Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Jack Kerouac: [A brunette of eternity]




[...]
For now I want Mardou - she just told me that six months ago a disease took root deeply in her soul, and forever now - doesn't this make her more beautiful? - But I want Mardou - because I see her standing, with her black velvet shacks, handsapockets, thin, slouched, cig hanging from lips, the smoke itself curling up, her little black back hairs of short haircut combed down fine and sleek, her lipstick, pale brown skin, dark eyes, the way shadows play on her high cheekbones, the nose, the little soft shape of chin to neck, the little Adam's apple, so hip, so cool, so beautiful, so modern, so new, so unattainable to sad bagpands me in my shack in the middle of the woods - I want her because of the way she imitated Jack Steen that time on the street and it amazed me so much but Adam Moorad was solemn watching the imitation as if perhaps engrossed in the thing itself, or just skeptical, but she disengaged herself from the two men she was walking with and went ahead of them showing the walk (among crowds) the soft swing of arms, the long cool strides, the stop on the corner to hang and softly face up to birds with like as I say Viennese philosopher - but to see her do it, and to a T, (as I'd seen his walk indeed across the park), the fact of her - I love her but this song is... broken - but in French now... in French I can sing her on and on...
Our little pleasures at home at night, she eats an orange, she makes a lot of noise sucking it -
When I laugh she looks at me with little round black eyes that hide themselves in her lids because she laughs hard (contoring all her face, showing the little teeth, making lights everywhere) (the first time I saw her, at Larry O'Harras's, in the corner, I remember, I'd put my face close to hers to talk about books, she'd turned her face to me close, it was an ocean of melting things and drowning, I could have swimmed in it, I was afraid of that richness and looked away)-
With her rose bandana she always puts on for the pleasures of the bed, like a gypsy, rose, and then later the purple one, and the little hairs falling black from the phosphorescent purple in her brow as brown as wood-
Her little eyes moving like cats-
We play Gerry Mulligan loud when he arrives in the night, she listens and chews her fingernails, her head moves slowly side like a nun in profound prayer-
When she smokes she raises the cigarette to her mouth and slits her eyes-
She reads till gray dawn, head in one arm, Don Quixote, Proust, anything-
We lie down, look at each other seriously saying nothing, head to head on the pillow-
Sometimes when she speaks and I have my head under hers on the pillow and I see her jaw the dimple the woman in her neck, I see her deeply, richly, the neck, the deep chin, I know she's one of the most enwomaned women I've seen, a brunette of eternity incomprehensibly beautiful and for always sad, profound, calm-
When I catch her in the house, small, squeeze her, she yells out, tickles me furiously, I laugh, she laughs, her eyes shine, she punches me, she wants to beat me with a switch, she says she likes me-
I'm hiding with her in the secret house of the night-
Dawn finds us mystical in our shrouds, heart to heart-
"My sister!" I'd thought suddenly the first time I saw her-
The light is out.
[...]


THE SUBTERRANEANS

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Jack Kerouac: [Quick to plunge, bite, put the light out]




[...]
Quick to plunge, bite, put the light out, hide my face in shame, make love to her tremendously because of lack of love for a year almost and the need pushing me down-our little agreements in the dark, the really should-not-be-tolds-for it was she who later said "men are so crazy, they want the essence, the woman is the essence, there it is right in their hands but they rush off errecting big abstract constructions."-"You mean they should just stay home with the essence, that is lie under a tree all day with the woman but Mardou that's an old idea of mine, a lovely idea, I never heard it better expressed and never dreamed."-"Instead they rush off and have big wars and consider women as prizes instead of human beings, well man I may be in the middle of all this shit but I certainly don't want any part of it" (in her sweet cultured hip tones of new generation).-And so having had the essence of her love now I errect big word constructions and thereby betray it really-telling tales of every gossip sheet the washline of the world-and hers, ours, in all the two months of our love (I thought) only once-washed as she being a lonely subterranean spent mooningdays and would go to the laundry with them but suddenly it's dank late afternoon and too late and the sheets are gray, lovely to me-because soft.-But I cannot in this confession betray the intermosts, the thighs, what the thighs contain-and yet why write?-the thighs contain the essence-yet tho there I should stay and from there I came and'll eventually return, still I have to rush off and construct construct-for nothing-for Baudelaire poems-
[...]


THE SUBTERRANEANS

Walt Whitman: I Sing the Body Electric




1
I sing the body electric,
The armies of those I love engirth me and I engirth them,
They will not let me off till I go with them, respond to them,
And discorrupt them, and charge them full with the charge of the soul.

Was it doubted that those who corrupt their own bodies conceal themselves?
And if those who defile the living are as bad as they who defile the dead?
And if the body does not do fully as much as the soul?
And if the body were not the soul, what is the soul?

2
The love of the body of man or woman balks account, the body itself balks account,
That of the male is perfect, and that of the female is perfect.

The expression of the face balks account,
But the expression of a well-made man appears not only in his face,
It is in his limbs and joints also, it is curiously in the joints of his hips and wrists,
It is in his walk, the carriage of his neck, the flex of his waist and knees, dress does not hide him,
The strong sweet quality he has strikes through the cotton and broadcloth,
To see him pass conveys as much as the best poem, perhaps more,
You linger to see his back, and the back of his neck and shoulder-side.

The sprawl and fulness of babes, the bosoms and heads of women, the folds of their dress, their style as we pass in the street, the contour of their shape downwards,
The swimmer naked in the swimming-bath, seen as he swims through the transparent green-shine, or lies with his face up and rolls silently to and fro in the heave of the water,
The bending forward and backward of rowers in row-boats, the horseman in his saddle,
Girls, mothers, house-keepers, in all their performances,
The group of laborers seated at noon-time with their open dinner-kettles, and their wives waiting,
The female soothing a child, the farmer’s daughter in the garden or cow-yard,
The young fellow hoeing corn, the sleigh-driver driving his six horses through the crowd,
The wrestle of wrestlers, two apprentice-boys, quite grown, lusty, good-natured, native-born, out on the vacant lot at sun-down after work,
The coats and caps thrown down, the embrace of love and resistance,
The upper-hold and under-hold, the hair rumpled over and blinding the eyes;
The march of firemen in their own costumes, the play of masculine muscle through clean-setting trowsers and waist-straps,
The slow return from the fire, the pause when the bell strikes suddenly again, and the listening on the alert,
The natural, perfect, varied attitudes, the bent head, the curv’d neck and the counting;
Such-like I love—I loosen myself, pass freely, am at the mother’s breast with the little child,
Swim with the swimmers, wrestle with wrestlers, march in line with the firemen, and pause, listen, count.

Ανδρέας Εμπειρίκος: Ο Ανδρέας Μπρετόν ή ο αστερόεις ουρανός




Η θάλασσα και οι στεριές. Ο ουρανός και τ' άστρα. Ο νέος κόσμος γίνεται στου υπερρεαλισμού τα κάστρα.
Ο υπερρεαλισμός και η ύπαρξις. Ο Ανδρέας Μπρετόν ελεύθερος στα διαμαντένια κάστρα. Και όλος ο κόσμος γίνεται νέος ουρανός, με ορατά και απτά τα τηλαυγή και τ' άστρα.

Άνδρος (Χώρα) 20/9/1972


Πηγή

Ανδρέας Εμπειρίκος: [Εσείς που την ημέρα κυνηγάτε με βούρδουλα τα παιδιά]




Εσείς που την ημέρα κυνηγάτε με βούρδουλα τα παιδιά και όλο το βράδυ παίζετε χαρτιά σε καφενέδες ή σαλόνια, ακόμη και στα θαλάσσια λουτρά, χωρίς να σας λένε τίποτα το κύμα και ο γλάρος, χάρης χαρές της θάλασσας, προσέχετε, προσέχετε, μη φέρετε το αναπότρεπτο χαρτί, πολύ πιο γρήγορα, νομίζοντας ότι κερδίζετε φλός ρουαγιάλ, προσέχετε μήπως το χαρτί που θα σας έρθει, εκείνο το μαύρο χαρτί, το αδυσώπυτο το μαύρο, έχει και στις γωνιές του κάτι πάρα πολύ που θυμίζει εγγλέζικο φτυάρι, εκείνο το στυγνό χαρτί, κάλλιο ν' αργήσει να 'ρθει ο ερχομός του, εκείνο το μαύρο χαρτί, κυρίες και κύριοι που τα χαρτιά αγαπάτε, την ήβη σας πνίγοντας και των παιδιών σας, εκείνο το μαύρο χαρτί προσέχετε, προσέχετε το φάντη πίκα χάρο.


Πηγή

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Η Αλεξία Αθανασίου απαγγέλλει Βασίλη Πανδή








Χάσμα βαθύ

[...]

ΙΙΙ

Εκ βαθέων εκέκραξα
και η φωνή εγύρισε,
γκρεμοτσακίστηκε
στα ίδια σπλάχνα βάθη –

ώσπου
χάσμα βαθύ
άνοιξε μέσα μου η γλώσσα
και το χάσμα πέταξε λουλούδι
κι έσκασεν η πλάκα μες στην υψηλήν ανθοφορία
κι άνθισεν η άκρια της ψυχής μου

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Οδυσσέας Ελύτης: [Στα χτήματα βαδίσαμε όλη μέρα]




XIV
Στα χτήματα βαδίσαμε όλη μέρα
Mε τις γυναίκες τους ήλιους τα σκυλιά μας
Παίξαμε τραγουδήσαμε ήπιαμε νερό
Φρέσκο καθώς ξεπήδαγε από τους αιώνες.

Το απομεσήμερο για μια στιγμή καθήσαμε
Και κοιταχτήκαμε βαθιά μέσα στα μάτια.
Μια πεταλούδα πέταξε απ' τα στήθια μας
'Ητανε πιο λευκή
Απ' το μικρό λευκό κλαδί της άκρης των ονείρων μας
Ξέραμε πως δεν ήταν να σβηστεί ποτές
Πως δεν Θυμότανε καθόλου τι σκουλήκια έσερνε.

Το βράδυ ανάψαμε φωτιά
Και τραγουδούσαμε γύρω-τριγύρω :

Φωτιά ωραία φωτιά μη λυπηθείς τα κούτσουρα
Φωτιά ωραία φωτιά μη φτάσεις ως τη στάχτη
Φωτιά ωραία φωτιά καίγε μας
                          λέγε μας τη ζωή.

Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ' τα χέρια
Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν
Κι αν είναι αυτο που μας μεθάει μαγνήτης το γνωρίζουμε
Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό το 'χουμε νιώσει
Εμείς τη λέμε τη ζωή πηγαίνουμε μπροστά
Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε

Είμαστε από καλή γενιά.


ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ (1943)

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Δημήτρης Λάγιος: Να ονειρεύομαι




Στίχοι: Δημήτρης Λάγιος
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας
Δίσκος: Ερωτική πρόβα (1991)




Να ονειρεύομαι, απ’ το παράθυρο να ταξιδεύω,
να μπαίνω μέσα σου, να καταστρέφομαι και να πεθαίνω

Η σωτηρία μου είναι ο θάνατος και το κορμί σου
Να μπαίνω μέσα σου, να καταστρέφομαι και να πεθαίνω

Να ονειρεύομαι, απ’ το παράθυρο να ταξιδεύω
σ’ έναν πλατύ γιαλό, στην εγκατάλειψη λευκού χειμώνα

Ν’ αγγίζω το βυθό και να ξοδεύομαι, γιατί το θέλω,
σ’ ένα πλατύ γιαλό, στην εγκατάλειψη λευκού χειμώνα

Να ονειρεύομαι, απ’ το παράθυρο να ταξιδεύω

Η γύμνια λάμπει με του λευκού τη λάμψη,
μαγεύει το θάνατο με το λευκό
Απουσία κι όλα τίποτα, δαπάνη, γύμνια

Να ονειρεύομαι, απ’ το παράθυρο να ταξιδεύω,
με τον έρωτα γύρω και το θάνατο κάτω απ’ τα μάτια

Ξόδεμα συνέχεια
Δεν υπάρχουν μάσκες
Τ’ όνειρο είναι που μαγεύει

Ανοίγω
Ξημερώνει

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Βασίλης Πανδής: Αστρακερή


[Φωτογραφία εξωφύλλου: Bernadette Mergaerts]

Αστρακερή,
γυναίκα ερημόχαρη
που δεν εγγίζει ο χρόνος,

Αστρακερή,
όλο ευγένεια και πικροσύνη
στη θριαμβική ταπεινοσύνη,

Αστρακερή,
μες στα ρηχά σου τα νερά
αργοπεθαίνει
ο λαβωτής,
το καλοκαίρι


ΧΑΣΜΑ ΒΑΘΥ (2018)

Κωστής Παλαμάς: [Εκεί που ακόμα ζουν οι Φαίακες του Ομήρου]




Εκεί που ακόμα ζουν οι Φαίακες του Ομήρου
και σμιγ’ η Ανατολή μ’ ένα φιλί τη Δύση,
κι ανθεί παντού με την ελιά το κυπαρίσσι,
βαθύχρωμη στολή στο γαλανό του Απείρου,

εκεί η ψυχή μου ωρέχτηκε να γλυκοζήσει
στο μεγαλόπετρο όραμα της γης του Πύρρου,
εκεί που χύνονται σαν ομορφιές ονείρου
η μάννα της αυγής, της αρμονίας η βρύση.

Τ’ αθάνατου Τυφλού με νέα φωνή ελληνίδα
σοφά εκεί πέρ’ αντιλαλούν οι ραψωδίες,
εκεί αναπνέει από τα ρόδα ευωδίες

του Σολωμού η σκιά σε Ηλύσια, και τεχνίτης
εκεί της λύρας ξαναζεί και την πατρίδα
και τη δόξα ο Δημόδοκος υμνεί της Κρήτης.

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Γιώτα Τεμπρίδου: Η μαμά φοβάται πολύ


Στην Άνω Πόλη, κοντά στην οδό Ανδοκίδου

*Αστικά διηγήματα με αφορμή τα συνθήματα σε τοίχους της πόλης: Νέοι συγγραφείς της Θεσσαλονίκης γράφουν στην Parallaxi ιστορίες βγαλμένες από εμπνεύσεις γραμμένες σε δρόμους και σοκάκια, από μια ατάκα της στιγμής που μπορεί να κουβαλά μέσα της αγάπη, πόνο, δάκρυα, ελπίδα, διαψεύσεις ή και τίποτα από όσα προαναφέρθηκαν.

Η Γιώτα Τεμπρίδου γράφει με αφορμή το εικονιζόμενο σύνθημα:


O μπαμπάς ενοχλήθηκε απ’ το σύνθημα, γιατί περιείχε άσχημες λέξεις. Ο μεγάλος χαζογέλασε· του άρεσε κάπως, αλλά δεν του έριξε δεύτερη ματιά. Η μικρή κόλλησε τη μύτη στο παράθυρο και το κοιτούσε λεπτά ολόκληρα, σαν να της ασκούσαν μια γοητεία οι μαζεμένες άγνωστες λέξεις. Η μαμά τις καταλάβαινε μια χαρά, της φαίνονταν όμως αταίριαστες, άσχετες, ήταν σίγουρη πως δεν είχαν καμιά θέση στη ζωή τους.
Ο μπαμπάς, που έμοιαζε για λίγο βυθισμένος στις σκέψεις του, ξαφνικά φώναξε «μάθατε τώρα όλες με την πατριαρχία». Πήγε στο δωμάτιο της μικρής και τα έκανε όλα άνω κάτω, μέχρι που βρήκε σ’ ένα τετράδιο «την ίδια αηδία». Έγινε τότε αρκούδα και, αντί για λόγια, απ’ το στόμα του βγαίναν σάλια και άναρθρες κραυγές. Μάλλον τον ενοχλούσε η περίπτωση να είχε βρει η μικρή κάτι απ’ τον εαυτό της στις άσχημες λέξεις. Πρέπει όμως να τον εξόργιζε και η πιθανότητα να ήταν αυτή που τις έγραψε με κεφαλαία στον απέναντι τοίχο. Ο μεγάλος ήξερε πως δεν μπορεί να τα βάλει με αρκούδα.
Κάθισε στο πάτωμα και σκεφτόταν αν λεσ-βία υπάρχει καμιά περίπτωση να σημαίνει λιγότερη βία. «Μεγάλος» σ’ αυτή την περίπτωση δεν είναι παρά ο ηλικιακά μεγαλύτερος απ’ τη μικρή. Η απούσα μαμά και παρούσα να ήταν θα έκανε τη στενοχωρημένη, γιατί δεν την αντέχει τη βία, και μετά, για τον ίδιο λόγο, θα παρίστανε την ειρηνευτική δύναμη, αποδίδοντας στον Καίσαρα τα πάντα, εκτός φυσικά απ’ την ευθύνη. Η μικρή δεν αναγνώριζε Καίσαρες, δεν πίστευε σε αρκούδες, δεν είχε ιδέα ποιος πήγε κι έγραψε το σύνθημα στον τοίχο, δεν ήξερε καν τι πήγαινε να πει. Ήθελε όμως όλο και περισσότερο να μάθει. «Μικρή» σ’ αυτή την περίπτωση σημαίνει απλώς μικρότερη σε ηλικία απ’ τον μεγάλο.
Η μαμά αργότερα είπε: «Φοβάμαι πως η μικρή θα γίνει λεσβία» και δάκρυσε εύκολα, σαν ηθοποιός. Ο μεγάλος, που δεν καταλάβαινε τη χρήση κανενός από τα δύο ρήματα, αναρωτήθηκε πού είναι το πρόβλημα. Ο μπαμπάς, που είχε ξαναπάρει στο μεταξύ όψη ανθρώπου, ένιωσε αηδία και μέσα σε δευτερόλεπτα ρώτησε «δηλαδή τι;» και μετά «πότε;». Έτσι έγινε και επέτρεψαν σ’ έναν τοίχο που ζούσε έξω απ’ το σπίτι τους να μπει ξαφνικά στη ζωή τους. Ο μπαμπάς πετάχτηκε πάνω, έτρεξε έξω και του ρίχτηκε με ορμή, λες και πίστευε πως αποτελούσε πέρασμα για πιο χρηστά μέρη ή σαν να του ζητούσε τα ρέστα για την ξαφνική κακοδαιμονία. Η μαμά κοίταζε και δεν έβλεπε, κρυμμένη πίσω απ’ την κουρτίνα της κουζίνας. Η μαμά φοβάται πολύ, είπε σιγανά απ’ το δωμάτιό του ο γιος. Εγώ όχι, είπε δυνατά από μακριά η κόρη.


*Η Γιώτα Τεμπρίδου γεννήθηκε στην Ορεστιάδα το 1984. Σπούδασε φιλοσοφία στο Α.Π.Θ., όπου εκπόνησε και τη διδακτορική διατριβή της με θέμα τη σχέση του Οδυσσέα Ελύτη με τη φιλοσοφία. Τελευταίως γράφει μικρο-διηγήματα. Από τις εκδόσεις Ένεκεν κυκλοφορεί το βιβλίο της Η ωδή που δεν έγραψα και άλλες ιστορίες (2017). Ζει στη Θεσσαλονίκη.


Πρώτη δημοσίευση: parallaximag.gr

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Γιάννης Ρίτσος: Κουβέντα μ' ένα λουλούδι




Κυκλαδινό κυκλάμινο, στου βράχου τη σχισμάδα
πού βρήκες χρώματα κι ανθείς, πού μίσχο και σαλεύεις

Μέσα στο βράχο σύναξα το γαίμα στάλα στάλα
Μαντήλι ρόδινο έπλεξα κι ήλιο μαζεύω τώρα


***




Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας
Δίσκος: Τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας (1974)


Dorianne Laux: Blossom




What is a wound but a flower
dying on its descent to the earth,
bag of scent filled with war, forest,
torches, some trouble that befell
now over and done. A wound is a fire
sinking into itself. The tinder serves
only so long, the log holds on
and still it gives up, collapses
into its bed of ashes and sand. I burned
my hand cooking over a low flame,
that flame now alive under my skin,
the smell not unpleasant, the wound
beautiful as a full-blown peony.
Say goodbye to disaster. Shake hands
with the unknown, what becomes
of us once we’ve been torn apart
and returned to our future, naked
and small, sewn back together
scar by scar.

Audre Lorde: A Woman Speaks




Moon marked and touched by sun 
my magic is unwritten
but when the sea turns back
it will leave my shape behind. 
I seek no favor
untouched by blood
unrelenting as the curse of love 
permanent as my errors
or my pride
I do not mix
love with pity
nor hate with scorn
and if you would know me
look into the entrails of Uranus 
where the restless oceans pound.

I do not dwell
within my birth nor my divinities 
who am ageless and half-grown 
and still seeking
my sisters
witches in Dahomey
wear me inside their coiled cloths 
as our mother did
mourning.

I have been woman
for a long time
beware my smile
I am treacherous with old magic 
and the noon's new fury
with all your wide futures 
promised
I am
woman
and not white.

Allan Peterson: Moon Missing



I was so worried the hickory I recognized
had died from salt burn in the last hurricane
I may have passed by vervain and apple haw
like they didn’t matter, but this spring
it put out seven shoots from its base.
Still, the oldest trick is the moon missing,
then the “new” moon appears,
though we know it’s the old one, and we pretend
to be taken in like the mother or baby
behind the bath towel.
Really it’s the moon winking,
being the stone that holds stones and now footprints.
And when I tell Frances, I see she is a moon
motionless in the doorway, skin reflecting
a lamp, a face that awakens on paper.

Emily Berry: Freud’s Beautiful Things



I have some sad news for you
I am but a symbol, a shadow cast on paper
If only you knew how things look within me at the moment
Trees covered in white blossom
The remains of my physical self
Do you really find my appearance so attractive?
Darling, I have been telling an awful lot of lies lately
If only I knew what you are doing now?
Standing in the garden and gazing out into the deserted street?
Not a mermaid, but a lovely human being
The whole thing reminds me of the man trying to rescue a birdcage from the burning house
(I feel compelled to express myself poetically)
I am not normally a hunter of relics, but ...
It was this childhood scene ...
(My mother ... )
All the while I kept thinking: her face has such a wild look
... as though she had never existed
The fact is I have not yet seen her in daylight
Distance must remain distance
A few proud buildings; your lovely photograph
I find this loss very hard to bear
The bells are ringing, I don’t quite know why
What makes all autobiographies worthless is, after all, their mendacity
Yesterday and today have been bad days
This oceanic feeling, continuous inner monologues
I said, “All the beautiful things I still have to say will have to remain unsaid,” and the writing table flooded

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Rudyard Kipling translates Dionysios Solomos: Hymn to Liberty























Hymn to Liberty


We knew thee of old,
     Oh, divinely restored,
By the light of thine eyes
     And the light of thy Sword.

From the graves of our slain
     Shall thy valour prevail
As we greet thee again —
     Hail, Liberty! Hail!

Long time didst thou dwell
     Mid the peoples that mourn,
Awaiting some voice
     That should bid thee return.

Ah, slow broke that day
     And no man dared call,
For the shadow of tyranny
     Lay over all:

And we saw thee sad-eyed,
     The tears on thy cheeks
While thy raiment was dyed
     In the blood of the Greeks.

Yet, behold now thy sons
     With impetuous breath
Go forth to the fight
     Seeking Freedom or Death.

From the graves of our slain
     Shall thy valour prevail
As we greet thee again —
     Hail, Liberty! Hail!


Translation by Rudyard Kipling (1918)

Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

William Blake: The Sick Rose




O Rose thou art sick.
The invisible worm,
That flies in the night
In the howling storm:

Has found out thy bed
Of crimson joy:
And his dark secret love
Does thy life destroy.

Edgar Allan Poe: A Tale of the Ragged Mountains




During the fall of the year 1827, while residing near Charlottesville, Virginia, I casually made the acquaintance of Mr. Augustus Bedloe. This young gentleman was remarkable in every respect, and excited in me a profound interest and curiosity. I found it impossible to comprehend him either in his moral or his physical relations. Of his family I could obtain no satisfactory account. Whence he came, I never ascertained. Even about his age—although I call him a young gentleman—there was something which perplexed me in no little degree. He certainly seemed young—and he made a point of speaking about his youth—yet there were moments when I should have had little trouble in imagining him a hundred years of age. But in no regard was he more peculiar than in his personal appearance. He was singularly tall and thin. He stooped much. His limbs were exceedingly long and emaciated. His forehead was broad and low. His complexion was absolutely bloodless. His mouth was large and flexible, and his teeth were more widely uneven, although sound, than I had ever before seen teeth in a human head. The expression of his smile, however, was by no means unpleasing, as might be supposed; but it had no variation whatever. It was one of profound melancholy—of a phaseless and unceasing gloom. His eyes were abnormally large, and round like those of a cat. The pupils, too, upon any accession or dimunition of light, underwent contraction or dilation, just such as is observed in the feline tribe. In moments of excitement the orbs grew bright to a degree almost inconceivable; seeming to emit luminous rays, not of a reflected, but of an intrinsic lustre, as does a candle or the sun; yet their ordinary condition was so totally vapid, filmy, and dull, as to convey the idea of the eyes of a long-interred corpse.

These peculiarities of person appeared to cause him much annoyance, and he was continually alluding to them in a sort of half explanatory, half apologetic strain, which, when I first heard it, impressed me very painfully. I soon, however, grew accustomed to it, and my uneasiness wore off. It seemed to be his design rather to insinuate, than directly to assert that, physically, he had not always been what he was—that a long series of neuralgic attacks had reduced him from a condition of more than usual personal beauty, to that which I saw. For many years past he had been attended by a physician, named Templeton—an old gentleman, perhaps seventy years of age—whom he had first encountered at Saratoga, and from whose attention, while there, he either received, or fancied that he received, great benefit. The result was that Bedloe, who was wealthy, had made an arrangement with Doctor Templeton, by which the latter, in consideration of a liberal annual allowance, had consented to devote his time and medical experience exclusively to the care of the invalid.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

Walter Benjamin: Ο καταστροφικός χαρακτήρας




Θα μπορούσε να συμβεί σε κάποιον, κοιτάζοντας την πορεία της ζωής του, να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι όλες οι βαθύτερες δεσμεύσεις που τον κατέβαλλαν προέρχονταν από ανθρώπους που ο «καταστροφικός χαρακτήρας» τους ήταν αναγνωρίσιμος από όλους. Κάποια μέρα, πιθανόν κατά τύχη, το γεγονός αυτό θα γινόταν εξόφθαλμο – και όσο μεγαλύτερο το σοκ που τον συντάραζε τόσο μεγαλύτερες και οι πιθανότητες να εκθέσει το τι εστί καταστροφικός χαρακτήρας.
Ο καταστροφικός χαρακτήρας ξέρει μόνο ένα σύνθημα: άνοιγμα χώρου· μόνο μια δραστηριότητα: τη φυγή. Η ανάγκη του για καθαρό αέρα και ελεύθερο χώρο είναι πιο ισχυρή από κάθε μίσος.
Ο καταστροφικός χαρακτήρας είναι νέος και εύθυμος. Διότι η καταστροφή ανανεώνει, καθώς διώχνει από πάνω μας τα σημάδια που αφήνει ο χρόνος· και χαροποιεί, καθώς η φυγή τού καταστροφέα σημαίνει την πλήρη ελαχιστοποίηση, αν όχι την εκμηδένιση της ίδιας του της κατάστασης. Σε τέτοιες απολλώνιες εικόνες καταστροφής οδηγεί προπάντων η συνειδητοποίηση της φοβερής απλότητας που αποκτά ο κόσμος όταν αποδεικνύει πως αξίζει να καταστραφεί. Αυτή είναι η μακριά δέσμη που αγκαλιάζει αρμονικά κάθε υπάρχον. Είναι ένα βλέμμα που χαρίζει στον καταστροφικό χαρακτήρα σκηνές βαθύτατης αρμονίας.
Ο καταστροφικός χαρακτήρας είναι πάντοτε φρέσκος στην εργασία. Η φύση είναι εκείνη που δίνει το ρυθμό, έστω και έμμεσα: γιατί πρέπει να την προφταίνει. Ειδάλλως θα αναλάβει η ίδια το έργο της καταστροφής.
Ο καταστροφικός χαρακτήρας δεν έχει κάποιο πρότυπο. Οι ανάγκες του είναι λίγες, αλλά λιγότερο από όλα έχει ανάγκη να ξέρει τι θα αντικαταστήσει ό,τι καταστράφηκε. Αρκεί, έστω και για μια στιγμή, ο κενός χώρος, ο τόπος όπου βρισκόταν το πράγμα ή ζούσε το θύμα. Θα βρει κάποιον που θα του χρησιμεύσει, αλλά χωρίς να τον καταλάβει.

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Guy Debord: La Société du spectacle






Κώστας Τριπολίτης: Μοναξιά... χιλιάδες φύλλα





Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας 
Δίσκος: Συγγνώμη για την άμυνα (1992)




Τον περισσότερο καιρό σωπαίνεις,
στο τζάμι το θαμπό της οικουμένης
Κοιτάς αυτά που δεν καταλαβαίνεις
κι ούτε που ξέρεις τι και πώς

Βλέπεις θεάματα, πληρώνεις φόρους,
επιθυμώντας μ’ όλους τους πόρους,
να ζεις μονάχα με δικούς σου όρους
και να ’σαι ο ίδιος σου πομπός

Άκου, κοινό!
Λάθος προφίλ! Του ανθρώπου ο νους
δεν αντέχει κόσμους αληθινούς
Κόλαση υπάρχει μονάχα για τους ζωντανούς

Τα μανιφέστα του καιρού σου μίλα,
κίτρινα λόγια με σινιέ ξεφτίλα
Πουλάει η μοναξιά χιλιάδες φύλλα,
όταν ποζάρει στο φακό

Γλυκιά, ακίνητη, θολή νιρβάνα
Δεν έχεις έρωτες, μα έχεις πλάνα
Έχεις οθόνη, μα δεν έχεις μάνα
ούτε ένα χέρι φιλικό

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Witter Bynner: Undressing You




Fiercely I remove from you
All the little vestiges—
Garments that confine you,
Things that touch the flesh,
The wool and the silk
And the linen that entwine you,
Tear them all away from you,
Bare you from the mesh.
And now I have you as you are,
Nothing to encumber you—
But now I see, caressing you,
Colder hands than mine.
They take away your flesh and bone,
And, utterly undressing you,
They tear you from your beauty
And they leave no sign.

Witter Bynner: At the Touch of You



 
At the touch of you,
As if you were an archer with your swift hand at the bow,
The arrows of delight shot through my body.

You were spring,
And I the edge of a cliff,
And a shining waterfall rushed over me.

George Santayana: There may be chaos still around the world




 There may be chaos still around the world,
This little world that in my thinking lies;
For mine own bosom is the paradise
Where all my life’s fair visions are unfurled.
Within my nature’s shell I slumber curled,
Unmindful of the changing outer skies,
Where now, perchance, some new-born Eros flies,
Or some old Cronos from his throne is hurled.
I heed them not; or if the subtle night
Haunt me with deities I never saw,
I soon mine eyelid’s drowsy curtain draw
To hide their myriad faces from my sight.
They threat in vain; the whirlwind cannot awe
A happy snow-flake dancing in the flaw.