Umberto Saba: Ουρανός

Η ευγενική, η υπέροχη Λίνα

ανοίγει διάπλατα το παράθυρο ώστε να βλέπω

τον απέραντο ουρανό.

Ήσυχος εδώ σε ανάπαυση, όταν σκέφτομαι

πως μάταια έδωσα, πως το τέλος πλησιάζει,

ακόμη πιο πολύ μ’ αρέσει αυτός ο ουρανός,

αυτά τα χελιδόνια, αυτά τα σύννεφα.

Άλλο δεν ζητώ.

Να καπνίζω

την πίπα μου σιωπηλά σαν ένας γέρος

θαλασσόλυκος.

Μετάφραση: Σωτήρης Παστάκας.

Πηγή

Umberto Saba: Τελευταίο

Κοιτάζω γυναίκα το σκύλο σου που τον αγαπάς
και σ’ αγαπάει. Κι εγώ, αν σκεφτώ τη ζωή μου...
Διάφορα επινόησα, καλά ή άσχημα
δεν ξέρω - ένας Θεός το ξέρει, ίσως κανένας.
Ποτέ δεν ανήκα σε κάτι ή σε κάποιον.
Υπήρξα πάντα («δικό σου σφάλμα» μου απαντάς),
υπήρξα πάντα ένας φτωχός αδέσποτος σκύλος.


Μετάφραση: Σωτήρης Παστάκας.


Πηγή