Μιχάλης Κατσαρός: [Οροπέδιο, IV]

Μπήκα με άδεια τα χέρια στη σκήτη μου.

Τους καρπούς τώρα τους γεύεσαι γη - εγώ δεν υπάρχω.

Δεν ακούς πια τη φωνή μου - δεν ακούς

έχεις δικιά σου φωνή - δικά σου τα τείχη.

Φυτεύεις τα δέντρα - το στάρι ανθεί σε πελάγη.

Πάνω στο δικό μου το σώμα χτίζεις τις πόλεις.

Οι πόλεις έχουν δικό τους πια σώμα.

Καμιά σιωπή - λάμψη καμιά.

Περπατάς στους μεγάλους σου δρόμους

ζεύεις τους ποταμούς - τα βουνά

τρέχεις στα δάση

ανασταίνεις τους ήχους τους αυλούς τα νερά σε τραγούδια.

Τη νύχτα βγαίνω - κοιτάζω μακριά στο γιαλό

κοιτάζω βαθιά μες στα δάση

ανάβω μια μικρή φλόγα στη γη - ακούω τους ήχους

αυτούς που δεν θ' ακούσει πια κανείς - ακούω και τρέμω.

Ματώνω τα χέρια στους λόγγους - ματώνω τα γόνατα

-Το ρήγμα ψάχνω να βρω σ' αυτό το μπετόν-

το ρήγμα. -Στο σκουλήκι της γης την φλόγα υψώνω.

Τρέχω μέσα στη νύχτα

τρέχω με τ' άλογό μου

βάζω πασσάλους πάνω στα όρη - σημαδεύω

         τους δρόμους

ακούω ούρλιασμα λύκων -ακούω φωνές-

         ακούω βουή καταρράχτες

βιάζομαι

βιάζομαι

Πριν αλέκτωρ λαλήση

η νύχτα είναι μικρή - μεγαλώνει

ο άνεμος ετοιμάζει την έφοδο - οι φωνές

«κοίτα» - «τώρα» - «το άλλο βράδυ» -

         πρέπει και πάλι να σας μιλήσω.

Μην με κοιτάτε παράξενα.

Κανένας δεν με γνωρίζει;

ΟΡΟΠΕΔΙΟ (1950)

Μιχάλης Κατσαρός: Άδα - Καντάδα Μουσική

Αν ακούσεις καντάδα
αν ακούσεις μια άδα
Μείον ους οικώ
είναι μουσική

ουρανομήκης είναι
μήκος ουρανού
Μ ΟΥΣ ΙΚΗ μουσική.

Έχει τα κρουστά
έχει να μειοσωτεί
Μείον ους οικεί.
Δεν είναι σύνθεση
δεν είναι μελωδία
είναι μία - Ία.

Αν ακούσεις το βιολί
ρώτησέ το να στο πει
αν έχει ώτα - αν έχει φώτα.


ΚΑΖΑΜΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ (1996)

Μιχάλης Κατσαρός: Άδα - Ελλάδα

Αγόρι όχι του 7
Σε μαζινό βαδίζει
ορεινή ταξιαρχία
Αγόρι αν δε γίνουνε
στα πολλαπλά
τότε
θα μείνω μόνος πάλι
στο βράχο ένα απόγευμα
όπως αλλοτινά.

Κάνε το σώμα σου κορμί
επτά σεπτά απτά.
Αγόρι του επτά παίδα
λάβε τη μουσική την άδα
του νέου μουσιγέτη τη γη
δεν θα 'κουστεί.

Άδα Λεντεκάδα Φαρακλάδα
Μουργιατάδα κατσιμικάδα
Ελλάδα.


ΚΑΖΑΜΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ (1996)

Μιχάλης Κατσαρός: Πεζά

Πεζά ποιήματα δεν γράφω
παίζω μονάχα με το ορώ
των ματιών απουσίες.
Παίζω μπιλιάρδο σε τσόχα
όχι να βρω
αλλά ν' ακούσω τον ήχο
όταν κτυπώ.
Παίζω πεζά παιδιά αυτιά
πάω πολύ βαθιά
στο σώμα, στο χρώμα, στα ζα
στα ζάρια, στο τάβλι
στην αυλή καφενείου
μήπως εσύ είσαι στο Ίον.
Το ύψιλον το παραλείπω απ' τον Υιόν
το γιο δεν τον γνωρίζω
παίζω Γιο-Γιο.


ΚΑΖΑΜΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ (1996)

Μιχάλης Κατσαρός: Η Μπαραμπαντού

Η Μπαραμπαντού έβγαλε Ορέστη
και νά την θέλει οίκο ν’ ανοίξει.
Κι έφερε ένα βαλιτσάκι –πού;–
  την αθλία – στην Ιντερνασιονάλ οδό.

Σκέψου απέναντι στον πύργο του δουκός
  με όλους τους αλιείς μαργαριταριών
  και μ’ όλα τα σέα και μέα.

Μας παριστάνει η Μπαραμπαντού τον άνδρα
Κι άνοιξε σπίτι ντύθηκε πριγκίπισσα
  – πέταξε τα μεταξωτά –
και μπάζει κόσμο και προσκεκλημένους
και τί χορούς και τί κρασιά και εβίβα.

Μα τί έχει και ο πρίγκιψ ο απέναντι
θυμώνει και ζητά πληροφορίες
αν
η Μπαραμπαντού έχει ολίγη τσίπα αν
  κοκκινίζει
      από ντροπή
με σπιτικό και με μπαούλο – πόσο θα
  κρατήσει.
Και βάζει κατασκόπους και ανθρώπους
να της το κλείσουν.

Μα εκείνη δεν υποψιάζεται τίποτα.
Ο πρίγκιψ πλούσιος επιτίθεται·
αυτή η νέα Πρίσκιλα μες Ορέστη νέο
δεν απαντά
νομίζει ότι δεν τη βλέπουνε.
Στο κάτω κάτω τί
αν ο πλούσιος αντίπαλός της
τη νικήσει
αυτή Μπαραμπαντού ήτανε
Μπαραμπαντού θα μείνει
και είναι έτοιμη η αθλία
να φωνάξει από τώρα:
Έ! Μαέστρο ντα-κάπο.


4 ΜΑΖΙΝΟ (1982)

Κώστας Μαυρουδής: Με τον Μιχάλη Κατσαρό, 1978

Κυριακή στο Μοναστηράκι. Τρώμε με τον Μιχάλη Κατσαρό. Κουβεντιάζει με δύο Ιάπωνες στα «ιαπωνικά», στο διπλανό τραπέζι, και σε μένα μεταφράζει ό,τι συζητούν στα «αραβικά».
«Η γλώσσα κάποτε, μου λέει, ήταν για όλους τους ανθρώπους κοινή. Σαν ένα ρόδι πριν να σπάσει και οι μικροί σπόροι του σκορπιστούν παντού. Ο ποιητής κατέχει την πρώτη αρχή».


[Κώστας Μαυρουδής: «Με εισιτήριο επιστροφής», εκδ. Πλέθρον]

Μιχάλης Κατσαρός: λ

Λουλούδια με πλάγια τέχνη μικρή
λουλούδια με γωνία παρθενική.

Το είχα μελετήσει πρώτα
εκεί στου Ματίνα
εκεί στην Ευγενική
εκεί, ακόμα πιο πριν
πιο πριν ακόμα, όταν
μου φώναζαν από μπαλκόνια
άμμα μος σολού
όταν πλάγιοι δρόμοι κορυφούντο
σε παλιά ρημαγμένα σοκάκια.

Το είχα δει σε μαύρες πλάκες
άσπρο σαν γάλα νταμαριού
το είδα όταν το έσκαγε
                        να περπατήσει αλλού.

Το πλάγιο τεχνικό λουλούδι.

Ο γίγας της Ρωσσίας ο παλιός
το έφερνε χαραγμένο
ο γίγας της Ρωσσίας ο νέος
το έχει χαραγμένο
αρχικό και ονομαστικό
όρθιο με ευθείες οριζόντιες το έχει
καθώς πάνω στο ψημένο χώμα.
Το γράφω ποίημα αρεστό
για παρελθον και για μέλλον
το φέρω στην τσέπη μου
φρέσκο λεπτό σαν άγαλμα
                 Αρχιεπισκόπου
το ένα αυτό λεπτό λέω για κείνο.

Στένεψαν τα όρια του λουλουδιού
στην έννοια να περάσω.
Στένεψα το πλατύ ποτάμι
μισώντας.

Με μάγεψες εσύ γραφή
και τα λουλούδια μαραθήκαν
τα πρώτα εκεί που φύτεψα
στο περιβόλι.

Περίεργο, δεν βρήκα άλλη
λέξη για σένα τίποτα
μονάχα το λουλούδι
μονάχα το λουλούδι
και όχι.

Να κλείσω είναι καιρός
είναι ώρα
είναι το πλοίο έτοιμο
μας πέρνει όσο
να επιμένεις.

Λάκησε γρήγορα στα λουλούδια.


ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙΟΝ (1978)

Μιχάλης Κατσαρός: κ

Κατσαρός λέγομαι επίθετον παραληφθέν
από ετών
ποιητής το επάγγελμα στίχων
κι' ακόμα ποιητής
                    ωδών και τραγουδιών.
Ας πω και για μένα
όπως ρήτωρ για την Μαρία
                    από άμβωνα κρητικόν.
Όχι ποιος είμαι και τι ζητώ
αλλά τι κάνω μία μέρα.

Πιστέψατέ με ξυπνώ
                    σε σεντόνια όπου τα υφαίναν
ειδικώς για ηδονή
και πλένω το πρόσωπό μου.

Μετά περπατώ σε αλλέες
πάρκα δρόμους καφετηρίες
μετά μπαίνω σε τρόλεϋ
λεωφορεία τραίνα και
                    εστιατόρια
θαυμάζω κότες ψητές
                    ίστερ λαμ
                    πομ ντε τερ
                    βόδια
                    αρνιά
                    αρακά
κατάλογοι μαγειρείων ρεστωράν
και γράφω:
                    0 + 0 = 0.
Πιστέψατέ με γράφω ποιήματα
όπως αυτό το βιβλίο και το άλλο
και πάω στο σινεμά
βλέπω το έργο
βλέπω το γήπεδο
βλέπω τη σκηνή θεάτρου.

Το βράδυ πάντα γράφω επιστολές
σε φίλους εραστές και γυναίκες
με χρυσά φύλλα συκής ντροπής
και αργά τα μεσάνυκτα κοιμάμαι
τέλειωσε η ημέρα έζησα και
                    διηγούμαι
σαν ποιητής και γω για μένα.

Τι να προσθέσω, ότι όλη η μέρα
είχε από μένα κατέβει
ότι ο ήλιος έλαμπε και ότι
έζησα σαν Ντενίσοβιτς μια μέρα;

Αν είναι περίεργη τότε
φορέστε μια κάπα
και όλοι, ας κατεβείτε επιτέλους
να ζήσετε πάλι
αυτή τη δική μου μέρα

Κατσαρός λέγομαι
Πιστέψτε με, δεν θα με συναντήσετε.


ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙΟΝ (1978)

Μιχάλης Κατσαρός: ι

Ίον και ρόδον μοσχοβολούντα
και Ιόνιον Καλβικόν.

Κόσμος παλαιός ανέπαφος ωραίος
αραβικός Έλληνας και κόσμος νέος
με ζωή γραμμάτων νοσταλγικά.

Τον υιόν μου φώναξαν τα πλήθη
τον υιόν μου ο θεός
τον υιόν μου η Μαρία
και γω φωνάζω τον Κούντιαρ
ένα νέο άγνωστο όνομα
τοποθετημένο στο λόφο Ταρσού
απέναντι από Ρεκόρ αράπη.

Ίον και άνθος Αιγυπτιακόν.

Γραμμένο σε νομίσματα Φαραώ
γραμμένο σε υπογραφές παράνομες
γραμμένο στον άργιλο με το χέρι
με γραφή ζωντάρ και γραφή.

Ίον με ανεμόπτερα φωτογραφημένο.

Ποιος θα προσθέσει ποιος
τις συλλαγές για την Τροία
ποιος σε ποιον θα προσθέσει.

Ίον χωρίς άνθος με φιλί
γύρω στο χρυσό στεφάνι.

Και να το βλέπω καθώς φωτερό
κινάει ως άλλο γεννηθέν
με σχέδια αρεστά απλά
να ζει να υπάρχει μόνο
και να το βλέπω μη-
με φόβο μήπως συλληφθεί
από ζητιάνους φαλλικών
φαύνους ερώτων.

Ίον ανεσπέρου φωτός Ίον.

Κινούμενος μέσα σε ωκεανούς
και γαίες όρη.

Κινούμενον μικρόν σε δωμάτια
και σε εστητικά αλώνια
Ίον παιδικόν παλαιόν
των φιλιών εαρινών Ίον.

Αγνόν απρόσιτον όχι
παρθένον άμαθον στη ζωή
ορατικόν απέκτησες Ίον
ιδών πρώτον την μορφή μου.

Ύμνοι για σένα.


ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙΟΝ (1978)

Μιχάλης Κατσαρός: ε

Ε, συ... Έλα δω. Πιο κοντά, άκου.
Όταν κυλιόμουνα στα χώματα
και στα νερά στα φύλλα
όταν στον αέρα κυκλοφορούσα
πάνω μου επικάθητο
στη γυμνή σάρκα μου
ήχος ή βουή φωτιάς ή κελαδισμοί
φωνή από μυριάδες στόματα πρώτα
πάνω μου οι λάσπες και τα ρετσίνια
που απ' το ίδιο μου το σώμα εβγαίναν.
Με τρώγανε, με ρίχνανε μέσα μου
κι' έμενες εσύ ανίδεος για το τι γίνηκε.
Ε, συ ποιος είσαι;
Ούτε με γνώρισες ποτέ ούτε και
τώρα
που φάτσα-φάτσα είμαστε μετά
από αιώνες
κι' ούτε είμαι εγώ ούτε εσύ ούτε
ούτε ο ονομαστός Ελπίνορας και Ερμογένης
ούτε ο Όνορος και ούτε
ο παιδικός ωραίος Περικλής
κανείς από εσένα με το λαό σου
τώρα
κανείς από εσένα με το λαό σου
τώρα
κανείς από την παρθενία σου
και το ναό σου
κανείς από τον ολοστρόγγυλο σταυρό
κι' από μηδέν κανείς και ένας.

Ε, συ.
Κι' ούτε εγώ και τίποτα από
τις φράσεις
και τις ωραίες και βαρειές οπτασίες.

Εστίες παλιές με γνώρισαν
Εμπορικά καράβια
Έτη ακίνητα ακόμα
με είδαν όπως ήμουνα
και έτη μικρά και έτη ξένα.

Ονόματα δικά μου, ξένα
και θάλασσες βουνά και αερικά
και να μην είμαι.
Τα πεύκα οι δρυς οι πλάτανοι
και νάμαι
και να μην είμαι
οι ήχοι, οι φωτεινές γραμμές και τ' άλλα
και νάμαι και να μην είμαι
εσύ
και νάμαι εγώ εσύ μαζί
και χώρια.

Ε, συ τι θέλεις;


ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙΟΝ (1978)

Μιχάλης Κατσαρός: β

Βίος και τέχνη ή θεός και άνθρωπος
μαζί τραβάνε.
Ο ένας κρατημένος απ' τον άλλο
γιατί δεν είναι τίποτα παλαιό.
Πρώτη φορά συμβαίνει νάναι ο άνθρωπος
υπαρκτός-
Πρώτη φορά
λίγο χρονικό διάστημα
απ' τον παππού σου μέχρι εσένα.

Εμείς που περπατήσαμε αργά
είμαστε όλοι μ' όλη τη μνήμη μας
όπως βρεθήκαμε εκτός του σώματος
και ταχυτήτων.

Εσείς φορέσατε τροχούς ιλίγγου
και μικροί διανύσατε το χρόνο
και η μνήμη σας εξέχασε
ποιοι είστε.
Ένα βήμα στο Άργος δικό μας
χιλιάδες εσείς σ' άγνωστες χώρες
ένα βήμα εμείς
εσείς γεννιές αλλότριες με ανθρώπους
με μηχανήματα ή χωρίς
με φονικές μάχες ή όχι
με γράμματα ή πέτρες
με -
Μη προχωρήσετε μη
εκεί σταθείτε μη
αργήσατε αλλοίμονο να ρθείτε.

Πρώτη φορά μάς συμβαίνει η ζωή-
πρώτη φορά μάς φέρνετε λουλούδια.

Εμείς εσείς με τύμπανα, κρουστά
ωραίοι λίγο λυπητεροί - εσείς
εμείς με ένα βήμα
πάλι εσείς -εμείς- τα όλα.

Μη προχωρήσετε. Αργά.


ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙΟΝ (1978)

Μιχάλης Κατσαρός: [Έρχομαι πίσω σου βηματίζοντας]

Έρχομαι πίσω σου βηματίζοντας
Με περιφέρεις στους τόπους σου σαν έναν τυφλό
Τι είσαι;
Σου παραδίνομαι κι ακολουθώ το μεγάλο ταξίδι.
Δε σου ζητάω ανάπαυση.
Το πρόσωπό σου χάθηε προτού πλαστεί
                                                      και το γυρεύω.
...
Εσύ αδιάφορο προπορεύεσαι
Πάντοτε νέο
Τινάζεις τη στάχτη μου
Δε με ακούς
Υπάρχεις μέσα μου χωρίς εμένα.

Δε σε γνωρίζω. Σ' έπλασα με το αίμα μου
Κι όπως μεγάλωσες κι έχεις φτερά
Έγινα πέτρα σου και σκιά σου.

Αν φτιάχτηκε κόσμος φτιάχτηκε
                                                         να σε γεννήσει.

Μιχάλης Κατσαρός: Κορέκτ IV

Ποίος ήτο αυτός που εν τάξει έλεγε
για ό,τι θέλεις για μια νύχτα όχι
Ποίος
Νύχτα έλεγε κορέκτ στο Κέμπριτζ
Ποίος και ποίος είχε το πράμα κορέκτ
πράμα η Τσαγκ ποίος χαρτοσακούλες
το ποίος παπα-Πίος κορέκτ ευρώ
και ου Πυλώνες και βασιλικές.

Αυτός η νέα απατηθείσα κολόνα
και όχι μόνο αλλά κολλώ
κολλώ σε πάρτι και θεόλακκο δημώδη.
Αυτό όπου συμπλήρωσε τις δυο
του Ολυμπίου Διός μετέπειτα
Διαγόρας.
Είχε κορέκτ ωραίου σώματος
κι είχε ως και Χεώπων
και εσύ τόνε έκρυβες
για να μη λάβω
λαβ κορέκτ και κτήμα
υπερασπιζόμενος λαλαλώ την πατρίδα
"την οποίαν λέγομεν υπερηφάνως
είναι η πρώτη όλων κ.τ.λ."
εσύ που με κατέστησες παράνομο
στο χάδι το κρασί του έρωτά του.
Τώρα λαλώ εγώ λάλα του Σινόν
και δε μου φέρθηκες κορέκτ ποτέ σου.
Μα τώρα στα εφτάβουνα τον έχεις
και τον ένα περασμένο και τον άλλον.
Από τον Παρθενώνα του έμεινε μονάχα
Το Παρέ
το Αρέ
το Ρε
το Ε
και πρόσθεσες μια πτώση.


ΚΟΡΕΚΤ / ΦΟΒΟΣ ΠΟΙΗΤΗ (1996)

Μιχάλης Κατσαρός: Κορέκτ ΙΙΙ

Δεν έχω αντίρρηση. Θέλεις;
Να 'μαι εγώ γυμνός ολόγυμνος
σ' ερωτικό κρεβάτι.
Δεν είμαι όρθιος αλλά Κορέκτ -
Σύμφωνος. Να γίνω.
Όρθιος ορθίας Αρτέμιδος όρθρος
Να γίνω
παλμός Παλμύρας ποιητής ή Πάλλης
Να γίνω από σένα κορέκτ -
σύμφωνος -
το χρυσό σου το φλωράκι σου ό,τι θες
αρκεί να γίνω
ό,τι εγώ τις νύχτες σε κάνω.
Μα δεν έχω αντίρρηση
Γι' αυτό ζητώ τι θέλεις
έναν γυμνό Αδάμ
σ' έναν Παράδεισο
ή τον Μπουριντάν τον Μπόρις
τον Μπορ τον ορ του Μωρέως.


ΚΟΡΕΚΤ / ΦΟΒΟΣ ΠΟΙΗΤΗ (1996)

Μιχάλης Κατσαρός: Αρετή

Έχω μια κόλλα ριγέ
και γράφω
ό,τι μου έρθει από βουνό
και μελίσσι.
Όχι δεν υπάρχει
η λύση,
είμαι κόλλα εξωτερική.

Γράφω το βράδυ τη νύκτα
που ακόμα δεν είναι νικημένη.
Η νύκτα καλό κάνει
ή σε κόπους βάνει;

Γράφω ακόμα ζωγράφο
χωρίς κανόνες στιχουργικής
είναι πνεύμα νέο
στη γραφή
αναγνώστη
γιαγιάς πικρής.

Ακόμα τη λέω γιαγιά τη σοφία.
Για ποιον τότε το γράφω
ο 3Μ και ο 3Μ είναι στο 6Μ
με κάνει ζωγράφο,

Έχω χαρ-
τι
έχω άρτι
      αρετή.


3Μ+3Μ=6Μ (1981)

Μιχάλης Κατσαρός: Τυφλή εποχή

Άγνωστη μέρα δείξε μας το πρόσωπό σου.

Κάτω
στο βάθος
τόσα πέλματα βαριά
τόση βουή με καταρράχτες
ακούγονται να σπάζουν επιφάνειες
κατρακυλάν στις φλέβες μας ποτάμια-
εγώ
με φωτεινό το μέτωπο να χάνομαι
να μην μπορώ να καταλάβω
πώς γίνηκε ν' αναζητάμε όραμα
τώρα που όλα στερεώθηκαν επίσημα
τώρα που ένας πρίγκηπας επέθανε
τώρα που οι δείχτες ύψωσαν τα φέρετρα
κει που βουλιάζουν οι αετοί τις ώρες.

Δείξε μας δείξε μας το μπόι σου
μέρα με τις πληγές ορθές στο βάδισμά σου
εγώ μαζί με το Βλαδίμηρο
θα σε στεγάσουμε
να μη φοβάσαι
οι άλλοι πέτρωσαν δίπλα στους χωροφύλακες
έντρομοι θα σαλπίσουν
θα κλείσουν οι πύλες
θα κλείσουν τα τείχη
θα παρατάξουν τα στρατεύματα
εσύ θα τους διαπερνάς αθόρυβα
θα προβαδίζεις
και πίσω θα σ' ακολουθάν
οι Ασσύριοι οι Βαβυλώνιοι οι Ιουδαίοι
οι Ισπανοί πριν προδοθούν τα όνειρα
οι Γάλλοι μεταλλωρύχοι
ο σύντροφός μου Γκαρώ πριν γίνει διευθυντήριο
οι πρόεδροι θ' αλλάξουν έντρομοι τα διατάγματα
οι άλλοι θα υποκρίνονται  τους έμπιστους
εγώ μαζί με την ακολουθία μου
     θ' ανακηρύσσομαι ήρωας
το αργυρό σπαθί των ιπποτών θα λάμπει
ο πρίγκηπας ένα χλωμό παιδί με πορφυρούν χιτώνα
πάλι θα στερεώνονται οι αυλοκόλακες
κ' εγώ θα φεύγω
θ' αναζητάω έντρομος την όψη σου.

Κάτω
στο βάθος
τόσα πέλματα βαριά.

Ακούω νάρχεται καινούργιο βήμα.


ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ (1953)

Μιχάλης Κατσαρός: 3 Ιουνίου 1951

Θα περιμένω το αποτέλεσμα.
Κάπου εδώ μπορεί να υπάρχω.
Η συντριβή, ο θάνατος, η απουσία
ή το φριχτό ξαναζωντάνεμα;

Ό,τι κι αν είναι,
γέφυρα, έπαλξη -
εγώ τώρα υπάρχω.
Αυτή τη στιγμή υπάρχω.
Υπάρχω παντού.
Η μορφή μου πάνω στο πρόσωπό σου.
Η μορφή μου ξανασυνθεμένη στο πρόσωπό σου.
Ο χρόνος μου,
οι μέρες μου,
ήσαν γυμναί και ενεδύθησαν,
τυφλαί και ανέβλεψαν.
Απουσιάζουν τώρα τα σκοτεινά ποτάμια του στήθους μου.
Αυτές οι επιστροφές της φωνής μου χάθηκαν.
Εγώ, χωρίς το αδιαπέραστο τείχος μου,
χωρίς το παγωμένο μου γέλιο.

Η κίνηση κυρίαρχη.
Τα δεσμά μου,
εγώ,
εσύ,
η γέφυρα,
κάποτε θα μιλήσουν για μας.
Σε ονομάζω Παντοκράτορα.
Σε ονομάζω Διοικητή επαρχιακής πόλεως.
Αγάπη. Τίποτ' άλλο.

Μιχάλης Κατσαρός: [Μπήκα με άδεια τα χέρια στη σκήτη μου]

IV

Μπήκα με άδεια τα χέρια στη σκήτη μου.
Τους καρπούς τώρα τους γεύεσαι γη - εγώ δεν υπάρχω.
Δεν ακούς πια τη φωνή μου - δεν ακούς
έχεις δικιά σου φωνή - δικά σου τα τείχη.
Φυτεύεις τα δέντρα - το στάρι ανθεί σε πελάγη.
Πάνω στο δικό μου το σώμα χτίζεις τις πόλεις.
Οι πόλεις έχουν δικό τους πια σώμα.
Καμιά σιωπή - λάμψη καμιά.
Περπατάς στους μεγάλους σου δρόμους
ζεύεις τους ποταμούς - τα βουνά
τρέχεις στα δάση
ανασταίνεις τους ήχους τους αυλούς τα νερά σε τραγούδια.

Τη νύχτα βγαίνω - κοιτάζω μακριά στο γιαλό
κοιτάζω βαθιά μες στα δάση
ανάβω μια μικρή φλόγα στη γη - ακούω τους ήχους
αυτούς που δεν θ' ακούσει πια κανείς - ακούω και τρέμω.
Ματώνω τα χέρια στους λόγγους - ματώνω τα γόνατα
-Το ρήγμα ψάχνω να βρω σ' αυτό το μπετόν-
το ρήγμα. -Στο σκουλήκι της γης την φλόγα υψώνω.

Τρέχω μέσα στη νύχτα
τρέχω με τ' άλογό μου
βάζω πασσάλους πάνω στα όρη - σημαδεύω
         τους δρόμους
ακούω ούρλιασμα λύκων -ακούω φωνές-
         ακούω βουή καταρράχτες
βιάζομαι
βιάζομαι
Πριν αλέκτωρ λαλήση
η νύχτα είναι μικρή - μεγαλώνει
ο άνεμος ετοιμάζει την έφοδο - οι φωνές
«κοίτα» - «τώρα» - «το άλλο βράδυ» -

         πρέπει και πάλι να σας μιλήσω.

Μην με κοιτάτε παράξενα.
Κανένας δεν με γνωρίζει;


ΟΡΟΠΕΔΙΟ (1950)

Μιχάλης Κατσαρός

Σχιζοφωνητικά - Λεωνίδας Χρηστάκης (12 ποιήματα)