Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2019

Μιχάλης Κατσαρός: Άδα - Ελλάδα




Αγόρι όχι του 7
Σε μαζινό βαδίζει
ορεινή ταξιαρχία
Αγόρι αν δε γίνουνε
στα πολλαπλά
τότε
θα μείνω μόνος πάλι
στο βράχο ένα απόγευμα
όπως αλλοτινά.

Κάνε το σώμα σου κορμί
επτά σεπτά απτά.
Αγόρι του επτά παίδα
λάβε τη μουσική την άδα
του νέου μουσιγέτη τη γη
δεν θα 'κουστεί.

Άδα Λεντεκάδα Φαρακλάδα
Μουργιατάδα κατσιμικάδα
Ελλάδα.


ΚΑΖΑΜΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ (1996)

Μιχάλης Κατσαρός: Πεζά




Πεζά ποιήματα δεν γράφω
παίζω μονάχα με το ορώ
των ματιών απουσίες.
Παίζω μπιλιάρδο σε τσόχα
όχι να βρω
αλλά ν' ακούσω τον ήχο
όταν κτυπώ.
Παίζω πεζά παιδιά αυτιά
πάω πολύ βαθιά
στο σώμα, στο χρώμα, στα ζα
στα ζάρια, στο τάβλι
στην αυλή καφενείου
μήπως εσύ είσαι στο Ίον.
Το ύψιλον το παραλείπω απ' τον Υιόν
το γιο δεν τον γνωρίζω
παίζω Γιο-Γιο.


ΚΑΖΑΜΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ (1996)

Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2019

Robert Frost: October




O hushed October morning mild,
Thy leaves have ripened to the fall;
Tomorrow’s wind, if it be wild,
Should waste them all.
The crows above the forest call;
Tomorrow they may form and go.
O hushed October morning mild,
Begin the hours of this day slow.
Make the day seem to us less brief.
Hearts not averse to being beguiled,
Beguile us in the way you know.
Release one leaf at break of day;
At noon release another leaf;
One from our trees, one far away.
Retard the sun with gentle mist;
Enchant the land with amethyst.
Slow, slow!
For the grapes’ sake, if they were all,
Whose leaves already are burnt with frost,
Whose clustered fruit must else be lost—
For the grapes’ sake along the wall.

Τάσος Δενέγρης: Κύριε ελέησον




Σε πρώτο πλάνο η μέρα με το φως
Στο δεύτερο τα σπίτια κι οι σκιές τους
Πιο πίσω το ίδιο πάντα βουνό
Κι αόρατο στο μάτι
Φως εξ Ανατολών
Ο Παντοκράτωρ

Οκτώβριος
Έλεος
Ν’ ανεβώ
Πιο πάνω απ’ τους πιθήκους.

27 Οκτωβρίου 1971


ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ (1978)

Τάσος Δενέγρης: Στιγμιαίο




Οι ναυτικοί μιλούνε για γυναίκες
Οι έμποροι για ευκαιρίες
Οι παίχτες του μπιλιάρδου βάζουν ταλκ στις στέκες
Ο πλοίαρχος θυμάται τις κακοκαιρίες.

2 Ιανουαρίου 1970


ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ (1978)

Τάσος Δενέγρης: Το πάθος και πού με οδηγεί




Πρώτα με τράβηξε η αρετή σου
Μετά μ' αρέσαν οι μηροί σου
Αργότερα οι οργασμοί σου
Σαν κύκνος που ονειρεύεται
Και σαν μαινάδα.

Σιχάθηκα μετά την αρετή σου
Και ξέχασα και σένα και τα κάλλη σου
Στεριά των ψαριών
Ψυχωτική Θεοδώρα.

Ιανουάριος 1970


ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ (1978)

Τάσος Δενέγρης: Οι κατάσκοποι




Δεν φοβάμαι το ρεύμα των ποταμών την αγρύπνια και
Το λεπίδι
Μόνον τους κλητήρες
Και τις κυρίες που πίσω από καρότσια νηπίων κατασκοπεύουν
Στο διάβα σου.

Όσο για τις αράχνες τρομάζω το σιωπηλό τους περπάτημα
Κι εκείνη τη μεταφυσικήν ικανότητα να στέκονται στο
Ταβάνι
Παρακολουθώντας με σκοτεινό μάτι τη σκέψη σου
Δίχως να βγάζουν τον παραμικρό ήχο φωνής.

9 Μαΐου 1962


ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΝΙΓΓΟΣ (1975)

Τάσος Δενέγρης: Διαδικασία




Είναι μια πρόφαση θανάτου και το ταξί
Που τρέχει συντηρητικά σε κεντρική λεωφόρο
Η μυωπία του άλλου οδηγού
Ανεβαίνει την πάροδο
Δεν σε γνωρίζει, δεν σʼ αγαπά , δεν έχει το παραμικρό μίσος
Κι όμως είναι μια πρόφαση θανάτου
Για σένα που καπνίζεις ανύποπτος στο σκοτεινό ταξί.

Αυτό είναι καθαρός παραλογισμός
Και η ερμηνεία του σκοτεινή
Σα Μεσαιωνική Δικογραφία.

Τετάρτη 13 Μαΐου 1959


ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΝΙΓΓΟΣ (1975)

Χριστόφορος Λιοντάκης: Φρουτομανής




Απ' τον Άγνωστο φωτογραφίζει
Το κτίριο της Mobil Oil
Φράση πρώτη: Είμαι αμερικάνα
Φράση δεύτερη: Είμαι φρουτομανής
Το μήλο γίνεται στο στόμα της νταμάρι
Με κηλίδες κόκκινες
Στολίζει τα μαλλιά της με κεράσια
Κρυφοκοιτάζει τον τσολιά
Ο συνοδός της τρίβει τα χέρια στις τσέπες
- I would like to know
Why this square
Is called Constitution square?
Ντρέπομαι να μιλήσω για τον Μακρυγιάννη

Πλατεία γεμάτη θάματα
Πλατεία γεμάτη προφυλαχτικά.


ΥΠΟΓΕΙΟ ΓΚΑΡΑΖ (1978)

Χριστόφορος Λιοντάκης: Μονόλογος σ' ένα παγκάκι




Διαβάζω εφημερίδες ξένες
Πίνω κόκα-κόλα και σουέπς
Έχω δυο τζην και δυο λακόστ
Κυρίες Δεσποινίδες και Κύριοι
Με φλερτάρουν
Η ατζέντα μου γεμάτη διευθύνσεις
Περνώ τις νύχτες σε ξενοδοχεία
Και διαμερίσματα αθηναϊκά
Στέλνω κάρτες στο εξωτερικό
Την Ακρόπολη τον Αντίνοο και Κούρους
Μου στέλνουν Μιχαήλ Άγγελο προσκλήσεις και πορνό
Το καλοκαίρι συνήθως πηγαίνω στα νησιά
Το χειμώνα προτιμώ τα σινεμά

Πλατεία γεμάτη θάματα
Πλατεία γεμάτη προφυλαχτικά.


ΥΠΟΓΕΙΟ ΓΚΑΡΑΖ (1978)

Χριστόφορος Λιοντάκης: Εστιατόριο




Μοιάζει τόπο προσκυνήματος
Στη θεότητα της καθημερινής μας ανόρθωσης
Τόπος χλοερός για φυτά και ζώα
Κάποτε και για τον άνθρωπο
Οι φωνές μπερδεύονται με τις
Κραυγές από τα θνησιμαία των ζώων
Κι οι σπαραγμοί των ψαριών
Κάνουν τα χείλη να τρέμουν
Χέρια τρυφερά
Πετσοκόβουν τρυφερά κρέατα τρυφερά
Τα χέρια ανήκουν σε μια κυρία
Η κυρία ανήκει στην εταιρία προστασίας ζώων
Πιο πέρα ο κύριος
Με πιρούνι και μαχαίρι
Εκσπλαχνίζει ένα κοτόπουλο
Σ' ερωτεύεται με τα μάτια
Καθώς καθαρίζει τα δόντια του
Φτύνει διακριτικά
Και φεύγοντας αφήνει
Το τηλέφωνο στο τραπέζι σου
Το εστιατόριο είναι η νεκρή φύση της ζούγκλας.


ΥΠΟΓΕΙΟ ΓΚΑΡΑΖ (1978)

Χριστόφορος Λιοντάκης: Περίπατος




Ντύνεται με τον τρόπο του οπιομανή
Το τζην κρύβει την ποίηση του θανάτου
Περπατά βλέπει τον ίσκιο του να
Θρυμματίζεται
Συμμορίες σκυλιά με
Τη φρίκη τρυφερή στο τρίχωμά τους
-Όπως οι φυσαλίδες στη γκαζόζα-
Η ατμόσφαιρα ελαστική
Τον πηγαίνει όπου δεν θέλει
Μπαίνει στο κουρείο
Στον καθρέφτη είναι καλοκαίρι
Βγαίνει χαϊδεύει το δέρμα του απαλό
Κανένα δεν μπορεί να ξεγελάσει
Πηγαίνει incognito στο μουσείο
Ανεβαίνει στην ταράτσα
Ο ουρανός έχει ένα πρόσωπο εμετού
Η πόλη εκπέμπει σπασμούς
Σίγουρα η μέρα δε γλιτώνει.


ΥΠΟΓΕΙΟ ΓΚΑΡΑΖ (1978)

Κυριακή 6 Οκτωβρίου 2019

Βασίλης Στεριάδης: ο περίπατος της ομάδος του οικοτροφείου β




στον Μανόλη Αναγνωστάκη

Ο αθλητής αγαπάει την κοπέλα,
τα πάρτι
και το πράσινο.
Λέει δυο λόγια στο εξώφυλλο.
«Αγαπώ την ομάδα μου
και πηγαίνω περίπατο».
Από μέσα του λέει
«Έχω γράψει και δύσκολα ποιήματα
όπως εκείνο με τον αθλητή
την κοπέλα
και το πράσινο».


ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΟΛΙΕ (1983)

Βασίλης Στεριάδης: λεωφόρος Νίκης




Κοίμησης Αγίας Άννης Ευπραξίας.

Βαθύς ύπνος που γίνεται μπλε.
Ξανθός φακίρης με κόκκινα γένια
ο αρχηγός της φιλαρμονικής
ο εραστής της κοπέλας μου
κάποιος που δε με θαυμάζει.


ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΟΛΙΕ (1983)

Βασίλης Στεριάδης: ο χορός του πανεπιστημίου




Λευκό φιλμ και μαύρο γαλλικό
μπαίνει και βγαίνει στο συναισθηματικό μου
κόσμο. Όπως ένα βιβλίο που έγραψα
μπαίνει απ' τα μάτια της και βγαίνει
από την κοιλιά της Ουρανίας, που είναι απούσα.
Λείπεις, τη ρώτησα, γιατί έχεις πάει
να σπουδάσεις
και γιατί κλείστηκες στον εαυτό σου
και γιατί σε χορεύει
το μεγάλο μηχανοστάσιο των πέντε ηπείρων;


ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΟΛΙΕ (1983)

Βασίλης Στεριάδης: ο σταθμάρχης του νέφους




Ένα μεγάλο ταλέντο ξενυχτούσε
μέχρι το Θεό. Έτσι έφυγα για τα
αιώνια μοναστήρια, όπου η συγκέντρωση
της Λόλας που είχε πεθάνει. Μου
είπαν έβγαλες ένα βιβλίο, φαίνεται
πολύ κακό, και θα φυλάμε στα λεωφορεία
και θα κάνουμε έλεγχο. Υπάρχει,
ρώτησα, εδώ κάποιος κύριος Γλυκοδόντης
που στ' αυτιά του κοιμάται ένα
τρένο; Υπάρχει, μου είπαν, αλλά
είναι ομοφυλόφιλος. Όπως υπάρχουν
τα μεγάλα ταλέντα των εγωπαθών.

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΟΛΙΕ (1983)

Βασίλης Στεριάδης: το χαμένο κολιέ




Αργότερα, με λίγη τύχη στην αγάπη μου, θα είχα ακίνητη περιουσία μέσα στο άσπρο τοπίο. Γύριζα νύχτα από το πάρτι με τη γυναίκα του αρχηγού. Κάπου κοντά στο ποτάμι, όπως τη φιλούσα, έπεσε το κολιέ της, οι στριγκλιές της και το κολοβό περίπτερο, τα κέρατά μου τα τραγίσια. Αστυνομίες έρχονταν με τα ποταμόπλοια, και τα μυρμήγκια έμπαιναν στις τσέπες μου κατεβαίνοντας από το βουνό. Ίσως είμαι χαρούμενος, ίσως είμαι λυπημένος, ίσως είμαι λιγάκι τρελός.


ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΟΛΙΕ (1983)

Σάββατο 5 Οκτωβρίου 2019

Δ.Π. Παπαδίτσας: Εν Πάτμω (VIII)




Μάζευε από το έρεβος
Ο νους χόρτα μα ευθύς
Πέλματα αθώα περπάτησαν
Κι ανέβαζαν το ρίγος
Στα χείλη κι απ' τα χείλη
Στην οικουμένη

Κι όταν οι αστραπές
Φύτευαν δάση στων ματιών
Τα στιγμιαία χαντάκια,
Θαύμα τα ευώδη χώματα
Κι ο ήχος ο μονάκριβος
Του «δόξα σοι τω δείξαντι
Το φως».


ΕΝ ΠΑΤΜΩ (1964)

Δ.Π. Παπαδίτσας: Εν Πάτμω (IV)




Κι απ' των κρανίων τα ηχεία
Της κτίσης οι ανεπαίσθητοι
Χτύποι γιγάντιοι φεύγαν
Μα ευθύς τους ήπιε η αχόρταγη
Ματαιότης

Τι κι αν το πρώιμο άνθος
Της πασχαλιάς ευώδιαζε
Κι άφριζαν ιριδένιες
Οι οράσεις; έπεφτε ο ίσκιος
Στα βαθειά σωθικά.


ΕΝ ΠΑΤΜΩ (1964)


Γιώργος Σεφέρης: Μυθιστόρημα (Ι)




Ο τόπος μας είναι κλειστός, όλο βουνά
που έχουν σκεπή το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα.
Δεν έχουμε ποτάμια δεν έχουμε πηγάδια δεν έχουμε πηγές,
μονάχα λίγες στέρνες, άδειες κι αυτές, που ηχούν και πού
            τις προσκυνούμε.
Ήχος στεκάμενος κούφιος, ίδιος με τη μοναξιά μας
ίδιος με την αγάπη μας, ίδιος με τα σώματά μας.
Μας φαίνεται παράξενο που κάποτε μπορέσαμε να χτί-
        σουμε
τα σπίτια τα καλύβια και τις στάνες μας.
Κι οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα
γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας.
Πώς γεννήθηκαν πώς δυναμώσανε τα παιδιά μας;

Ο τόπος μας είναι κλειστός. Τον κλείνουν
οι δυο μαύρες Συμπληγάδες. Στα λιμάνια
την Κυριακή σαν κατεβούμε ν' ανασάνουμε
βλέπουμε να φωτίζουνται στο ηλιόγερμα
σπασμένα ξύλα από ταξίδια που δεν τέλειωσαν
σώματα που δεν ξέρουν πια πώς ν' αγαπήσουν.


ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ (1935)

Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου 2019

Jim Potts: Corfu




What does it matter
If Odysseus swam here
And met Nausica on the shore?
Everything is in the sea,
The books can tell no more.

What does it matter
Where Shakespeare set his play?
He had a tempest in his mind
Which could never be confined
To a certain place or day.

Jim Potts: Before the Paxos Beach Hotel




We camped there thirty years ago -
Down on that olive terrace.
We swam down  in that pebbly-bay
Avoiding sharp sea urchins.
I'm living in Australia,
You're in Canada, the say.
I still see our tent in the olive grove,
A faint impression, where we lay.


Μίλτος Σαχτούρης: Στιγμές




ο εραστής
άρρωστο ψάρι
όπου να ’ναι
θα πέσει
στον ουρανό

*

κόλαση
με τόσο φως
δεν το περίμενα
στρίβοντας στη γωνιά
ν’ αντικρίσω
το μαύρο κόκκινο

*

τη νύχτα
κλεισμένος
σε κλουβιά βροχής
σιγά σιγά
με θανατώνουν
τα πουλιά

*

και το πρωί
αν τα πουλιά που μου στέλνει
ο Θεός
είναι πάλι μαύρα
τα βάφω
πράσινα
κίτρινα
κόκκινα

*

όμως μια μέρα
θά ’ρθει μια συννεφιά
παντοτινή

*

κυπαρίσσι
κόκκινο
δέρμα
της ψυχής

*

ένα γλυκό χέρι
σπασμένο
πεταγμένο
στις πέτρες
στο δρόμο
στο χάος

*

καληνύχτα


ΤΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ (1962)

Μίλτος Σαχτούρης: Επεισόδιο




Με το μπαμπάκι του θανάτου
αχόρταγο

Ανοίγει μια μεγάλη τρύπα
στο φεγγάρι

Ένα παιδί πεθαίνει

Σα μεγάλα μαύρα μυρμήγκια
μια πομπή-κηδεία στο φεγγάρι

Έν’ άλλο παιδί
ρίχνει μια πέτρα
και σπάζει το φεγγάρι


ΤΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ (1962)

Έκτωρ Κακναβάτος: Ούριος άνεμος




Είναι που τα μάτια μου
έρπουνε στο μελί κορμί σου
γεμάτο φυσαρμόνικες
κι ανοίγουν στράτες του χαμού και πάω·
χαμένος πάω σε ντερβένια
όπως λιώνει πρωινή μοτοσυκλέτα
θωρώντας την Τριπολιτσά εν στύσει.


ΤΑ ΜΑΧΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΙΡΚΗΣ (1981)