Jack Kerouac: 204th Chorus

What's been buried in the grave?
Dust.
Perfect dust?
Perfect dust in time.
Time.
Time is dust.
Time's not dust
Time's already happened
immemorially
The pearl of the gods
the agonizer of Wests
The ball in the bubble
void
Time -
Dont worry bout time.

What's been buried inside me
for sure?
The substance of my own father's
empty light
Derived from time working
on dirt
And clay bones.
Buddha's River.

Jack Kerouac: 231st Chorus

Dead and don’t know it,
Living and do.

The living have a dead idea.

A person is a living ice;
after dear, a dead idea.

The idea of living is the same
as the idea of death.

The dead have a living idea –
Dead, it aint my fault
I was only an idea –

Respected penitence in a shack
dedicated to the study of Origin -

The good Buddha-material
is not a sin-cloth -
Cloth of Light -
Beings alive indicatte death
by their jaunty work
Just as the dead indicate the living
by their silence
When rock becomes air
I will be there.

Jack Kerouac read by Allen Ginsberg

Jack Kerouac: [A brunette of eternity]

[...]
For now I want Mardou - she just told me that six months ago a disease took root deeply in her soul, and forever now - doesn't this make her more beautiful? - But I want Mardou - because I see her standing, with her black velvet shacks, handsapockets, thin, slouched, cig hanging from lips, the smoke itself curling up, her little black back hairs of short haircut combed down fine and sleek, her lipstick, pale brown skin, dark eyes, the way shadows play on her high cheekbones, the nose, the little soft shape of chin to neck, the little Adam's apple, so hip, so cool, so beautiful, so modern, so new, so unattainable to sad bagpands me in my shack in the middle of the woods - I want her because of the way she imitated Jack Steen that time on the street and it amazed me so much but Adam Moorad was solemn watching the imitation as if perhaps engrossed in the thing itself, or just skeptical, but she disengaged herself from the two men she was walking with and went ahead of them showing the walk (among crowds) the soft swing of arms, the long cool strides, the stop on the corner to hang and softly face up to birds with like as I say Viennese philosopher - but to see her do it, and to a T, (as I'd seen his walk indeed across the park), the fact of her - I love her but this song is... broken - but in French now... in French I can sing her on and on...
Our little pleasures at home at night, she eats an orange, she makes a lot of noise sucking it -
When I laugh she looks at me with little round black eyes that hide themselves in her lids because she laughs hard (contoring all her face, showing the little teeth, making lights everywhere) (the first time I saw her, at Larry O'Harras's, in the corner, I remember, I'd put my face close to hers to talk about books, she'd turned her face to me close, it was an ocean of melting things and drowning, I could have swimmed in it, I was afraid of that richness and looked away)-
With her rose bandana she always puts on for the pleasures of the bed, like a gypsy, rose, and then later the purple one, and the little hairs falling black from the phosphorescent purple in her brow as brown as wood-
Her little eyes moving like cats-
We play Gerry Mulligan loud when he arrives in the night, she listens and chews her fingernails, her head moves slowly side like a nun in profound prayer-
When she smokes she raises the cigarette to her mouth and slits her eyes-
She reads till gray dawn, head in one arm, Don Quixote, Proust, anything-
We lie down, look at each other seriously saying nothing, head to head on the pillow-
Sometimes when she speaks and I have my head under hers on the pillow and I see her jaw the dimple the woman in her neck, I see her deeply, richly, the neck, the deep chin, I know she's one of the most enwomaned women I've seen, a brunette of eternity incomprehensibly beautiful and for always sad, profound, calm-
When I catch her in the house, small, squeeze her, she yells out, tickles me furiously, I laugh, she laughs, her eyes shine, she punches me, she wants to beat me with a switch, she says she likes me-
I'm hiding with her in the secret house of the night-
Dawn finds us mystical in our shrouds, heart to heart-
"My sister!" I'd thought suddenly the first time I saw her-
The light is out.
[...]


THE SUBTERRANEANS

Jack Kerouac: [Quick to plunge, bite, put the light out]

[...]
Quick to plunge, bite, put the light out, hide my face in shame, make love to her tremendously because of lack of love for a year almost and the need pushing me down-our little agreements in the dark, the really should-not-be-tolds-for it was she who later said "men are so crazy, they want the essence, the woman is the essence, there it is right in their hands but they rush off errecting big abstract constructions."-"You mean they should just stay home with the essence, that is lie under a tree all day with the woman but Mardou that's an old idea of mine, a lovely idea, I never heard it better expressed and never dreamed."-"Instead they rush off and have big wars and consider women as prizes instead of human beings, well man I may be in the middle of all this shit but I certainly don't want any part of it" (in her sweet cultured hip tones of new generation).-And so having had the essence of her love now I errect big word constructions and thereby betray it really-telling tales of every gossip sheet the washline of the world-and hers, ours, in all the two months of our love (I thought) only once-washed as she being a lonely subterranean spent mooningdays and would go to the laundry with them but suddenly it's dank late afternoon and too late and the sheets are gray, lovely to me-because soft.-But I cannot in this confession betray the intermosts, the thighs, what the thighs contain-and yet why write?-the thighs contain the essence-yet tho there I should stay and from there I came and'll eventually return, still I have to rush off and construct construct-for nothing-for Baudelaire poems-
[...]

THE SUBTERRANEANS

Van Morrison reads Jack Kerouac

Αllen Ginsberg: Footnote to Howl

Allen Ginsberg & Gregory Corso (1961)

Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy!
The world is holy! The soul is holy! The skin is holy! The nose is holy! The tongue and cock and hand and asshole holy!
Everything is holy! everybody’s holy! everywhere is holy! everyday is in eternity! Everyman’s an angel!
The bum’s as holy as the seraphim! the madman is holy as you my soul are holy!
The typewriter is holy the poem is holy the voice is holy the hearers are holy the ecstasy is holy!
Holy Peter holy Allen holy Solomon holy Lucien holy Kerouac holy Huncke holy Burroughs holy Cassady holy the unknown buggered and suffering beggars holy the hideous human angels!
Holy my mother in the insane asylum! Holy the cocks of the grandfathers of Kansas!
Holy the groaning saxophone! Holy the bop apocalypse! Holy the jazzbands marijuana hipsters peace peyote pipes & drums!
Holy the solitudes of skyscrapers and pavements! Holy the cafeterias filled with the millions! Holy the mysterious rivers of tears under the streets!
Holy the lone juggernaut! Holy the vast lamb of the middleclass! Holy the crazy shepherds of rebellion! Who digs Los Angeles IS Los Angeles!
Holy New York Holy San Francisco Holy Peoria & Seattle Holy Paris Holy Tangiers Holy Moscow Holy Istanbul!
Holy time in eternity holy eternity in time holy the clocks in space holy the fourth dimension holy the fifth International holy the Angel in Moloch!
Holy the sea holy the desert holy the railroad holy the locomotive holy the visions holy the hallucinations holy the miracles holy the eyeball holy the abyss!
Holy forgiveness! mercy! charity! faith! Holy! Ours! bodies! suffering! magnanimity!
Holy the supernatural extra brilliant intelligent kindness of the soul!


                                                                                                            Berkeley 1955

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης: Γιατί να διαβάζουμε τον Κέρουακ;

Ο Τζακ Κέρουακ κέρδισε την εφηβεία μας, με τα συγκινημένα ποιήματά του (ποιήματα που διαβάζαμε σκόρπια, είτε από χειροποίητες εκδόσεις είτε καταφεύγοντας στην Αμερικανική Βιβλιοθήκη, εκεί στην Μασσαλίας), έχοντας κατά νου κάποτε να αποκτήσουμε το On the Road και να ταξιδέψουμε στο αχανές των οριζόντων μαζί του.

Κι αυτό κάναμε, ο Γιάννης ο Τζώρτζης, ο ποιητής, που μάλιστα μετέφρασε κάμποσες σελίδες του Τζακ, και την Tristessa ολόκληρη, και μας κόλλησε, σ’ όλη την παλιοπαρέα τη φράση «αγνός και ανεξέλεγκτος», και σπεύδαμε όποτε τα καταφέρναμε, που σημαίνει όποτε η φλύαρη μέθη και η μεθυσμένη φλυαρία έστεργαν να μας το επιτρέψουν, όποτε καταφέρναμε, λοιπόν, σπεύδαμε κι αγοράζαμε κάθε βιβλίο του Τζακ που έφερνε ο αείμνηστος Θανάσης στη Φωλιά του Βιβλίου, και μετά πηγαίναμε φουριόζοι στον Μπερντέ, Ζωοδόχου Πηγής & Σόλωνος, κι ερχόταν και ο Μανώλης Νταλούκας εκεί, και ο Θοδωρής ο Κούτσης, και ο Βασίλης ο Τσαλής, και άλλα ανήσυχα πνεύματα, αλλά και σώματα, και πιάναμε τις μπίρες και τις σελίδες εναλλάξ, διάβασμα και ποτό, ξανά και ξανά, και σαν διαβάσαμε πια όλο το On the Road, αυτό το εκτυφλωτικό βελούδο, αυτές τις απανωτές φωτοβολίδες ευφροσύνης μες στον σκοτεινό ουρανό, αυτά τα ψιθυρισμένα ουρλιαχτά με σιγαστήρα, αυτά τα πηγαινέλα στην πελώρια Αμερική, αυτές τις σελίδες γεμάτες ένταση και ταχύτητα και τραχύτητα μα και τρυφερότητα και χάδια και αγκαλιές και φιλία, προπάντων και πάνω απ’ όλα

ΦΙΛΙΑ, με τα τρίμματα απ’ τις αλλεπάλληλες μηλόπιτες να είναι ό,τι πιο θελκτικό, και τα διπλόψωμα να μας κάνουν απλούς τη μια στιγμή για να ’ρθει το παραλήρημα κατόπιν και να μας ωθήσει σε σφαίρες παράνοιας άκακης, σε ακτές του νου που σάλευε έγχρωμος μες στου Κέρουακ το σαλεμένο σύμπαν, ναι, σαν τα διαβάσαμε όλ’ αυτά, και τα ξαναδιαβάσαμε, και τα διαβάσαμε ξανά, και πάλι τα διαβάσαμε, κι είπαμε ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΤΣΙ, κι είπαμε, ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΓΡΑΨΟΥΜΕ, κι είπαμε, ΜΑ ΠΡΙΝ ΑΠ’ ΟΛΑ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ, κι αρχίσανε ταξίδια, μέσα κι έξω, και περιπέτειες του δρόμου, κι ο Τσαλής να φεύγει για το Βερολίνο και να μετατοπίζεται, όχι και τόσο ανεπαισθήτως, από τον Κέρουακ στον Έρνεστ «Πάπα» Χέμινγουεϊ, και να τρέχει με αεροπλάνα σακαράκες εκείνη την εποχή και ο Τζώρτζης εκεί, και να γράφουν ποιήματα γελώντας μεθυσμένοι με μπίρες και σναπς και παρέα με τον Ντένις Χόπερ, για σκέψου!, και ένα βράδυ γνωρίσαν και τον Άλεν Γκίνσμπεργκ, και ο Γκίνσμπεργκ είχε ξυρίσει τα θρυλικά του γένια κείνες τις μέρες, και του λέει ο Τζώρτζης, Άλλαξες Άλεν, και του λέει ο Γκίνσμπεργκ, Κι εσύ άλλαξες Yannis, και του λέει ο Τζώρτζης, Πώς το λες;, Πού ξέρεις πώς ήμουνα;, και του απαντάει ο Γκίνσμπεργκ, Κι εσύ πού ξέρεις πώς ήμουνα;, και μετά είπαν πολλά και ήπιαν πολλά, και γνωρίστηκαν αληθινά, και ο Τζώρτζης επέστρεψε στην Αθήνα, ενθουσιασμένος, και μίλαγε συνέχεια, ακατάπαυστα, για τον Γκίνσμπεργκ, και για τον Μπάροουζ, και για τον Κέρουακ, ενώ ο Τσαλής είχε και πάλι μετατοπιστεί, και πάλι όχι και τόσο ανεπαισθήτως, από τον Πάπα Χεμ στον Νιλ Κάσαντι, το άλλο εγώ του Κέρουακ ήταν ο Νιλ, κι ο Κέρουακ τον έχει απαθανατίσει μ’ έναν αστερισμό ονομάτων (Vern Pomery Jr., Dean Pomery, Dean Pomeray Jr., Dean Moriarty, Cody Pomeray), και τους βαφτίσαμε, τους Τζώρτζη και Τσαλή, με γέλια ομηρικά Τζώρτζουακ και Τσάλαντι, κι έχουνε κυλήσει τριάντα χρόνια από τότε και τα παρωνύμια αυτά βαστάν ακόμη, και ενώ έχουμε περιπλανηθεί ώρες και μέρες και βδομάδες και μήνες και χρόνια στα τοπία και τους κόσμους του Ρέιμοντ Κάρβερ και του Τσαρλς Μπουκόφσκι και του Ντον Ντελίλο και της Πατρίσια Χάισμιθ και του Ντάσιελ Χάμετ και τόσων άλλων εξαίσιων εξαίρετων και έξοχων, ολοένα και ξανά και πάλι στον Κέρουακ επιστρέφουμε, αγνοί και ανεξέλεγκτοι, όπως και στους Αγίους Νίκο-Γαβριήλ Πεντζίκη και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, ενώ από το πλάι μας ποτέ δεν λείπουν οι Καραμαζόφ του Φιοντόρ και στο γυλιό μας πάντοτε κουβαλάμε το Gravity’s Rainbow, με αέναα αιώνια άσματα να κάνουν σα μαγεμένο το μυαλό να φτερουγίζει ξαναμανακαιπάλι στου Κέρουακ τα κορφοβούνια και στου Κέρουακ την άδολη ανοιχτότητα, το άνοιγμα στο αίνιγμα που έλεγε κι η Μήτσορα, ενώ εμείς βροντοφωνάζαμε το ποίημα του Τζώρτζη «Εκεί που σταματάς μια νύχτα/ εκεί περνάς ολόκληρη ζωή», κι αισθανόμασταν για άλλη μια φορά ευγνώμονες απέναντι στον Κέρουακ καθώς μας είχε συστήσει με τον πιο αλησμόνητο τρόπο τον άλλο της ζωής μας χθόνιο κολοσσό, τον άλλο που δεν έπαψε ποτέ να λάμπει, αγνός και ανεξέλεγκτος κι αυτός, αλλά και πάντοτε ανυπέρβλητα μεθοδικός, ο Τζέιμς Τζόις ο Ιρλανδός, απίστευτα επιβλητικός, χωρατατζής κι αυτός, να τους τρομάζει ακόμη όλους, «εγώ χαμογελώ κι εκείνοι χάνονται», όπως το έγραψε κι ο Τζώρτζης, και να κυλάν τα χρόνια και τα χιόνια του καιρού του αλλοτινού, και να χάνονται πολλά μες στη ιλύ της ύλης, πολλά να παίρνει ο άνεμος, όνειρα να γίνονται στάχτες, οράματα να τα τσακίζει του ρεαλισμού η βαριοπούλα, «σαχ και ματ κάνει πάντα η πραγματικότητα» να μας λέει ο Νίκος Καρούζος, αλλά πολλά μάς έμειναν, πολλά να είναι και σήμερα ανοξείδωτα, κι ανάμεσα σ’ αυτά το ότι καταφεύγουμε συχνά πυκνά στου Κέρουακ το κονάκι, στου Τζακ τη θέρμη και το θάλπος, εκεί, ναι, καταφεύγουμε.


Ανήμερα του Τζακ, 21/10/2009

Beats in NYC (1959) - Allen Ginsberg, Jack Kerouac & Friends

Jack Kerouac: [Ήχος της σιγής]

Ήχος της σιγής -
οι μόνες οδηγίες
που θε να λάβεις

Μετάφραση: Βασίλης Πανδής

Πρώτη δημοσίευση: Ποιείν

Jack Kerouac: [Στο δάσος πήγα]

Στο δάσος πήγα,
να διαλογιστώ - όμως,
πολύ το κρύο

Μετάφραση: Βασίλης Πανδής

Πρώτη δημοσίευση: Ποιείν

Jack Kerouac: [μόνος]

Μόνος, σε ρούχα
παλιά, βυζαίνω κρασί,
φεγγαρόλουστος

Μετάφραση: Βασίλης Πανδής

Πρώτη δημοσίευση: Ποιείν

Allen Ginsberg, Jack Kerouac, Neal Cassady: Pull my daisy

Pull my daisy
tip my cup
all my doors are open
Cut my thoughts
for coconuts
all my eggs are broken
Jack my Arden
gate my shades
woe my road is spoken
Silk my garden
rose my days
now my prayers awaken

Bone my shadow
dove my dream
start my halo bleeding
Milk my mind &
make me cream
drink me when you’re ready
Hop my heart on
harp my height
seraphs hold me steady
Hip my angel
hype my light
lay it on the needy

Heal the raindrop
sow the eye
bust my dust again
Woe the worm
work the wise
dig my spade the same
Stop the hoax
what’s the hex
where’s the wake
how’s the hicks
take my golden beam

Rob my locker
lick my rocks
leap my cock in school
Rack my lacks
lark my looks
jump right up my hole
Whore my door
beat my boor
eat my snake of fool
Craze my hair
bare my poor
asshole shorn of wool

say my oops
ope my shell
Bite my naked nut
Roll my bones
ring my bell
call my worm to sup
Pope my parts
pop my pot
raise my daisy up
Poke my papa
pit my plum
let my gap be shut

Jack Kerouac: Δώδεκα χαϊκού (Μετάφραση-επίμετρο: Βασίλης Πανδής)

***

Πουλιά τραγουδούν
μέσα στα σκοτάδια - είν’
βροχερή αυγή

***

Ένα λουλούδι
στο χείλος του γκρεμού, στο
φαράγγι γνέφει

***

Τα λουλούδια να
σημαδεύουν λοξά τον
ευθύ θάνατο

***

Όνειρο θεού -
δεν είναι παρά ένα
απλό όνειρο

***

Άνθρωπος θνήσκει -
λιμανιού τα φώτα σε
ήρεμα νερά

***

Παγωμένο μες
στων πουλιών το λουτήρα
το φύλλο πλέει

***

Τι να σκεφτώ; - στη
διαμαντένια σούτρα, η
πίπα μου σβηστή

***

Κατεβαίνοντας
το δρόμο με το σκύλο -
λιωμένο φίδι

***

Μόνος, σε ρούχα
παλιά, βυζαίνω κρασί,
φεγγαρόλουστος

***

Άντρες, γυναίκες
μιλούν κάτωθε κενού
του αιωνίου

***

Στο δάσος πήγα ,
να διαλογιστώ - όμως,
πολύ το κρύο

***

Ήχος της σιγής -
οι μόνες οδηγίες
που θε να λάβεις

`

************************************************************


Επίμετρο

Ο Jack Kerouac (1922-1969), Αμερικανός λογοτέχνης, αποτελεί εμβληματική μορφή της Beat γενιάς, καθώς και ονοματοδότης της. Παρόλο που είναι δημοφιλής κυρίως για τα μυθιστορήματά του, αξιόλογο είναι και το ποιητικό του έργο. Τα ποιήματά του είναι ένα κράμα τζαζ πρόζας και βουδισμού, απόηχος της τυραγνίας της σαμσάρας και της λιτότητας της καθημερινής ζωής.
Επηρεασμένος από την ανατολική φιλοσοφία, ο Kerouac έγραψε μεγάλο αριθμό haiku στο γνώριμο ποιητικό του ύφος. Πλέον, κυκλοφορεί το «Book of Haikus», μια επιλογή από τα περίπου χίλια δημοσιευμένα και αδημοσίευτα haiku, τα οποία ο Kerouac είχε σκορπίσει σε ηχογραφήσεις, σημειωματάρια, ημερολόγια, αλλά και στα βιβλία του.
Ας μην ξεχνάμε πως ο Ανδρέας Εμπειρίκος θα υμνωδεί εις τους αιώνες: «Ανοίξτε τα παράθυρα, ανοίξτε τις ψυχές – ο Kerouac διαβαίνει Μουσηγέτης, Διόνυσος μαζί και Απόλλωνας μεσ’ στο στενό του παντελόνι»!


1η δημοσίευση: www.poiein.gr

Radio Bookspotting: Kerouac & Aranitsis

Ανδρέας Εμπειρίκος: BEAT, BEAT, BEATITUDE AND LOVE AND GLORY

He was BEAT – the root, the soul of beatific.

                     JACK KEROUAC On the road


Ανοίξτε τα παράθυρα, ανοίξτε τις ψυχές – ο Kerouac διαβαίνει Μουσηγέτης, Διόνυσος μαζί και Απόλλωνας μέσ’ στο στενό του παντελόνι, αξύριστος πολλές φορές και πάντοτε ωραίος, ουδόλως φοβούμενος την παρακμή που τον εξέθρεψε, διότι μέσ’ στην ψυχή του και ανάμεσα στα σκέλη του μιας νέας ακμής το σπέρμα φέρνει.

Ανοίξτε τα παράθυρα, ανοίξτε τις ψυχές – φωτοστεφής ο Κερουάκ διαβαίνει, πίνοντας το νέκταρ της καθημερινής ζωής παντού όπου το βρίσκει, πίνοντας και προσφέροντας το νέκταρ που περισσότερο και από τον Νιαγάρα ρέει, όταν ο πόθος μέσα μας υπερισχύει και ο ευλογημένος άνθρωπος στο «ἐν τούτῳ νίκα» του έρωτα ομνύει.

Ανοίξτε τα παράθυρα, ανοίξτε τις ψυχές – ο μέγας Τζακ – για ‘δέστε τον – διαβαίνει, με bus, με τραίνα διασχίζοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες (Missouri Pacific, Union Pacific, Great Northern Railroad, Rock Island Line) εκεί που ο βίσων έβοσκε και των Ινδιάνων, άλλοτε, σφυρίζανε τα βέλη, με τραίνα και αυτοκίνητα της τύχης (Dodge, Hudson, Cadillac, Ford-Galaxy, Ford Thunderbird και ακόμη θα πω, με μια συγκίνησι βαθύτερη – μικρή, φτωχιά, γλυκύτατη, προφητική τενεκεδένια Λίζυ) ο μέγας Τζακ διαβαίνει, απ’ τις ακτές του Ατλαντικού ως τις ακτές του Ειρηνικού, μέσα από πόλεις και ερημιές (Denver, New York, Los Angeles, Chicago, San Francisco) με καλωσύνες μελιχρές ή όταν μανίζει η θύελλα στην ανοιχτή σαβάννα, μεγάλα ποτάμια δρασκελώντας (Μιζούρι, Ποτόμακ, Σοσκουεχάνα) ο Κερουάκ διαβαίνει με ένα μαντήλι στο λαιμό με χαμηλά την ζώνη του δεμένη, ο ισαπόστολος ποιητής του «On the Road», ο ποιητής των «Subterraneans», ο μέγας Τζακ διαβαίνει, με κάτι του William Cody στη θωριά και στα γερά του σκέλη, με τον δικό του τρόπο τραγουδώντας άσματα πλήρη, αδαμικά, άσματα συγγενικά στο βάθος του νοήματός των με του Walt Whitman τα άσματα, που πάντα περιέχουν όλον τον οίστρο της ζωής και την δροσιά της χλόης.

Ναι, ναι, ανοίχτε τα παράθυρα, ανοίχτε τις ψυχές – Ο Κερουάκ διαβαίνει Μουσηγέτης, στην λέξι «hitchhiking» δίνοντας την πιο ιερή της σημασία, πιστεύοντας εις τον Θεόν με τις αισθήσεις, πίσω του σέρνοντας έναν χορό που την υδρόγειο ζώνει, έναν χορό εφήβων και νεανίδων λυσικόμων, στα ανθεστήρια των πραιριών, στα αναστενάρια των ηδονών, στα αναστενάρια των υπεργείων και υπογείων λαγνουργείων (με bop, με twist, με rock’ n roll, με τις φωνές των νέγρων), κ’ έτσι, καθώς διαβαίνει – ανοίξτε τα παράθυρα, ανοίξτε τις ψυχές – από τα έγκατα της γης και από τα χείλη της νεότητος της Οικουμένης ξεπετιέται και ως την Εδέμ ακούεται και ως την Εδέμ πηγαίνει, σαν ιαχή και προσευχή, σαν οργασμού που επέρχεται γιγάντιο κτυποκάρδι, μία διάτορος, μία παντάνασσα κραυγή:


«BEAT, BEAT, BEATITUDE AND LOVE AND GLORY!»  


Αθήνα, 21.11.1963

Διαβάζει ο Jack Kerouac

Teenage Jack Kerouac: in love with ‘a goddess’ and dreaming of sex

A newly discovered cache of letters by the On the Road writer shows him drunk on romance – and honing his literary skills

 A youthful Jack Kerouac on the football field

“I shall worship her with quiet dignity. I shall draw her attention to me by exploits, success, and possibly a small measure of fame,” wrote a young, romantically inclined Jack Kerouac to a friend in one of a cache of letters by the Beat author that has come to light.

The 17 complete letters, two postcards and seven substantial fragments by the author of On the Road were found by the daughter of George J Apostolos after his death. Apostolos was a childhood friend of Kerouac’s from Lowell, Massachusetts. The author wrote to Apostolos from Horace Mann, the NEWYork City prep school to which he had won a football scholarship, and from Columbia University, largely between 1940 and 1941, when he would have been in his late teens. The letters were written on a typewriter and run for up to five pages of single-spaced, dense type.

According to auction house Skinner, which will put the cache up for auction this autumn, they show Kerouac in the process of “becoming Kerouac”. In one letter written from Columbia in the spring of 1941, the teenager tells his friend: “I’m planning to bum home one of these weekends, and to return almost immediately. Just a Saturday and Sunday in Lowell. It always appeals to me,” he writes, adding in red ink: “because that is where the road began.”

In another, signed “your eccentric pal, Jack”, he records in minute detail the charms of the sister of a friend, his “dream girl”, whom he intends to marry.

“There is no doubt in my mind that you or I have never laid our eyes on such an exquisite creature as Jacqueline Sheresky,” he rhapsodises. “Her neck has that stamp of blueblood; it curves up delicately and like ivory to a perfectly moulded almond chin, and thence to quivering scarlet lips, covering a row of alabaster teeth. Her eyes are dark as ebony, with a flash of fire in them. Her hair topples down in rippling cascades of black sleekness, over a pair of resilient, lush shoulders. She is slim, blooming and graceful; I have never seen anything like it.”