Jack Kerouac read by Allen Ginsberg

Allen Ginsberg: I Am a Victim of Telephone

When I lie down to sleep dream the Wishing Well it rings
"Have you a new play for the broken down theater?"
When I write in my notebook poem it rings
"Buster Keaton is under the Brooklyn bridge on Frankfurt and Pearl..."
When I unsheathe my skin extend my cock toward someone's thighs fat or
         thin, boy or girt
Tingaling-"Please get him out of jail... the police are crashing down"
When I lift the soupspoon to my lips, the phone on the floor begins
        purring
"Hello it's me-I'm in the park two broads from Iowa... nowhere to sleep
        last night...hit'em in the mouth"
When I muse at smoke crawling over the roof outside my street window
purifying Eternity with my eye observation of gray vaporous columns in
       the sky
ring ring "Hello this is Esquire be a dear and finish your political
       commitment manifesto"
When I listen to radio presidents roaring on the convention floor
the phone also chimes in "Rush up to Harlem with us and see the riots"
Always the telephone linked to all the hearts of the world beating at once
crying my husband's gone my boyfriend's busted forever my poetry was
        rejected
won't you come over for money and please won't you write me a piece of
        bullshit
How are you dear can you come to Easthampton we're all here bathing in
        the ocean we're all so lonely
and I lie back on my palette contemplating $50 phone bill, broke, drowsy,
       anxious, my heart fearful of the fingers dialing, the deaths, the
       singing of telephone bells
ringing at dawn ringing all afternoon ringing up midnight ringing now
       forever.

Allen Ginsberg: Fourth Floor, Dawn, Up All Night Writing Letters

Pigeons shake their wings on the copper church roof
out my window across the street, a bird perched on the cross
surveys the city's blue-grey clouds. Larry Rivers
'll come at 10 AM and take my picture. I'm taking
your picture, pigeons.  I'm writing you down, Dawn.
I'm immortalizing your exhaust, Avenue A bus.
O Thought! Now you'll have to think the same thing forever!

                                                New York, June 7, 1980, 6:48 A.M.

Allen Ginsberg: Τραγούδι

Το βάρος του κόσμου
είναι η αγάπη
Υπό το άχθος
της μοναξιάς,
υπό το άχθος
της δυστυχίας

το βάρος,
το βάρος που κουβαλούμε
είν’ η αγάπη

Ποιος θα τ’ αρνηθεί;
Στα όνειρ’
αγγίζει
το κορμί,
στη σκέψη
χτίζει
ένα θαύμα,
στη φαντασία
τυραγνιέται
ώσπου να γεννηθεί
στ’ ανθρώπινα τα μέτρα—

κοιτάζει έξω απ’ την καρδιά
φλεγόμενη από αγνότητα—
γιατί το άχθος της ζωής
είν’ η αγάπη,
μα το βάρος κουβαλούμ’
εξαντλημένοι
κι έτσι πρέπει ν’ αναπαυτούμε
στης αγάπης την αγκάλη
τελικά,
πρέπει ν’ αναπαυτούμε στην αγκάλη
της αγάπης

Καμία ανάπαυση
δίχως αγάπη,
κανένας ύπνος
δίχως όνειρα
αγάπης—
ήσυχος ή τρελαμένος
και αγγελοπαρμένος
ή μηχανόφιλος,
η ύστατη ευχή
είν’ η αγάπη
—δεν πικραίνει,
δεν αρνιέται,
δε μπορεί να κρατηθεί
απαρνημένη·

ο βάρος είν’ πολύ μεγάλο

 —πρέπει να δοθεί
δίχως την προσμονή ανταμοιβής
όπως η σκέψη
δίνεται
στη μοναξιά
μες σ’ όλη την τελειότητα
της πλησμονής της

Και τα ζεστά κορμιά
φωτοβολούν αντάμα
στο σκοτάδι,
το χέρι κινείται
στο κέντρο
της σάρκας,
το δέρμα τρέμει
στη χαρά
και η ψυχή χαροποιά
‘ρχεται στο μάτι—

ναι, ναι,
αυτό είναι
που ήθελα,
που πάντα ήθελα,
που πάντα ήθελα,
να επιστρέψω
στο κορμί
όπου γεννήθηκα

Μετάφραση Βασίλης Πανδής

Πρώτη δημοσίευση: Φράκταλ

Allen Ginsberg on Bob Dylan