Απόστολος Μελαχρινός: [Ερωτεμένος με την απουσία του έρωτα]

Στη λίμνη αργοσαλεύουν κύκνοι μεγαλόπρεπα.
Στορίζουν κύκλους μαγικούς με άφθαρτα κρόσσα.
Κάτασπροι, της σιωπής αναθιβάλλουν τους σκοπούς.
Τ' άνθια το νόημα δίνουνε με τη συμβολική τους γλώσσα.

Ερωτεμένος με την απουσία του έρωτα,
χιμαιριασμένος απ' του απόλυτου το πάθος,
σβήνω τα χνάρια τα περίτεχνα ενός ονείρου,
στου νου και στης ψυχής το βάθος.

Ίσκιος λαλιάς η γλώσσα των ανθών. Το κυκνολάλημα
θέμα ονείρου. Κ' η αγάπη μου; Άφανος κλώθει ο καημός της.
Κι απουσιαστής, φθείρω ένα ποίημά μου: Έκφραση σιωπής.
Πληθαντιλάλητος σαν ερημία, - ο μόνος του αναγνώστης.


ΦΙΛΤΡΑ ΕΠΩΔΩΝ (1935)

Απόστολος Μελαχρινός: [Μιλάν οι άφαντες;]

Μιλάν οι άφαντες; Λες και λαλεί κρήνη σε κρήνη:
- Τέτοια μέθη του νου να δίνει τόση λίγη
χάρη στο λόγο;
                             - Η Φύση δεν αφήνει
την ξωτική της ομορφιά να της ξεφύγει.


ΦΙΛΤΡΑ ΕΠΩΔΩΝ (1935)

Απόστολος Μελαχρινός: Έξαρση (Ι)

Κ' έτσι αν πεθαίναμε, στο λυρικό μας τάφο
θλιβερό κυπαρίσσι δε θα φύτρωνε,
Θαμμένοι θα 'μασταν σε κάποια Πάφο·
στο μοσκοβόλημα των λεϊμονιώνε και των κίτρωνε.

Δίδυμη φλόγα σε δροσάτο μνήμα:
Τους ζωντανούς θα εμέθα με άρωμα.
ψηλά βεργολυγίζοντας τη ρίμα,
των ρόδων το ζευγάρωμα.


ΦΙΛΤΡΑ ΕΠΩΔΩΝ (1935)