Ezra Pound: from Canto CXV

The scientists are in terror
            and the European mind stops
Wyndham Lewis chose blindness
            rather than have his mind stop.
Night under wind mid garofani,
            the petals are almost still
Mozart, Linnaeus, Sulmona,
When one’s friends hate each other
            how can there be peace in the world?
Their asperities diverted me in my green time.
A blown husk that is finished
            but the light sings eternal
a pale flare over marshes
                where the salt hay whispers to tide’s change
Time, space,
          neither life nor death is the answer.
And of man seeking good,
            doing evil.
In meiner Heimat
                   where the dead walked
                              and the living were made of cardboard.

Ezra Pound: Canto XXXVI

A Lady asks me
               I speak in season
She seeks reason for an affect, wild often
That is so proud he hath Love for a name
Who denys it can hear the truth now
Wherefore I speak to the present knowers
Having no hope that low-hearted
              Can bring sight to such reason
Be there not natural demonstration
               I have no will to try proof-bringing
Or say where it hath birth
What is its virtu and power
Its being and every moving
Or delight whereby ‘tis called “to love”
Or if man can show it to sight.

Where memory liveth,
               it takes its state
Formed like a diafan from light on shade
Which shadow cometh of Mars and remaineth
Created, having a name sensate,
Custom of the soul,
               will from the heart;
Cometh from a seen form which being understood
Taketh locus and remaining in the intellect possible
Wherein hath he neither weight nor still-standing,
Descendeth not by quality but shineth out
Himself his own effect unendingly
Not in delight but in the being aware
Nor can he leave his true likeness otherwhere.

He is not vertu but cometh of that perfection
Which is so postulate not by the reason
But ‘tis felt, I say.
Beyond salvation, holdeth his judging force
Deeming intention to be reason’s peer and mate,
Poor in discernment, being thus weakness’ friend
Often his power cometh on death in the end,
Be it withstayed
                and so swinging counterweight.
Not that it were natural opposite, but only
Wry’d a bit from the perfect,
Let no man say love cometh from chance
Or hath not established lordship
Holding his power even though
               Memory hath him no more.

Cometh he to be
               when the will
From overplus
Twisteth out of natural measure,
Never adorned with rest Moveth he changing colour
Either to laugh or weep
Contorting the face with fear
               resteth but a little
Yet shall ye see of him That he is most often
With folk who deserve him
And his strange quality sets sighs to move
Willing man look into that forméd trace in his mind
And with such uneasiness as rouseth the flame.
Unskilled can not form his image,
He himself moveth not, drawing all to his stillness,
Neither turneth about to seek his delight
Nor yet to see out proving
Be it so great or so small.

He draweth likeness and hue from like nature
So making pleasure more certain in seeming
Nor can stand hid in such nearness,
Beautys be darts tho’ not savage
Skilled from such fear a man follows
Deserving spirit, that pierceth.
Nor is he known from his face
But taken in the white light that is allness
Toucheth his aim
Who heareth, seeth not form
But is led by its emanation
Being divided, set out from colour,
Disjunct in mid darkness
Grazeth the light, one moving by other,
Being divided, divided from all falsity
Worthy of trust
From him alone mercy proceedeth.

Go, song, surely thou mayest
Whither it please thee
For so art thou ornate that thy reasons
Shall be praised from thy understanders,
With others hast thou no will to make company.

“Called thrones, balascio or topaze”
Eriugina was not understood in his time
“which explains, perhaps, the delay in condemning him”
And they went looking for Manicheans
And found, so far as I can make out, no Manicheans
So they dug for, and damned Scotus Eriugina
“Authority comes from right reason,
                never the other way on”
Hence the delay in condemning him
Aquinas head down in a vacuum,
               Aristotle which way in a vacuum?
Sacrum, sacrum, inluminatio coitu.
Lo Sordels si fo di Mantovana
                of a castle named Goito.
“Five castles!
“Five castles!”
                (king giv’ him five castles)
“And what the hell do I know about dye-works?!”
His Holiness has written a letter:
                “CHARLES the Mangy of Anjou….
..way you treat your men is a scandal….”
Dilectis miles familiaris…castra Montis Odorisii
Montis Sancti Silvestri pallete et pile…
In partibus Thetis….vineland
                                                land tilled
                                                the land incult
                                                pratis nemoribus pascuis
                                                with legal jurisdiction
his heirs of both sexes,
…sold the damn lot six weeks later,
Sordellus de Godio.
                Quan ben m’albir e mon ric pensamen.

Ezra Pound: A girl

The tree has entered my hands,
The sap has ascended my arms,
The tree has grown in my breast-
Downward,
The branches grow out of me, like arms.

Tree you are,
Moss you are,
You are violets with wind above them.
A child - so high - you are,
And all this is folly to the world.

Ezra Pound: [Stupidity and ignorance all the way through]

Allen Ginsberg & Ezra Pound (with Fernanda Pivano – taken by Ettore Sottsass)

Allen: “So explained to him – “You remember I was telling you about hearing Blake‘s voice-?
He hesitated and then pursed his mouth, nodded up and down slightly, looking away.
– “But I didn’t tell it coherently.” – so described to him the occasion – “a series of moments of altered modes of consciousness over a period of weeks, etc.” – ending “no way of presenting that except through things external perceived in that state” and so continued explaining how his attention to specific perceptions & W(illiam)C(arlos)W(illiams)’ s “No ideas but in things” had been great help to me in finding language and balancing my mind – and to many young poets – and asked “am I making sense to you?”
“Yes,” he replied finally, and then mumbled “but my own work does not make sense’ [or, “but I haven’t made sense”]
I had asked him before if he would like to come to give a reading in the U.S. at Buffalo or S(an) F(rancisco), say, he replied, “Too late – “
“Too late for what? – for us or for your voice?” I laughed and continued, explaining mine and our ((Robert) Creeley, etc) debt to his language perceptions – speaking specifically of the sequence of phanopoeic images – “soapsmooth stone posts” – even his irritations and angers characteristic, humors, dramatic, as manifest in procession as time mosaic.
“(Basil) Bunting told me.” said Pound, “that there was too little presentation and too much reference” – referring to things not presenting them.
I replied that in the last year Bunting had told me to look at Pound because I had too many words, and showed Pound as model for economy in presentation of sensory phenomena, via words…So Pound’s work, I concluded to him, had been in “Praxis of perception, ground I could walk on.”
“A mess”, he said.
“What, you or the Cantos or me?”
“My writing – stupidity and ignorance all the way through,” he said. “Stupidity and ignorance.”
…

Ezra Pound & William Carlos Williams

“For the ear – Williams told me,” I continued, “in 1961 – we were talking about prosody, I’d asked him to explain your prosody to me – in general, something toward approximation of quantitative – anyway Williams said, ‘Pound has a mystical ear’ – did he ever tell you that?”
“No”, said Pound, “he never said that to me” – smiling almost shyly and pleased – eyes averted – but smiling, almost curious and childlike.
“Well I’m reporting it to you now seven years later – the judgment of the tender-eyed Doctor that you had a ‘mystical ear’ – not gaseous mystical he meant – but a natural ear for changes of rhythm and tone.
I continued explaining the concrete value of his perceptions manifested in phrasing, as reference points for my own sensory perceptions – I added that as humor – HUMOR – the ancient humours – his irritations against Buddhists, Taoists and Jews – fitted into place, despite his intentions, as part of the drama, the theater, the presentation, record of flux of mind-consciousness…
“The intention was bad – that’s the trouble – anything I’ve done has been an accident – any good has been spoiled by my intentions – the preoccupation with irrelevant and stupid things -” Pound said this quietly, rusty voiced like an old child, looked directly in my eye while pronouncing “intention”.
“Ah well, what I’m trying to tell you – what I came here for all this time – was to give you my blessing then, because despite your disillusion – unless you want to be messiah – then you’d have to be a Buddhist to be a perfect Messiah” (he smiled) – “But I’m a Buddhist Jew – perceptions have been strengthened by the series of practical exact language models which are scattered thruout the Cantos like stepping stones – ground for me to occupy, walk on – so that despite your intentions, the practical effect has been to clarify my perceptions – and, anyway, now do you accept my blessing?”
He hesitated, opening his mouth like an old turtle.
“I do,” he said – “but my worst mistake was the stupid suburban prejudice of anti-Semitism, all along, that spoiled everything – “..
“Well no, because anyone with any sense can see it as a humour, in that sense part of the drama – you manifest the process of thoughts – make a model of the consciousness and anti-Semitism is your fuck-up, like not liking Buddhists, but it’s part of the model as it proceeds – and the great accomplishment was to make a working model of your mind – I mean nobody cares if it’s Ezra Pound’s mind – it is a mind, like all our minds, and that’s never been done before – so you made a working model all along, with all the dramatic imperfections, fuck-ups – anyone with sense can always see the crazy part and see the perfect clear lucid perception-language-ground-“


allenginsberg.org

Νίκος Καρούζος: La Forza del Destino

Μαθηματική απόδειξη του Ezra Pound

In tempore senectutis ένας άνθρωπος
φουντωμένος απ’ τις λαλιές ερημωμένος
αντιλαλεί στα βρεφικά χαράματα – που ο ήλιος
άβγαλτος ωθεί τη διαύγεια
καταπάνω με ουράνια δύναμη –
πιασμένος απ’ την ερινύα ο γενειοφόρος πετεινός
αντιλαλεί: Mortalitas, τον πιο καθάριο ήχο.
Ένας άνθρωπος αληθειανός κι αντρειωμένος.
Όταν πηγαίνω στο ποτάμι τον βλέπω πάντα εκεί
κανείς ακόμη δεν τον έβγαλε απ’ το νερό –
με τα ρούχα του
τα παπούτσια του
το καπέλο του
τον βλέπω πάντα εκεί
πνιγμένο.

Δίπτυχο: Κώστας Καρυωτάκης και Ezra Pound

Κ. Καρυωτάκης δια χειρός Αλέκου Φασιανού

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ:

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

Θὰ καλλιεργήσω τὸ ὡραιότερο ἄνθος. Στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων θὰ φυτέψω τὴν Ἀχαριστία. Εὐνοϊκοὶ εἶναι οἱ καιροί, κατάλληλος ὁ τόπος. Ὁ ἄνεμος τσακίζει τὰ δέντρα. Στὴ νοσηρὴ ἀτμόσφαιρα ὀρθώνονται φίδια. Οἱ ἐγκέφαλοι, ἐργαστήρια κιβδηλοποιῶν. Τερατώδη νήπια τὰ ἔργα, ὑπάρχουν στὶς γυάλες. Καὶ μέσα σὲ δάσος ἀπὸ μάσκες, ζήτησε νὰ ζήσεις. Ἐγὼ θὰ καλλιεργήσω τὴν Ἀχαριστία.

Ὅταν ἔρθει ἡ τελευταία ἄνοιξις, ὁ κῆπος μου θά ῾ναι γεμάτος ἀπὸ θεσπέσια δείγματα τοῦ εἴδους. Τὰ σεληνοφώτιστα βράδια, μονάχος θὰ περπατῶ στοὺς καμπυλωτοὺς δρόμους, μετρώντας αὐτὰ τὰ λουλούδια. Πλησιάζοντας μὲ κλειστὰ μάτια τὴ βελούδινη, σκοτεινὴ στεφάνη τους, θὰ νιώθω στὸ ἀπρόσωπο τοὺς αἰχμηρούς των στημόνες καὶ θ᾿ ἀναπνέω τ᾿ ἄρωμά τους.

Οἱ ὧρες θὰ περνοῦν, θὰ γυρίζουν τ᾿ ἄστρα, καὶ οἱ αὖρες θὰ πνέουν, ἀλλὰ ἐγώ, γέρνοντας ὁλοένα περσότερο, θὰ θυμᾶμαι.

Θὰ θυμᾶμαι τὶς σφιγμένες γροθιές, τὰ παραπλανητικὰ χαμόγελα καὶ τὴν προδοτικὴ ἀδιαφορία.

Θὰ μένω ἀκίνητος ἡμέρες καὶ χρόνια, χωρὶς νὰ σκέπτομαι, χωρὶς νὰ βλέπω, χωρὶς νὰ ἐκφράζω τίποτε ἄλλο. Θὰ εἶμαι ὁλόκληρος μία πικρὴ ἀνάμνησις, ἕνα ἄγαλμα ποὺ γύρω του θὰ μεγαλώνουν τροπικὰ φυτά, θὰ πυκνώνουν, θὰ μπερδεύονται μεταξύ τους, θὰ κερδίζουν τὴ γῆ καὶ τὸν ἀέρα. Σιγὰ σιγὰ οἱ κλῶνοι τους θὰ περισφίγγουν τὸ λαιμό μου, θὰ πλέκονται στὰ μαλλιά μου, θὰ μὲ τυλίγουν μὲ ἀνθρώπινη περίσκεψη.

Κάτου ἀπὸ τὴ σταθερή τους ὤθηση, θὰ βυθίζομαι στὸ χῶμα.

Καὶ ὁ κῆπος μου θὰ εἶναι ὁ κῆπος τῆς Ἀχαριστίας.



***

EZRA POUND:

CANTO XLV

Απόδοση στα ελληνικά: Βασίλης Πανδής

Με την τοκογλυφία κανένας δεν έχει σπίτι καμωμένο από πέτρα γερή
ή πέτρα λαξεμένη και στη θέση της βαλμένη,
έτσι που όλο να χαμογελά
Με την τοκογλυφία
κανένας δεν έχει ζωγραφισμένους παραδείσους
στους τοίχους των εκκλησιών του,
μ' άρπες και λαγούτα,
ή εκεί που η Παρθένος το μήνυμα παραλαμβάνει
και το φωτοστέφανο προβάλλει
Με την τοκογλυφία
κανένας δε βλέπει τον Γκοτζάνγκα, τους κληρονόμους και τις παλλακίδες του,
καμιά εικόνα δε φτιάχνεται για ν' αντέξει στο χρόνο ούτε και για να ζήσει -
γίνεται για να πουληθεί γρήγορα
Με την τοκογλυφία -αυτή την αμαρτία ενάντια στη φύση-
είν' το ψωμί σου πλιότερο από ποτέ καμωμένο από ψίχουλα πολυκαιρνά,
είν' το ψωμί σου ξερό σαν το χαρτί,
χωρίς βουνίσιο στάρι, με δίχως αλεύρι δυνατό
Με την τοκογλυφία η γραμμή όλο και χοντραίνει
Με την τοκογλυφία δεν υπάρχει σαφής διαχωρισμός
και κανένας δεν μπορεί να βρει τόπο για να μείνει·
ο λιθοξόος είναι μακριά από το λιθάρι του,
ο υφαντής είναι μακριά από τον αργαλειό του
ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ
το μαλλί δεν έρχεται στην αγορά -
τα πρόβατα δε φέρνουν κανένα κέρδος με την τοκογλυφία
Η τοκογλυφία είναι πανούκλα·
στομώνει το βελόνι στης κόρης την παλάμη
κι αχρηστεύει του αδραχτιού την τέχνη
Ο Πιέτρο Λομπάρντο δεν ήρθε με την τοκογλυφία
Ο Ντούτσιο δεν ήρθε με την τοκογλυφία
ούτε ο Πιερ ντελα Φραντσέσκα· ο Χουάν Μπελλίνι δεν ήρθε με την τοκογλυφία
ούτε μ' αυτήνε ζωγραφίστηκε η «Συκοφαντία»·
δεν ήρθε με την τοκογλυφία ο Αντζέλικο· δεν ήρθε ο Αμπρότζιο Πραίντις
ή μια εκκλησία από πέτρα λαξεμένη και με χαραγμένο το
"Adamo me fecit"
Όχι με την τοκογλυφία ο Άγιος Τρόφιμος
Όχι με την τοκογλυφία ο Άγιος Ιλαρίων
Η τοκογλυφία σκουριάζει το σκαρπέλο,
σκουριάζει την τέχνη και τον τεχνίτη της,
κατατρώει το νήμα του αργαλειού
Κανείς δε μαθαίνει να υφαίνει μαλαματένια μοτίβα
Το γαλανό απόχτησε πια έλκος από την τοκογλυφία· η πορφύρα παραμένει ακατέργαστη·
το σμαράγδι δε βρίσκει κανένα Μέμλιγκ
Η τοκογλυφία σκοτώνει το παιδί μες στης μάνας την κοιλιά,
σταματά το ερωτοπάλεμα του νιου,
έχει φέρει την παράλυση απάνω στο κρεβάτι και κείται
ανάμεσα στη νεάνιδα νύφη και τον άντρα της
CONTRA NATURAM
Έχουνε φέρει πόρνες για την Ελευσίνα,
πτώματα έχουνε στρωθεί στο γεύμα,
ως η τοκογλυφία προστάζει

Απόδοση στα ελληνικά:

Βασίλης Πανδής

David Lehman: With Tenure (Με τη μονιμότητα)

If Ezra Pound were alive today
            (and he is)
he’d be teaching
at a small college in the Pacific Northwest
and attending the annual convention
of writing instructors in St. Louis
and railing against tenure,
saying tenure
is a ladder whose rungs slip out
from under the scholar as he climbs
upwards to empty heaven
by the angels abandoned
for tenure killeth the spirit
(with tenure no man becomes master)
Texts are unwritten with tenure,
under the microscope, sous rature
it turneth the scholar into a drone
decayeth the pipe in his jacket’s breast pocket.
Hamlet was not written with tenure,
nor were written Schubert’s lieder
nor Manet’s Olympia painted with tenure.
No man of genius rises by tenure
Nor woman (I see you smile).
Picasso came not by tenure
nor Charlie Parker;
Came not by tenure Wallace Stevens
Not by tenure Marcel Proust
Nor Turner by tenure
With tenure hath only the mediocre
a sinecure unto death. Unto death, I say!
WITH TENURE
Nature is constipated the sap doesn’t flow
With tenure the classroom is empty
            et in academia ego
the ketchup is stuck inside the bottle
the letter goes unanswered the bell doesn’t ring.


***


Αν ο Έζρα Πάουντ ζούσε σήμερα
            (που ζει δηλαδή...),
θα δίδασκε
σ' ένα μικρό πανεπιστήμιο στην Ανατολική Ακτή
και θα πήγαινε κάθε χρόνο στο
λογοτεχνικό συνέδριο του Σεντ Λούις,
και λάβρος θα 'τανε κατά της μονιμότητας,
λέγοντας ότι η μονιμότητα
είναι μια σκάλα με τα σκαλοπάτια της κρυμμένα,
στα οποία ο φιλόλογος, καθώς σκαρφαλώνει
κατά τον άδειο ουρανό,
απ' τους αγγέλους εγκαταλελειμμένος,
για τη μονιμότητα, το πνεύμα σκοτώνει
(με τη μονιμότητα κανείς δε γίνεται κύρης)
Όλα τα γραφτά ξεγράφονται με τη μονιμότητα,
κάτω απ' το μικροσκόπιο -sous rature-
έκανε το φιλόλογο ρομπότ,
εσάπισε την πίπα στην τσέπη του πέτου του σακακιού του
Ο Άμλετ δεν γράφτηκε με τη μονιμότητα,
δεν γραφτήκαν τα λίντερ του Σουμπερτ
ούτε η Ολυμπία του Μανέ ζωγραφίστηκε με τη μονιμότητα
Κανείς εχέφρων άντρας δε μεγάλωσε
ούτε και καμιά γυναίκα (σε βλέπω που χαμογελάς)
Ο Πικάσο δεν εξεπετάχτηκε από τη μονιμότητα
ούτε κι ο Τσάρλι Πάρκερ·
δεν ήρθε με τη μονιμότητα ο Ουάλας Στήβενς
ούτε με τη μονιμότητα ο Μαρσέλ Προυστ
ούτε κι Τέρνερ με τη μονιμότητα
Με τη μονιμότητα μονάχα ο μέτριος έχει
εξασφαλισμένη αργομισθία ως το θάνατο... ως το θάνατο, λέω!
ΜΕ ΤΗ ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑ
η φύση γίνεται δυσκοίλια, οι χυμοί δε ρέουν·
με τη μονιμότητα η τάξη είναι άδεια
            et in academia ego·
το κέτσαπ κολλάει μες στο δοχείο,
το γράμμα πάει καλλιά του αναπάντητο κι η καμπάνα ποτέ δε χτυπά

Απόδοση στα ελληνικά:

Βασίλης Πανδής

Ezra Pound: The Rest (Οι υπόλοιποι)

O helpless few in my country, remnant enslaved!
Artists broken against her,
A-stray, lost in the villages,
Mistrusted, spoken-against,

Lovers of beauty, starved,
Thwarted with systems,
Helpless against the control;

You who can not wear yourselves out
By persisting to successes,
You who can only speak,
Who can not steel yourselves into reiteration;

You of the finer sense,
Broken against false knowledge,
You who can know at first hand,
Hated, shut in, mistrusted:

Take thought:
I have weathered the storm,
I have beaten out my exile


***


Ω αβοήθητοι λίγοι της Πατρίδας μου, απομεινάρια σκλαβωμένα!
Καλλιτέχνες τσακισμένοι απάνω της,
ανέστιοι, χαμένοι στα χωριά,
εσείς που δε σας εμπιστεύονται και όλο σας κακολογούνε,

εραστές της ομορφιάς, πεινασμένοι,
ξαστοχισμένοι απ' τα συστήματα,
αβοήθητοι στον έλεγχο,

εσείς που δεν μπορείτε να αντέξετε τους ίδιους σας τους εαυτούς,
επιμένοντας στις επιτυχίες,
εσείς που μοναχά μπορείτε να μιλάτε,
που δεν μπορείτε ν' ατσαλώσετε τους ίδιους σας τους εαυτούς με την επανάληψη,

εσείς με την πιο διαλεχτή αίσθηση,
τσακισμένοι από την ψεύτικη γνώση,
εσείς που τα ξέρετε όλα από πρώτο,
μισημένοι, απομονωμένοι, δύσπιστοι,

σκεφτείτε:
έχω αντέξει την καταιγίδα,
έχω νικήσει την εξορία μου

Απόδοση στα ελληνικά:

Βασίλης Πανδής

«Παράδεισο ήθελα να γράψω...»

Ezra Pound: A Ballad Of The Mulberry Road (Μια Μπαλάντα του δρόμου με τα σκάμνα)

The sun rises in south east corner of things
To look on the tall house of the Shin
For they have a daughter named Rafu,
(pretty girl)
She made the name for herself: 'Gauze Veil,'
For she feeds mulberries to silkworms.
She gets them by the south wall of the town.
With green strings she makes the warp of her basket,
She makes the shoulder-straps of her basket
from the boughs of Katsura,
And she piles her hair up on the left side of her headpiece.

Her earrings are made of pearl,
Her underskirt is of green pattern-silk,
Her overskirt is the same silk dyed in purple,
And when men going by look on Rafu
They set down their burdens,
They stand and twirl their moustaches.


***


Ο ήλιος ανεβαίνει απ' του κόσμου τη νοτιοανατολική γωνιά
για να κοιτάξει μες στο αψηλό σπίτι των Σιν,
γιατί έχουνε μια κόρη που τη λεν' Ραφού
(κοπέλα όμορφη)
Μόνη της έβγαλε τ' όνομά της - «Μεταξένιο Πέπλο»
γιατί ταΐζει μούρα τους μεταξοσκώληκες -
tους παίρνει απ' το νότιο τείχος της πόλης
Με πράσινα νήματα φτιάχνει το σκέβρωμα του καλαθιού της,
φτιάχνει τα λουριά του καλαθιού της
απ' του Κατσούρα τα κλωνάρια
και μαζεύει τα μαλλιά της πάνω, στ' αριστερά του κεφαλοπανιού της

Τα σκουλαρίκια της είναι φτιαγμένα από μαργαριτάρια,
το μεσοφόρι της είναι από ένα πράσινο μετάξι,
το πανωφουστί της είναι απ' το ίδιο μετάξι βαμμένο μωβ
Κι όταν οι άντρες πάνε για να ιδούνε τη Ραφού,
αφήνουν κάτω τα φορτία τους,
στέκουνται και στρίβουν τα μουστάκια τους ολοένα

Απόδοση στα ελληνικά:

Βασίλης Πανδής

Ezra Pound: Salutation (Χαιρετισμός)

O generation of the thoroughly smug
      and thoroughly uncomfortable,
I have seen fishermen picnicking in the sun,
I have seen them with untidy families,
I have seen their smiles full of teeth
      and heard ungainly laughter.
And I am happier than you are,
And they were happier than I am;
And the fish swim in the lake
      and do not even own clothing.


***


Ω, γενιά της παντελούς αυταρέσκειας
      και της παντελούς αμηχανίας!
Έχω ιδεί ψαράδες να τρώνε κάτω απ' τον ήλιο,
τους έχω ιδεί με τις απεριποίητες οικογένειες,
έχω ιδεί τα φοβερά χαμόγελά τους
      κι έχω ακούσει το άχαρο γέλιο
Και είμαι πιο χαρούμενος απ' ότι εσείς
κι αυτοί ήταν πιο χαρούμενοι απ' ότι εγώ·
Και τα ψάρια κολυμπάν' στη λίμνη
      κι ούτε καν έχουνε ρούχα

Απόδοση στα ελληνικά:

Βασίλης Πανδής

1965: Ο Έζρα Πάουντ στην Αθήνα

Από την "Καθημερινή", 9/11/14