρα με κορόιδεψες...
Λυπάμαι, είπα... Ειλικρινά λυπάμαι
Κράτα με! Κράτα με, είπε... Σε παρακαλώ... Θα με κρατήσεις;
Δεν έχω ξανακάμει τέτοια πράματα, τέτοια τρίγωνα,
είπα
Σηκώθηκε κι άναψε τσιγάρο· έτρεμε σύγκορμη
Στριφογύριζε στο δωμάτιο πάνω κάτω, πάνω κάτω, φρενιασμένη
Ήταν και κοντούλα, τα χέρια της ήταν λεπτά, πολύ λεπτά κι όταν
αλυχτώντας, άρχισε να με χτυπά, κράτησα τους καρπούς της
και το 'δα ζωγραφισμένο παντού μέσα στα μάτια της: μίσος,
μίσος άσβηστο κι ερχόμενο απ' τα βάθη των αιώνων, από βάθη απύθμενα, απ' την αλήθεια
Έκανα βλακείες και ήμουν αχάριστος και άρρωστος· όλα όσα είχα μάθει είχαν ολομεμιάς μαγαριστεί κι ανώφελα χαραμιστεί -
δεν υπήρχε πλάσμα στον πλανήτη απάνω τόσο ηλίθιο όσο εγώ
και όλα μου τα ποιήματα
είχαν ξαστοχήσει

Απόδοση στα ελληνικά:

Βασίλης Πανδής

«Αυτό είναι το πρόβλημα με το ποτό, σκέφτηκα...»

«Αυτό είναι το πρόβλημα με το ποτό, σκέφτηκα, καθώς έβαζα να πιω ένα ποτό. Αν συμβεί κάτι κακό, πίνεις για να ξεχάσεις· αν συμβεί κάτι καλό, πίνεις για να γιορτάσεις· αν δεν συμβαίνει τίποτα, πίνεις μπας και συμβεί κάτι.»


Τσαρλς Μπουκόφσκι: Γυναίκες, μετάφραση-επίμετρο Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, εκδ. Μεταίχμιο, 2013, σελ. 284

Charles Bukowski: A Smile To Remember (Ένα χαμόγελο να θυμάσαι)

we had goldfish and they circled around and around
in the bowl on the table near the heavy drapes
covering the picture window and
my mother, always smiling, wanting us all
to be happy, told me, 'be happy Henry!'
and she was right: it's better to be happy if you
can
but my father continued to beat her and me several times a week while
raging inside his 6-foot-two frame because he couldn't
understand what was attacking him from within.

my mother, poor fish,
wanting to be happy, beaten two or three times a
week, telling me to be happy: 'Henry, smile!
why don't you ever smile?'

and then she would smile, to show me how, and it was the
saddest smile I ever saw

one day the goldfish died, all five of them,
they floated on the water, on their sides, their
eyes still open,
and when my father got home he threw them to the cat
there on the kitchen floor and we watched as my mother
smiled



***



Είχαμε κάτι χρυσόψαρα που γυρνούσαν γύρω γύρω
μες στη γυάλα, πάνω στο τραπέζι, κοντά στις βαριές κουρτίνες,
που κάλυπταν το μ' ανεμπόδιστη θέα παράθυρο· και
η μάνα μου, πάντα χαμογελαστή, που μας ήθελε όλους
χαρούμενους, μου είπε: «να 'σαι χαρούμενος, Χένρυ!»
Κι είχε δίκιο: είναι καλύτερο να 'σαι χαρούμενος - αν
μπορείς
Μα ο πατέρας μου συνέχιζε να τη χτυπάει κι εκείνη, αλλά κι εμένα πολλές φορές

τη βδομάδα, καθώς

ήταν βουτηγμένος στη μανία σύγκορμος
και το ίσαμε 1,88 μπόι του όλο δεν μπορούσε
να αντιληφθεί τι του επετίθετο από μέσα

Η μάνα μου, φτωχά μου ψαράκια,
θέλοντας να 'ν' χαρούμενη κι η ίδια -χτυπημένη δυο ή τρεις φορές
τη βδομάδα, να μου λέει να 'μαι χαρούμενος εγώ:
«Χαμογέλα, Χένρυ!
Γιατί δε χαμογελάς ποτέ;»

Και τότε θα χαμογελούσε για να μου δείξει πώς· κι ήταν το
πιο θλιμμένο χαμόγελο που 'χω ιδεί ποτές

Μια μέρα τα χρυσόψαρα ψοφήσαν -και τα 5 τους·
επέπλεαν στο νερό, με τις σκιές τους και τα
μάτια τους ακόμα ανοιχτά
Και όταν ο πατέρας μου ήρθε σπίτι, τα 'ριξε στη γάτα,
εκεί στης κουζίνας το πάτωμα· κι εμείς βλέπαμε, καθώς η μάνα μου
χαμογελούσε

Απόδοση στα ελληνικά:

Βασίλης Πανδῆς

Charles Bukowski: A challenge to the dark (Μια πρόκληση στο σκοτάδι)

shot in the eye
shot in the brain
shot in the ****
shot like a flower in the dance

amazing how death wins hands down
amazing how much credence is given to idiot forms of life

amazing how laughter has been drowned out
amazing how viciousness is such a constant

I must soon declare my own war on their war
I must hold to my last piece of ground
I must protect the small space I have made that has allowed me life

my life not their death
my death not their death…


***


Χτυπημένος στο μάτι
Χτυπημένος στο μυαλό
Χτυπημένος στα ****
Χτυπημένος σαν ένα λουλούδι στο χορό

Απίστευτο το πώς ο θάνατος κατανικά
Απίστευτο το πώς η πίστη δίνεται σ' ηλίθιες μορφές ζωής

Απίστευτο το πώς το γέλιο καταπνίγεται
Απίστευτο το πώς η μοχθηρία ειν' τόσο σταθερή

Πρέπει συντόμως να κηρύξω το δικό μου πόλεμο στον πόλεμό τους
Πρέπει να κρατήσω το έσχατο κομμάτι γης μου
Πρέπει να προστατεύσω το μικρό χώρο που 'χω κάμει και μου επέτρεψε να ζω

Η ζωή μου κι όχι ο θάνατός τους
Ο θάνατός μου κι όχι ο θάνατός τους

Απόδοση στα ελληνικά:

Βασίλης Πανδῆς

Charles Bukowski: Beer (Μπίρα)

I don't know how many bottles of beer
I have consumed while waiting for things
to get better
I dont know how much wine and whisky
and beer
mostly beer
I have consumed after
splits with women-
waiting for the phone to ring
waiting for the sound of footsteps,
and the phone to ring
waiting for the sounds of footsteps,
and the phone never rings
until much later
and the footsteps never arrive
until much later
when my stomach is coming up
out of my mouth
they arrive as fresh as spring flowers:
"what the hell have you done to yourself?
it will be 3 days before you can fuck me!"

the female is durable
she lives seven and one half years longer
than the male, and she drinks very little beer
because she knows its bad for the figure.

while we are going mad
they are out
dancing and laughing
with horny cowboys.

well, there's beer
sacks and sacks of empty beer bottles
and when you pick one up
the bottle fall through the wet bottom
of the paper sack
rolling
clanking
spilling gray wet ash
and stale beer,
or the sacks fall over at 4 a.m.
in the morning
making the only sound in your life.

beer
rivers and seas of beer
the radio singing love songs
as the phone remains silent
and the walls stand
straight up and down
and beer is all there is.


***


Δεν ξέρω πόσα και πόσα μπουκάλια μπίρα
έχω πιεί, καθώς περιμένω τα πράγματα
να καλυτερέψουν
Δεν ξέρω πόσο κρασί και ουίσκυ
και μπίρα
-κυρίως μπίρα-
έχω πιεί μετά
από χωρισμούς με γυναίκες
περιμένοντας το τηλέφωνο να χτυπήσει·
περιμένοντας τον ήχο των βημάτων
και το τηλέφωνο να χτυπήσει·
περιμένοντας τον ήχο των βημάτων
και το τηλέφωνο ποτέ δε χτυπά,
ως πολύ αργότερα·
και τα βήματα ποτέ δεν ακούγονται,
ως πολύ αργότερα
Όταν το στομάχι μου είν' έτοιμο
να βγει απ' το στόμα,
φτάνουν φρέσκιες όσο τα λουλούδια της άνοιξης
"Τι διάολο έκανες στον εαυτό σου;
Πάνε 3 μέρες που 'χεις να με πηδήξεις!"

Το θηλυκό είναι ντούρο
Ζει εφτάμισυ χρόνια παραπάνω
απ' το αρσενικό και πίνει πολύ λίγη μπίρα,
γιατί ξέρει ότι στη μόστρα κάνει κακό

Καθώς τρελαινόμαστε,
αυτές είναι έξω
χορεύοντας και γελώντας
με καυλωμένους καουμπόηδες

Λοιπόν, υπάρχει μπίρα
Σάκοι και σάκοι από άδεια μπίρομπούκαλα
Κι όταν σηκώνεις ένα,
το μπουκάλι πέφτει απ' τον υγρό πάτο
της χαρτοσακούλας
γυρίζοντας,
ηχώντας,
χύνοντας γκρι υγρή στάχτη
και ληγμένη μπίρα
Ή οι σάκοι πέφτουν στις 4
το πρωί
προκαλώντας το μοναδικό ήχο της ζωής σου

Μπίρα
Ποτάμια και θάλασσες μπίρας
Το ράδιο τραγουδά τραγούδια ερωτικά,
καθ' όσον το τηλέφωνο παραμένει σιωπηλό,
κι οι τοίχοι παραμένουν
όρθιοι πάνω κάτω
κι η μπίρα είναι το μόνο που υπάρχει

Απόδοση στα ελληνικά:

Βασίλης Πανδῆς

Charles Bukowski: Style (Στυλ)

Style is the answer to everything.
Fresh way to approach a dull or dangerous day.
To do a dull thing with style is preferable to doing a dangerous thing without style.
To do a dangerous thing with style, is what I call art.
Bullfighting can be an art.
Boxing can be an art.
Loving can be an art.
Opening a can of sardines can be an art.
Not many have style.
Not many can keep style.
I have seen dogs with more style than men.
Although not many dogs have style.
Cats have it with abundance.

When Hemingway put his brains to the wall with a shotgun, that was style.
For sometimes people give you style.
Joan of Arc had style.
John the Baptist.
Jesus.
Socrates.
Garcia Lorca.
I have met men in jail with style.
I have met more men in jail with style than men out of jail.
Style is a difference, a way of doing, a way of being done.
Six herons standing quietly in a pool of water, or you, walking
out of the bathroom without seeing me.


***


Το στυλ είναι η απάντηση σε όλα
Ένας καινούργιος τρόπος να προσεγγίζεις μια μουντή ή επικίνδυνη μέρα
Να κάνεις ένα βαρετό πράγμα με στυλ, είναι προτιμότερο απ' το να κάνεις κάτι επικίνδυνο δίχως στυλ
Να κάνεις ένα επικίνδυνο πράγμα με στυλ, είναι αυτό που αποκαλώ τέχνη
Οι ταυρομαχίες μπορούν να είναι τέχνη
Το μποξ μπορεί να είναι τέχνη
Ο έρωτας μπορεί να είναι τέχνη
Ν' ανοίγεις ένα τενεκεδάκι σαρδέλες μπορεί να είναι τέχνη
Δεν έχουνε όλοι στυλ
Δεν μπορούνε πολλοί να κρατήσουν ένα στυλ
Έχω δει σκύλους με περισσότερο στυλ από ανθρώπους
Αν και δεν έχουνε πολλοί σκύλοι στυλ
Οι γάτες το 'χουν σ' αφθονία

Ο Χέμινγουεϊ που τίναξε τα μυαλά του στον αέρα μ'ένα πυροβόλο· αυτό ήταν στυλ
Μερικές φορές οι άνθρωποι σου δίνουν στυλ
Η Ιωάννα της Λωραίνης είχε στυλ
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής
Ο Ιησούς
Ο Σωκράτης
Ο Γκαρθία Λόρκα
Έχω συναντήσει ανθρώπους στις φυλακές με περισσότερο στυλ από εκτός φυλακής ανθρώπους
Το στυλ κάνει τη διαφορά, είναι ένας τρόπος του πράττειν, ένας τρόπος του πράττεσθαι
Έξι ερωδιοί που κάθονται ήσυχα σε μια γούβα νερό ή εσύ που βγαίνεις
απ' το μπάνιο χωρίς να με δεις

Απόδοση στα ελληνικά:

Βασίλης Πανδῆς

Charles Bukowski: Are you drinking? (Πίνεις;)

washed-up, on shore, the old yellow notebook
out again
I write from the bed
as I did last
year.
will see the doctor,
monday.
"yes, doctor, weak legs, vertigo, head-
aches and my back
hurts."
"are you drinking?" he will ask.
"are you getting your
exercise, your
vitamins?"
I think that I am just ill
with life, the same stale yet
fluctuating
factors.
even at the track
I watch the horses run by
and it seems
meaningless.
I leave early after buying tickets on the
remaining races.
"taking off?" asks the motel
clerk.
"yes, it's boring,"
I tell him.
"If you think it's boring
out there," he tells me, "you oughta be
back here."
so here I am
propped up against my pillows
again
just an old guy
just an old writer
with a yellow
notebook.
something is
walking across the
floor
toward
me.
oh, it's just
my cat
this
time.


***


Ξεπλυμένο, στην ακτή, το παλιό κίτρινο τετράδιο
πάλι έξω
Γράφω απ' το κρεβάτι,
όπως έκανα τον περασμένο
χρόνο
Θα δω το γιατρό,
τη Δευτέρα
"Μάλιστα, γιατρέ, αδύναμα πόδια, ίλιγγοι, πονοκέφαλοι
και η πλάτη μου
πονά"
"Πίνεις;", θα ρωτήσει
"Ασκείσαι, παίρνεις
τις βιταμίνες σου;"
Σκέφτομαι πως είμαι απλά άρρωστος
με τη ζωή, το ίδιο μπαγιάτικο κορμί ακόμα
να διακυμαίνει
παράγοντες
Ακόμα και στον ιππόδρομο,
βλέπω τ' άλογα να τρέχουν
και μοιάζει ανούσιο
Φεύγω νωρίς μετά την αγορά εισιτηρίων
για όσους αγώνες μένουν
"Φεύγετε;", ρωτά ο επί της υποδοχής του ξενοδοχείου
"Ναι, είναι βαρετά",
του λέω
"Αν νομίζετε πως είναι βαρετά
εκεί έξω", μου λέει, "θα 'πρεπε
να 'σασταν εδώ"
Οπότε να 'μαι
Ανασηκωμένος στα μαξιλάρια μου απάνω
και πάλι
Απλώς ένας γέρος
Απλώς ένας γέρος συγγραφέας
μ' ένα κίτρινο τετράδιο
Κάτι περπατά καταμεσίς
του πατώματος
προς
τα μένανε
Ωχ, είναι απλώς
η γάτα
αυτή
τη φορά

Απόδοση στα ελληνικά:

Βασίλης Πανδῆς

Charles Bukowski: as the poems go (Όσο τα ποιήματα προχωρούν)

as the poems go into the thousands you
realize that you've created very
little.

***

Όσο τα ποιήματα προχωρούν χιλιάδες,
αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις δημιουργήσει πολύ
λίγο

Απόδοση στα ελληνικά:

Βασίλης Πανδῆς

Τα τελευταία ποιήματα του Charles Bukowski

"Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΘΑ ΠΛΗΣΙΑΣΕΙ ΑΘΟΡΥΒΑ 
ΚΑΙ ΘΑ 'ΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ"

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ

Για τον Μπουκόφσκι η ποίηση, μαζί με το ποτό και τον ιππόδρομο, ήταν ο δικός του ιδιότυπος τρόπος να τα βγάζει πέρα με την τρέλα και τον εφιάλτη, με τις παλαβές φιλενάδες και τις απελπισμένες σπιτονοικοκυρές, με τους ρημαγμένους κολλητούς και με την ενοχλητική αστυνομία, με την ασχήμια της Αμερικής και την οδύνη του ανθρώπου. Ήταν ο τρόπος του να συνεχίζει να ζει: ύστερα από μια μέρα εξαντλητικής εργασίας (για όσο καιρό αυτό συνέβαινε), ύστερα από μια μέρα (ή μια εβδομάδα) εξαντλητικής μέθης, ύστερα από έναν άγριο καβγά στον δρόμο ή στο διπλανό μπαρ γύριζε στο σπίτι, καθόταν στο τραπέζι του μ' ένα τσιγάρο ή ένα φτηνό πούρο να καίγεται στο τασάκι, έβρισκε στο ραδιόφωνο έναν σταθμό με κλασική μουσική, άνοιγε ένα κουτάκι μπύρα κι άρχιζε, για δυο τρεις τέσσερις ώρες, να βαράει τα πλήκτρα της γραφομηχανής του. Έγραφε καμιά δεκαριά ποιήματα κάθε βράδυ, σαν να έγραφε το καθημερινό του ημερολόγιο, σαν να έκανε τη βραδινή του προσευχή στον διάβολο, σαν να έγραφε τη διαθήκη του ή τη διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου, τα παράχωνε ύστερα στο συρτάρι ή σ' ένα χαρτόκουτο και συνέχιζε να πίνει και να καπνίζει ώσπου να κοιμηθεί.

Όταν ο John Martin , που επρόκειτο να γίνει ο δια βίου εκδότης του, τον επισκέφτηκε για πρώτη φορά στο σπίτι του και τον ρώτησε αν έχει τίποτα έτοιμα γραπτά για να του δείξει, ο Μπουκόφσκι έγειρε πίσω στην καρέκλα του, άνοιξε άλλη μια μπύρα και του είπε να κοιτάξει σ' ένα συρτάρι και να πάρει ό,τι θέλει από κει μέσα: υπήρχαν εκεί ένα σωρό ποιήματα και διηγήματα που είχε γράψει τους τελευταίους μήνες και από τα οποία διάλεξε κάμποσα ο Martin και τα 'βγαλε λίγο καιρό αργότερα σ' έναν τόμο ο Μπουκόφσκι έμαθε ποια από αυτά δημοσιεύτηκαν και με ποια σειρά μόνο όταν πήρε στα χέρια του το τυπωμένο βιβλίο. Η ίδια περίπου διαδικασία συνεχίστηκε μέχρι τον θάνατο του Μπουκόφσκι, με αποτέλεσμα να βρίσκεται στα χέρια του εκδότη ένας πολύ μεγάλος αριθμός ανέκδοτων ποιημάτων, που τώρα πια άρχισαν να δημοσιεύονται. Πρόκειται, σύμφωνα με τον μέχρι τώρα εκδοτικό σχεδιασμό, να εκδοθούν πέντε τόμοι με ποιήματα, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται βέβαια και τα τελευταία ποιήματα που έγραψε ο Μπουκόφσκι ως λίγο πριν από τον θάνατό του, στις 9 Μαρτίου του 1994.

Δύο ογκώδεις τόμοι έχουν κυκλοφορήσει ως σήμερα: ο πρώτος, Sifting through the madness for the word , the line , the way , που εμφανίστηκε το 2003, είναι ποιοτικά μάλλον άνισος, καθώς περιέχει πολλά αδύνατα και προχειρογραμμένα ποιήματα, μαζί με ορισμένα πραγματικά καλά· ο δεύτερος όμως τόμος, The flash of lighting behind the mountain , που κυκλοφόρησε μόλις προ λίγων μηνών και περιλαμβάνει και μια ενότητα με τα τελευταία ποιήματα που έγραψε ο Μπουκόφσκι, άρρωστος πια αλλά θεωρώντας τον εαυτό του τυχερό για τη ζωή που έζησε, μπαινοβγαίνοντας στο νοσοκομείο και περιμένοντας το τέλος του, είναι εξαιρετικός και επιβεβαιώνει πανηγυρικά την αξία του βραχνού αμερικανού ποιητή.

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Πηγή