Σπύρος Τζουβέλης: Τα χρώματα του καλοκαιριού

Κίτρινη άμμος
κίτρινος στηθόδεσμος
κίτρινο κάλυμμα της ήβης
δέρμα χρυσό απλωμένο
στη ρέμβη του φωτός
σώμα λιγνό
δέσμη από αχτίδες.

Κόκκινο φόρεμα
κόκκινη πλάτη ξέφλουδη
κόκκινα χείλια στο φιλί
φρύδια ξανθά και βλέφαρα
τόσο κοντά στον έρωτα.

Γαλάζιο κύμα τ' ουρανού
γαλάζια μάτια δροσερά
έτοιμα πάντα για το κλάμα
και για τ' όνειρο.

Σπύρος Τζουβέλης: Το ποίημα που πήρε ο άνεμος

Εκείνο το μικρό λευκό χαρτί
με το χαρούμενο τραγούδι μου για σένα
το πήρε ο άνεμος της ακροθαλασσιάς.
Τι κρίμα, δεν το πρόλαβα
προτού στα κύματα χαθεί.
Τι κρίμα, δε θυμάμαι πια τους στίχους.

Μ' αρέσει να υποκρίνομαι πως τίποτε δεν ξέρω.
Μ' αρέσει στίχους να σου γράφω που πετούν
στον άνεμο της ακροθαλασσιάς.

Σπύρος Τζουβέλης: Στο Όρος των Ελαιών

Κύριε, διπλώθηκε η καρδιά μου και πονεί
και το πικρό ποτήρι δεν το θέλει...
Κύριε, ο αγώνας την καρδιά μου τυραννεί.

Το ξέρεις πως αντρώθηκα κοντά σου
κι άλλο δεν αποθύμησα παρά να 'ρθεί ο καιρός
να κάμω το μεγάλο θέλημά Σου.

Έρχονται οι όχλοι... Τους ακώ. Θα φτάσουν Θέ μου
και ξαφνικά δεν είμαι δυνατός,
δεν είχα την απόφαση ποτέ μου.

Κι ως με δαυλούς ο Γιούδας με σιμώνει
δε βλέπω πια, δε βλέπω πια, δεν ξέρω πια
κι είναι η καρδιά μου δίβουλη και μόνη.

Σπύρος Τζουβέλης: Αγκώνες και γόνατα

Αντιστύλια του έρωτα
ωθούν το σώμα και κρατούν
όλο το βάρος των σπασμών.

Γεφύρια της υπομονής
ανάμεσα στις φτέρνες και τα σύννεφα.

Σπύρος Τζουβέλης: Τα μαλλιά

Δάσος που το 'σπειραν οι άνεμοι
και το χτενίζει ο Χρόνος
οι φωτεινές του μέρες έμειναν
μες στα εκατό μου δάχτυλα.

Σπύρος Τζουβέλης: Κοσμογονία

Η γέννηση των όντων
μια λεπτομέρεια πράσινη
εγκυμονούσε ζαρκάδια
ηφαίστεια
κι ένα πιθάρι γεμάτο γλώσσες.

Έσπασε ο πίθος και χυθήκαν
με τους ανέμους οι ψυχές.

Σφυρίζουν από τότε στα σώματα.

Σπύρος Τζουβέλης: Τα δέντρα

Τα δέντρα μεγαλώνουνε χωρίς νοημοσύνη.

Παίρνουν τροφές από τον άνεμο
το χρώμα από τον ήλιο
τη μουσική από τα πουλιά
τη σιωπή από τη νύχτα.

Τα δέντρα κρυώνουν το χειμώνα μα υπομένουν το κρύο
το καλοκαίρι διψούν μα υπομένουν τη δίψα.
Τα πράσινά τους χέρια όταν απλώνουν
δε μας γυρεύουν τίποτε.

Μακαρίζουμε τα δέντρα που ανεβαίνουν
τα δέντρα που ανεβαίνουν προς τον ήλιο
χωρίς νοημοσύνη
δίχως φόβο
ριζωμένα στων προγόνων μας τη σιωπή.

Σπύρος Τζουβέλης: Επιτύμβιο

ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΤΡΥΓΑΕ ΣΤΙΣ ΠΟΔΙΕΣ ΤΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ
ΗΞΕΡΕ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΚΑΘΕ ΧΑΡΑΣ
ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΖΕ ΤΟΥΣ ΣΠΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.
ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ΕΙΧΕ ΤΙΣ ΕΓΝΟΙΕΣ ΟΛΩΝΩΝ
ΚΙ ΟΠΟΙΟΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΕΣΦΙΓΓΕ
ΜΙΑ ΣΙΓΟΥΡΗ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ.

Τέτοιο περίπου θάταν το επιτύμβιό του
αν ήτανε γραφτό να γεννηθεί
με το γενναίο, αληθινό του, πρόσωπο.