… Και να,
τεράστιος
στο παραθύρι σκύβω
το τζάμι με το κούτελο ακουμπώ
Θα έρθει ο έρωτας ή όχι;
Θα' ναι τρανός
ή μήπως μισερός;
Μα σε τέτοιο κορμί μπορεί μεγάλος να' ναι:
μικρός θα πρέπει να' ναι,
ένας ερωτάκος ταπεινός
Με των αυτοκινήτων τις κόρνες να τρομάζει
μα των αλόγων τα σήμαντρα ν' αγαπά …
Άσε, άσε... σώνει! Φτάνει!
Ο άνθρωπος, μωρέ, οπού 'χει νου,
τα κλαμπατσίμπαλά σου σαν τι θε να τα κάνει;
Τι ναν του πούνε τούτα πια εδώ αυτουνού
καθώς βαράν μπαμπούμ μες στις χαβούζες
οι χίλιες δέκα κι άλλες δέκα φάλτσες καραμούζες;
Εμένα εδώ - ε μ έ ν α δες!
Εμένα, που τά 'χω πια χιλιάσει, τήρα!...
Εγώ λέω μόνο και μόνο ό,τι μέσα μου
έχει σοδειασμένο χρόνια τώρα η πείρα.
Στων χάχανων απάνω το σταυρό,
μα τη μπέσα μου,
για δες!,
σου μένει
αφημένη
του πόνου μα στριγκλιά οπού 'ναι καρφωμένη.
[...]
Στίχοι: Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι - απόδοση στα ελληνικά: Γιάννης Ρίτσος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
1η εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη
Δίσκος: Καντάτα για τη Μακρόνησο
Μεις, με τη δόξα, θα λογαριαστούμε αλλιώς –
δικιά μας δα κι αυτή έχει λάχει –
ας γίνει για όλους μας ένα μνημείο κοινό
ο σοσιαλισμός
που εδραιώσαμε στη μάχη.
Απόγονοι,
ελέγξετε καλά τα λεξικά σας:
μες απ' τη Λήθη
θ' αναδυθούν
φάσματα λέξεις σαν αυτές:
«πορνεία»,
«φυματίωση»,
«αποκλεισμός», όχι άλλες.
Για σας,
τους σβέλτους
και γερούς, για δες,
ο ποιητής
έγλειψε με τη γλώσσα των πλακάτ
τις φθισικές ροχάλες.
Όσο μακραίνει
των χρόνων η ουρά,
τόσο θα μοιάζω
με τ’ απολιθωμένα εκείνα τέρατα.
Άντε, λοιπόν, συντρόφι,
να τη διαβούμε πιο γοργά
όση ζωή μας μένει
με πεντάχρονα.
Τα γραφτά μου
κέρδος δε μου 'φεραν
ούτε ένα ρούβλι για μισό,
ούτε, βεβαίως, από μαόνι
έπιπλα λεία,
κι εξόν από φρεσκοπλυμένο
ένα πουκάμισο,
λόγω τιμής
δεν έχω τίποτ' άλλο χρεία.
Όταν θα παρουσιαστώ
στου φωτεινού σας
μέλλοντος
την κεντρική επιτροπή
θα’ ρθω, πάνω απ’ τη συμμορία της ποίησης
των πλεονεχτών και σαλταδόρων,
σείων
σα μπολσεβίκικη ταυτότητα
κομματική,
τους εκατό τόμους μαζί
όλως μου των
κομματικών βιβλίων.
